Na scenie był bogiem z piekła rodem. Skóra, ćwieki i platformy, z których można było spojrzeć z góry na cały świat. Był Demonem – postacią wyjętą z komiksu, z twarzą pomalowaną na biało-czarno, zionącą ogniem i plującą krwią. Ucieleśnieniem rockandrollowego buntu, hałasu i ekscesu. Ale kiedy schodził ze sceny, zdejmował makijaż i przestawał być bestią, potrafił spojrzeć na to wszystko z chłodnym dystansem biznesmena, który właśnie zamknął kolejny udany kwartał. To właśnie wtedy, z ust jednego z największych showmanów w historii rocka, mogły paść słowa, które brzmiały jak herezja, jak policzek wymierzony całej mitologii, którą sam przez dekady budował.
Ludzie, którzy mają odpowiednie kwalifikacje, to muzycy orkiestr symfonicznych i jazzmani; są wykwalifikowani, by robić to, co robią. Gwiazdy rocka mają szczęście. To połączenie odpowiedniego czasu, odpowiedniego miejsca oraz posiadania określonych genów, jakiegoś chwytu czy czegokolwiek innego, ale tak naprawdę nie jest to nic więcej niż cukier. Smakuje dobrze i szybko znika.
Cukier, geny i trochę szczęścia. Czy o to chodzi w rock and rollu?
W tych kilku zdaniach Gene Simmons, a właściwie Chaim Witz, imigrant z Izraela i syn ocalałej z Holokaustu, zawarł całą prawdę i całe kłamstwo o Kiss. Kiedy razem z Paulem Stanleyem porzucali swój poprzedni zespół, Wicked Lester, nie byli zadowoleni z jego brzmienia i wyglądu. Nie chodziło im o wirtuozerskie solówki czy harmoniczne pasaże. Chcieli czegoś więcej. Pragnęli stworzyć ostateczny rockowy zespół – zjawisko, które wykraczało poza samą muzykę. I znaleźli na to sposób. Zrozumieli, że w rock and rollu nie zawsze chodzi o to, jak grasz, ale o to, kim jesteś na scenie. A jeśli nie jesteś nikim wystarczająco interesującym, musisz kogoś takiego wymyślić.
Kiss nie miało „kwalifikacji”, o których mówił Gene Simmons. Nie byli jazzmanami z dyplomami, ale czterema chłopakami z Nowego Jorku, którzy doskonale wyczuli puls epoki. Lata siedemdziesiąte były czasem blichtru, teatralności i ucieczki od szarej rzeczywistości. David Bowie był kosmitą, Alice Cooper urządzał na scenie makabryczne przedstawienia. Kiss poszło o krok dalej – stali się komiksowymi superbohaterami, w których każdy fan mógł odnaleźć cząstkę siebie. Simmons został Demonem, Stanley Gwiezdnym Chłopcem, Ace Frehley Kosmonautą, a Peter Criss Kotem. To nie była muzyka, to była mitologia. I to właśnie ten „chwyt”, o którym wspominał Simmons, okazał się ważniejszy niż wszystkie muzyczne dyplomy świata.
Gene Simmons i plan na podbój świata bez jednego dyplomu
Mówiąc o szczęściu i genach, Simmons był jednocześnie brutalnie szczery i diabelnie sprytny. Pomijał bowiem kluczowy element: swoją własną, żelazną ambicję i biznesowy geniusz. To on był siłą napędową stojącą za gigantyczną machiną merchandisingową, która zamieniła zespół w globalną markę. Były komiksy, lalki, automaty do pinballa, a nawet trumny z logo Kiss. Simmons, który przed karierą muzyczną pracował jako asystent w „Vogue” i nauczyciel w szóstej klasie, rozumiał coś, czego wielu bardziej „wykwalifikowanych” muzyków nigdy nie pojęło: rock to nie tylko sztuka, to także produkt. A on potrafił sprzedać swój produkt jak nikt inny.
Jego podejście do grania na basie było równie pragmatyczne. Nie interesowała go wirtuozeria. Cenił „zapamiętywalną prostotę”, chwytliwe riffy, które wbijają się w głowę i zostają tam na zawsze. To była muzyka skrojona pod stadiony, prosta, potężna i skuteczna. Ten „cukier”, o którym mówił, miał być energetycznym kopem, chwilową przyjemnością. Ale Simmons, w przeciwieństwie do tego, co sugerował w swoim cytacie, znalazł sposób, by ten cukier nigdy się nie skończył. Zbudował z niego imperium.
Demon, który przetrwał wszystko
Przez lata Kiss przechodziło transformacje. W 1983 roku, gdy popularność zaczęła słabnąć, zespół zszokował świat, zmywając makijaże. To był ryzykowny ruch, ale zadziałał, dając im nową falę sukcesu. Potem, w połowie lat 90., wrócili do masek i kostiumów, ruszając w jedną z najbardziej dochodowych tras w historii. Simmons udowodnił, że jego „cukier” wcale nie znika tak szybko. Miał niezwykłą zdolność do adaptacji, do redefiniowania siebie i zespołu w zależności od potrzeb rynku. Demon okazał się kameleonem.
I może właśnie na tym polegał jego cynizm. Nazywając rockową sławę ulotną i opartą na szczęściu, jednocześnie robił wszystko, by jego własna trwała wiecznie. To nie była fałszywa skromność. To była raczej chłodna, niemal chirurgiczna analiza mechanizmów, które sam opanował do perfekcji. Wiedział, że nie jest wirtuozem z filharmonii, ale wiedział też, że w jego grze liczy się coś zupełnie innego. Siła uderzenia, widowisko i mit, który okazał się trwalszy niż najdoskonalsza nawet partytura.
Galeria: Kiss - najważniejsze momenty w karierze legendy rocka. Te wydarzenia przeszły do historii
6
