Lata siedemdziesiąte w Los Angeles pachniały tanią benzyną, drogimi perfumami i desperacką ambicją. Każdy, kto potrafił utrzymać w dłoniach gitarę, marzył o kontrakcie, tłumach na Sunset Strip i platynowej płycie na ścianie. Sława była walutą, a skandal najszybszym sposobem na jej zdobycie. W tym świecie, gdzie wizerunek często wyprzedzał talent, a brawura zastępowała warsztat, jeden człowiek miał do zaoferowania inną, znacznie mniej widowiskową filozofię. Eddie Van Halen, uśmiechnięty wirtuoz o palcach szybszych niż myśl, sprowadzał całą mitologię rocka do brutalnie prostego równania. Ujął to kiedyś w słowach, które powinny wisieć nad wejściem do każdej sali prób na świecie.
Jeśli chcesz zostać gwiazdą rocka albo po prostu stać się sławnym, to wybiegnij nago na ulicę, a trafisz do wiadomości czy coś w tym stylu. Ale jeśli chcesz, żeby muzyka była Twoim źródłem utrzymania, to graj, graj, graj i jeszcze raz graj! A w końcu dotrzesz tam, gdzie chcesz być.
Dla niego to nie była pusta metafora. To była cała historia jego życia, skompresowana do kilku zdań. Opowieść, która zaczęła się daleko od kalifornijskiego słońca.
Amerykański sen za 50 dolarów i jedno pianino?
Kiedy rodzina Van Halenów przybyła do Pasadeny w 1962 roku, nie przywiozła ze sobą wielkich nadziei, tylko walizki, pięćdziesiąt dolarów i jedno pianino. Ojciec, holenderski jazzman, i matka, Indonezyjka, w nowym kraju szukali ucieczki przed uprzedzeniami, z jakimi spotykali się w powojennej Holandii. Znaleźli jednak nowe – mały Eddie i jego brat Alex, nieznający angielskiego, szybko stali się celem dla rówieśników. Muzyka była ich schronieniem i językiem, który rozumieli bez słów. Rodzice marzyli o synach pianistach klasycznych, ale chłopcy, nasiąknięci dźwiękami The Beatles i The Dave Clark Five, mieli zupełnie inne plany. Gdy Alex okazał się lepszym perkusistą, Eddie bez żalu oddał mu bębny i chwycił za gitarę. To był początek obsesji. Zamykał się w pokoju na całe godziny, ćwicząc, podczas gdy jego brat ruszał na podbój miasta. Chodził po domu z gitarą przewieszoną przez ramię, szlifując zagrywki, aż palce krwawiły. Nie uczył się z nut. Słuchał Erica Claptona i Jimmy'ego Page'a, rozkładając ich solówki na czynniki pierwsze, a potem składał je na nowo, po swojemu.
Jak Eddie Van Halen rozmontował rocka i złożył go na nowo
Ta rzemieślnicza etyka pracy zdefiniowała wszystko, co robił. Podczas gdy inni gitarzyści kupowali najdroższy sprzęt z katalogów, Eddie traktował swoje instrumenty jak plac budowy. Jego najsłynniejsza gitara, legendarny „Frankenstrat”, była potworem zszytym z tanich części – korpus kupiony za 50 dolarów, bo miał sęk, gryf za 80. Lutował, rozkręcał, malował, wkładał przetworniki z innych gitar, gotował je w parafinie, by uniknąć sprzężeń. Nie szukał idealnego instrumentu. On go tworzył, kierując się wyłącznie dźwiękiem, który słyszał w głowie – tym słynnym „brązowym brzmieniem”. To nie była poza. To była czysta, nieskrępowana pasja tworzenia, która sprawiła, że nawet Gene Simmons z KISS, mistrz rockowego cyrku i marketingu, zobaczywszy młodą kapelę Van Halen w klubie Starwood, zrozumiał, że ma do czynienia z czymś autentycznym. Z siłą, która nie potrzebuje fajerwerków, by podpalić scenę.
Kiedy król popu potrzebował gitarowego Boga
Nic nie ilustruje filozofii Eddiego lepiej niż jego gościnny udział w jednym z największych hitów wszech czasów. Kiedy Quincy Jones zadzwonił z propozycją nagrania solówki do piosenki „Beat It” Michaela Jacksona, Van Halen podszedł do zadania jak rzemieślnik, a nie jak wynajęta gwiazda. Wysłuchał utworu i zapytał inżyniera dźwięku: „Mogę coś pozmieniać?”. W ciągu dziesięciu minut przearanżował całą środkową część piosenki, tworząc podkład pod swoje solo. Improwizował dwie wersje, a gdy Jackson wrócił do studia, Eddie z niepewnością ostrzegł go, że „zmasakrował mu piosenkę”. Reakcja króla popu była jednak euforyczna. Był pod wrażeniem pasji i zaangażowania. Nie przyszedł tam po prostu zagrać solówki. Przyszedł ulepszyć piosenkę. Za swoją pracę nie wziął ani centa. Zrobił to dla muzyki. Ironia losu sprawiła, że album „Thriller” zablokował płycie „1984” Van Halen drogę na szczyt list przebojów. Ale to nie miało znaczenia. Biegający nago po ulicy trafiają na nagłówki na jeden dzień. Dźwięk gitary Eddiego Van Halena w „Beat It” jest nieśmiertelny.
Galeria: Eddie Van Halen - najciekawsze występy gościnne genialnego gitarzysty
11
