Koniec lat 60. to był dziwny czas. Gęstniał mrok nad hipisowską utopią, a w powietrzu unosił się zapach spalonej idealizmu i taniego piwa. Skończyła się epoka dzieci-kwiatów. Na gruzach lata miłości rodziło się coś nowego, mroczniejszego i o wiele bardziej teatralnego. Właśnie wtedy na scenę weszła piątka chłopaków z Phoenix, którzy wyglądali jak wyciągnięci z horroru i brzmieli jak garażowa kapela połączona z wędrownym cyrkiem. Na czele stał Vincent Furnier, syn kaznodziei, który wkrótce miał stać się kimś zupełnie innym. Zapytany po latach o sekret swojego sukcesu, z rozbrajającą szczerością zdiagnozował całe pokolenie rockowych herosów.
Dlaczego jesteśmy gwiazdami rocka? Ponieważ jesteśmy idiotami. Śpimy całymi dniami, gramy muzykę nocą i bardzo rzadko przesiadujemy, czytając „Washington Journal”.
Ta nonszalancja była oczywiście starannie wypracowaną pozą. Ale jak w każdej dobrej pozie, kryło się w niej ziarno prawdy. Bo na początku naprawdę byli tylko bandą dzieciaków, którzy nie do końca wiedzieli, co robią.
Makabra, pióra i rock'n'roll. Jak narodził się Alice Cooper?
Wszystko zaczęło się niewinnie, od szkolnego konkursu talentów w Cortez High School. Vincent Furnier i jego koledzy z drużyny biegowej – Glen Buxton, Dennis Dunaway i John Speer – przebrali się za Beatlesów i wystąpili jako The Earwigs, chociaż tylko Buxton potrafił grać na gitarze. Reszta udawała. Wygrali, bo publiczność pokochała ich energię i bezczelność. To był ten moment, w którym postanowili, że zostaną prawdziwym zespołem. Chwilę później dołączył do nich Michael Bruce, a perkusistę wymienił Neal Smith. Przez moment nazywali się The Spiders, potem Nazz, aż w końcu, w poszukiwaniu chwytliwej nazwy, padło na Alice Cooper. Brzmiało niewinnie, słodko, jak imię miłej sąsiadki. Kontrast z ich makabrycznym wizerunkiem i muzyką był idealny.
Prawdziwy przełom nastąpił jednak przez przypadek. Podczas koncertu w Toronto w 1969 roku na scenę jakoś zabłąkał się kurczak. Cooper, chłopak z miasta, był przekonany, że ptaki z natury potrafią latać. Podrzucił go więc w stronę publiczności z nadzieją, że wzbije się w powietrze. Kurczak, rzecz jasna, spadł prosto w tłum. Następnego dnia prasa rozpisywała się o tym, jak Alice Cooper odgryzł głowę kurczakowi i wypił jego krew. Gdy zadzwonił do niego zaniepokojony Frank Zappa, w którego wytwórni nagrywali, i zapytał, czy to prawda, Cooper zaprzeczył. Usłyszał wtedy radę, która zdefiniowała całą jego karierę: „Cokolwiek robisz, nie mów nikomu, że tego nie zrobiłeś”. Tak narodził się shock rock. Z niewiedzy, przypadku i genialnego marketingowego instynktu.
Ile kosztuje bilet do koszmaru?
Grupa Alice Cooper szybko поняła, że publiczność kocha być szokowana. Ich koncerty stały się rozbudowanymi spektaklami grozy. Były tam boa dusiciele, krzesła elektryczne, dekapitacje manekinów i gilotyny. Byli ucieleśnieniem wszystkiego, czego bali się porządni obywatele. W czasach, gdy wszyscy śpiewali o pokoju i miłości, oni mieli w repertuarze „zabawę, seks, śmierć i pieniądze”. To musiało chwycić. I chwyciło. Albumy „Love It to Death”, „Killer”, a wreszcie „School's Out” i „Billion Dollar Babies” katapultowały ich na szczyt. Stali się jednym z największych zespołów na świecie, a ich trasy koncertowe biły rekordy popularności należące wcześniej do The Rolling Stones.
Ta podróż do koszmaru miała jednak swoją cenę. Nieustanne trasy, nagrania i presja zaczęły zbierać żniwo. Ta sama rockandrollowa „idiotyczna” rutyna, o której mówił Cooper, powoli niszczyła zespół od środka. Pojawiły się konflikty, zmęczenie materiału i problemy z alkoholem. Na pozór wszystko działało, ale pod warstwą makijażu i cekinów narastało napięcie. Flamboyancki spektakl, który ich stworzył, zaczął ich pożerać.
Gdy potwór wymyka się spod kontroli
Album „Muscle of Love” z 1973 roku okazał się ostatnim nagranym w klasycznym składzie. Zespół, który zaczynał jako paczka przyjaciół z liceum, rozpadł się w atmosferze wzajemnych pretensji. Vincent Furnier oficjalnie przyjął imię i nazwisko Alice Cooper, stając się solowym artystą. Rozpoczął nowy, jeszcze bardziej teatralny rozdział w karierze albumem „Welcome to My Nightmare”. Sukces był ogromny, ale potwór, którego stworzył, wymykał się spod kontroli. Wizerunek sceniczny zlał się z życiem prywatnym, a alkohol stał się nieodłącznym towarzyszem. Przez lata balansował na krawędzi, nagrywając płyty, których – jak sam przyznaje – dzisiaj nie pamięta.
Historia Alice Coopera to opowieść o tym, jak grupa „idiotów” z Arizony zdefiniowała na nowo rockowy teatr. Pokazali, że w rock'n'rollu nie chodzi tylko o muzykę, ale też o mit, iluzję i przekraczanie granic. Vincent Furnier ostatecznie wygrał walkę z demonami, zamieniając butelkę na kij golfowy i stając się jednym z najbardziej inteligentnych i autoironicznych weteranów sceny. Ale Alice, jego mroczne alter ego, wciąż gdzieś tam jest. Czeka za kulisami, z gilotyną w ręku, by przypomnieć, że czasem największe gwiazdy rodzą się z chaosu, przypadku i odrobiny świętego szaleństwa.
6
