Lata dziewięćdziesiąte miały w sobie dziwną mieszankę szorstkości i melodii. Świat rocka, zmęczony brudem Seattle, powoli zwracał się w stronę czegoś bardziej przystępnego, ale wciąż z gitarowym pazurem. Zespoły, które przez lata grały po zadymionych klubach, nagle dostawały swoje pięć minut w prime time MTV. W tym panteonie bohaterów ostatniej dekady XX wieku Goo Goo Dolls zajęli miejsce szczególne. Byli ucieleśnieniem rockowego snu – od garażowego punka do ballad śpiewanych przez wielotysięczne tłumy na stadionach.W samym sercu tego sukcesu, w blasku reflektorów i przy akompaniamencie pisków fanek, lider zespołu, John Rzeznik, potrafił zatrzymać się na chwilę i dostrzec absurd całej sytuacji. To on, syn polskich imigrantów z robotniczej części Buffalo, stał się głosem pokolenia złamanych serc. I to on, patrząc na lecącą w jego stronę bieliznę, myślał o czymś zupełnie innym.
Przepaść między dziesięcioletnim chłopcem grającym na wyimaginowanej gitarze i marzącym o byciu gwiazdą rocka a rzeczywistością tego wszystkiego jest szalona. Dziewczyna rzuca stanik na scenę, a ja mówię sobie: gdybym był facetem, który dzisiaj tankował ci samochód, czy rzuciłabyś we mnie stanik?
Ta jedna, brutalnie szczera myśl, to cały Rzeznik. Człowiek, który napisał „Iris” – jeden z największych rockowych hymnów wszech czasów – ale w głębi duszy wciąż pozostał chłopakiem z sąsiedztwa, który nie do końca wierzył, że to wszystko dzieje się naprawdę.
Czy facetowi z dystrybutora też rzuciłabyś stanik?
Żeby zrozumieć tę wątpliwość, trzeba cofnąć się do Buffalo. Do katolickiej, polsko-amerykańskiej rodziny, gdzie muzyka była obecna, ale życie miało twarde, robotnicze ramy. Rzeznik nie urodził się ze srebrną gitarą w dłoni. Jego światem nie były kulisy Hollywood, a ulice miasta, które najlepsze lata miało już za sobą. Tragiczna, wczesna śmierć obojga rodziców rzuciła chłopaka i jego cztery siostry na głęboką wodę. W gitarze znalazł ucieczkę i sposób na przetrwanie. Ta perspektywa nigdy go nie opuściła. Nawet gdy grał na największych scenach świata, gdzieś z tyłu głowy wciąż miał świadomość, jak niewiele brakowało, by jego życie potoczyło się zupełnie inaczej. By zamiast chwytać za mikrofon, chwytał za pistolet dystrybutora na stacji benzynowej. To rozdarcie między scenicznym bogiem a zwykłym gościem, który płaci rachunki i martwi się o przyszłość, stało się paliwem dla jego twórczości, ale też źródłem ciągłego niepokoju.
Polecany artykuł:
Kim naprawdę jest John Rzeznik, kiedy gasną światła?
Droga Goo Goo Dolls na szczyt była długa i wyboista. Zaczynali w połowie lat 80. jako hałaśliwa, punkowa kapela, w której Rzeznik, choć był gitarzystą, wcale nie był głównym wokalistą. Przez lata grali dla garstki ludzi, spali w tanich motelach i walczyli o każdą szansę. Ich ewolucja w stronę melodyjnego rocka była powolna i organiczna. Przełomowy singiel „Name” otworzył im drzwi do mainstreamu, ale to „Iris” wysadził je z zawiasów. Co ciekawe, ten utwór powstał w momencie, gdy Rzeznik przeżywał potężny kryzys twórczy i rozważał odejście z zespołu. Napisał piosenkę na zamówienie do filmu „Miasto Aniołów” niemal z poczucia obowiązku, a stworzył dzieło, które zdefiniowało jego karierę i całą epokę. Nagle z faceta z kapeli rockowej stał się autorem nieśmiertelnej ballady, którą nucił cały świat. Ten skok był tak gwałtowny, że trudno było się w nim odnaleźć. Rzeznik, znany ze swoich niestandardowych, otwartych strojów gitary, sam czuł się jak instrument, który ktoś nagle przestroił, tworząc dźwięk piękny, ale obcy.
Rockman, który bał się własnego mitu
Sukces „Iris” i albumu „Dizzy Up the Girl” był dla zespołu spełnieniem marzeń, ale dla Rzeznika – także początkiem walki z własną legendą. Fani na koncertach nie chcieli już tylko energii i brudnych riffów. Czekali na ten jeden, magiczny moment, na balladę, która stała się ścieżką dźwiękową ich pierwszych miłości i rozstań. Rzeznik musiał pogodzić w sobie dwie natury: punkrockowca z Buffalo i wrażliwego barda o złotym sercu.
Ta dwoistość, uchwycona w jego słowach, jest kluczem do zrozumienia fenomenu Goo Goo Dolls. To zespół, który osiągnął wszystko, o czym marzy każdy dzieciak z wyimaginowaną gitarą w ręku. Ale ich lider nigdy nie zapomniał, że za fasadą gwiazdy rocka kryje się zwykły człowiek, który wciąż zastanawia się, czy zasłużył na te wszystkie rzucane na scenę staniki. Może właśnie ta wątpliwość, ta odrobina niepewności i pokory sprawiła, że jego piosenki okazały się tak boleśnie prawdziwe dla milionów słuchaczy. Bo w głębi duszy każdy z nas jest czasem tym facetem na stacji benzynowej, marzącym o czymś więcej.
Galerie: Najlepsze miłosne ballady rockowe. Przy nich mięknie serce!
11
