W latach siedemdziesiątych rock'n'roll był teatrem absurdu i decybeli. Bogowie zstępowali z plakatów wprost na sceny, otoczeni dymem, ogniem i histerią fanów. Byli więksi niż życie, a ich królestwo rozciągało się od Tokio po Los Angeles. W tym panteonie jedno z najwyższych miejsc zajmował Demon z Nowego Jorku. Potwór z basówką w kształcie topora, ziejący ogniem, plujący krwią i eksponujący nienaturalnie długi język.
Gene Simmons był zjawiskiem, ikoną, ucieleśnieniem rockowej fantazji o nieograniczonej mocy i perwersji. A jednak to właśnie ten człowiek, w jednym z licznych wywiadów, postanowił zburzyć ołtarz, na którym sam stał. Z właściwą sobie bezceremonialnością rzucił w twarz publiczności prawdę równie niewygodną, co oczywistą.
Gwiazdy rocka to idioci. Wiesz o tym! Pamiętaj, że ten kretyn nigdy nie chodził do szkoły muzycznej, nigdy nie uczył się teorii muzyki i nie potrafi czytać ani pisać nut. Dlaczego więc nie podchodzić z podejrzliwością do wszystkiego, co mówi ten idiota?
Te słowa brzmiały jak zdrada. Jakby P.T. Barnum wyszedł przed swój cyrk i ogłosił, że kobieta z brodą to tylko przebrany facet. Ale w tym brutalnym akcie demitologizacji kryło się coś więcej niż tylko cynizm. Kryła się w nim historia chłopaka, który jak nikt inny zrozumiał, na czym polega ta gra.
Demon z dyplomem w kieszeni?
Zanim świat poznał Gene’a Simmonsa, demona z zespołu Kiss, był Chaim Witz, urodzony w Hajfie syn węgierskich Żydów, którzy przeżyli Holokaust. Jego matka, Flóra Klein, widziała na własne oczy piekło obozu koncentracyjnego. Kiedy Chaim miał osiem lat, wyemigrowali do Ameryki, do nowojorskiego Queens. Tam Chaim Witz stał się Eugene’em Kleinem, a potem Gene’em Kleinem. Nie miał nic, poza determinacją matki i głodem sukcesu. Zanim chwycił za gitarę basową, chwycił za książki.
Zrobił też coś, co w mitologii rock’n’rolla uchodzi za grzech pierworodny – poszedł na studia. I co więcej, skończył je, uzyskując tytuł licencjata z edukacji na Richmond College. Przez chwilę nawet pracował jako nauczyciel, ucząc szóstoklasistów na Upper West Side. Wyobraźmy to sobie. Człowiek, który za kilka lat miał stać się symbolem rockowej rozpusty, stał pod tablicą i tłumaczył dzieciom zawiłości gramatyki. Ten sam, który później chwalił się tysiącami kochanek, sprawdzał klasówki. Ta wiedza rzuca zupełnie nowe światło na jego późniejsze, pogardliwe słowa o „idiotach niepotrafiących czytać nut”. Simmons nie był jednym z nich. On był obserwatorem, który postanowił dołączyć do gry, ale na własnych zasadach. Z pełną świadomością, że wkracza do świata iluzji.
Czy Gene Simmons naprawdę jest największym krytykiem gwiazd rocka?
Wicked Lester, pierwszy poważny zespół Simmonsa i Paula Stanleya, był muzycznym falstartem. Grali poprawnie, ale brakowało im iskry, która podpala stadiony. Wtedy Gene zrozumiał fundamentalną zasadę: w rock’n’rollu nie chodzi tylko o muzykę. Chodzi o spektakl, o mit, o markę. Razem ze Stanleyem, Ace’em Frehleyem i Peterem Crissem nie założyli zespołu. Oni stworzyli franczyzę. Kiss od początku było starannie zaprojektowanym produktem – cztery komiksowe postacie, każda z własną tożsamością, makijażem i historią.
Simmons, mózg operacji, od początku był siłą napędową nie tylko muzyki, ale przede wszystkim machiny merchandisingowej. Komiksy, automaty do pinballa, lalki, trumny z logo zespołu – nic nie było zbyt absurdalne, jeśli dało się na tym zarobić. Jego słynny cytat przestaje być wtedy obrazoburczą prowokacją, a staje się chłodną, biznesową analizą. On nie gardził rockmanami za brak edukacji. On po prostu stwierdzał fakt: ich siła nie leży w intelektualnej przenikliwości, ale w charyzmie, instynkcie i zdolności do kreowania mitu. I ostrzegał, by nie mylić tych dwóch rzeczy. Sam był tego najlepszym przykładem – intelektualista udający prostaka. Wykształcony człowiek w kostiumie demona. W tej grze pozorów czuł się jak ryba w wodzie, bo wiedział, że sprzedaje publiczności dokładnie to, czego pragnęła: ucieczkę od rzeczywistości, a nie muzyczny wykład.
Cena iluzji i długi język prawdy
Kariera Kiss to sinusoida sukcesów i porażek, zmian składu i stylistycznych wolt. Kulminacją demitologizacji był rok 1983, gdy zespół, w akcie desperacji, zmył makijaże i pokazał światu swoje prawdziwe twarze. Chcieli być traktowani poważnie jako muzycy, a nie jako cyrkowcy. To był ruch, który uratował ich karierę, ale jednocześnie potwierdził tezę Simmonsa. Iluzja była potężniejsza niż muzyka. Dopiero powrót do makijażu w latach 90. przywrócił im status bogów.
Fani nie chcieli oglądać na scenie Gene’a Kleina, nauczyciela z Queens. Chcieli Demona. Simmons, z całym swoim cynizmem i miłością do pieniędzy, pozostał brutalnie szczerym kronikarzem rockowego biznesu. Jego słowa o „idiotach” nie były atakiem na kolegów z branży. Były raczej przestrogą dla publiczności, by nie brała tej całej maskarady zbyt serio. By pamiętała, że za każdą ognistą solówką i każdym wywalonym językiem stoi mechanizm, który ma przede wszystkim działać, zarabiać i utrzymać iluzję przy życiu. On sam był najlepszym dowodem na to, że najskuteczniejszym demonem w rock’n’rollowym piekle jest ten, który wie, jak pociągać za wszystkie sznurki. I nie boi się o tym głośno powiedzieć.
Galeria: Kiss - najważniejsze momenty w karierze legendy rocka. Te wydarzenia przeszły do historii
6
