Rozstania, zdrady i milczenie. Kulisy nagrywania "Rumours" we Fleetwood Mac
W lutym 1976 roku, kiedy zespół Fleetwood Mac wszedł do studia, atmosfera była gęsta od niewypowiedzianych pretensji. Skład grupy tworzyły wtedy dwie pary w trakcie rozstania oraz lider, którego małżeństwo właśnie legło w gruzach. John i Christine McVie po 8 latach małżeństwa przestali ze sobą rozmawiać na tematy prywatne, ograniczając kontakt wyłącznie do spraw muzycznych. Sytuację pogarszał fakt, że Christine zaczęła spotykać się z dyrektorem oświetlenia zespołu na oczach męża, który zmagał się z poważną chorobą alkoholową. Równie brutalnie wyglądał koniec związku Lindseya Buckinghama i Stevie Nicks, którzy nie potrafili opanować emocji, wybuchając regularnymi awanturami w obecności pozostałych muzyków.
Nad całością próbował zapanować perkusista Mick Fleetwood, który sam był w kompletnej rozsypce po odkryciu romansu swojej żony z jego najlepszym przyjacielem. Mimo osobistego dramatu, Fleetwood przyjął rolę rozjemcy, bojąc się, że zespół przestanie istnieć. Muzycy podjęli ryzykowną decyzję, że zamiast przerwać pracę, zamkną się w studiu i spróbują przekuć ból w muzykę. To właśnie ta toksyczna mieszanka emocji stała się fundamentem dla albumu, który miał wkrótce podbić światowe listy przebojów.
Kokaina zamiast tlenu i klaustrofobia w studiu bez okien
Praca nad materiałem odbywała się w Record Plant Studios w Sausalito w Kalifornii. Miejsce to nie miało okien, a ściany wyłożono drewnem, co stwarzało duszną i klaustrofobiczną atmosferę. Muzycy spędzali tam po kilkanaście godzin dziennie, często unikając wzroku swoich byłych partnerów. Poczucie izolacji pogłębiał fakt, że wszyscy członkowie zespołu byli w tamtym czasie mocno uzależnieni od alkoholu i narkotyków. Pod konsoletą w studiu zawsze znajdował się woreczek z kokainą, która stała się głównym paliwem napędowym sesji.
To była jak impreza koktajlowa w piekle – stwierdził współproducent płyty Ken Caillat w swojej książce poświęconej powstawaniu albumu
Ilości zażywanych substancji były ogromne. Sam Mick Fleetwood przyznał po latach w wywiadzie dla gazety The Sun, że gdyby połączyć całą kokainę, którą przyjął w tamtym okresie, powstałaby ścieżka o długości około 11 kilometrów. Narkotyki pozwalały muzykom funkcjonować w nienaturalnych warunkach, ale jednocześnie potęgowały agresję i paranoję, co miało bezpośredni wpływ na treść powstających utworów.
Piosenki jak pociski wymierzone w byłych partnerów
Teksty na płycie "Rumours" to w rzeczywistości otwarte listy pełne jadu i pretensji. Lindsey Buckingham w utworze "Go Your Own Way" bezlitośnie zaatakował Stevie Nicks, sugerując jej rozwiązłość w jednym z wersów. Nicks była wściekła i żądała usunięcia tych słów, jednak Buckingham odmówił. Przez kolejne lata wokalistka była zmuszona śpiewać w chórkach piosenkę, która publicznie ją obrażała. W odpowiedzi Nicks napisała "Dreams", gdzie celowo uderzyła w ego Lindseya, nazywając go graczem, który potrafi kochać tylko wtedy, gdy gra na scenie. Co ciekawe, mimo nienawiści, oboje potrafili współpracować przy aranżacjach tych utworów, uznając wyższość muzyki nad prywatnymi kłótniami.
Jeszcze bardziej bolesna historia wiąże się z radosnym utworem "You Make Loving Fun". Christine McVie napisała go o swoim nowym kochanku, ale żeby uniknąć awantury w studiu, okłamała męża, twierdząc, że piosenka opowiada o jej nowym psie. John McVie grał linię basu w tym utworze, nieświadomy, że akompaniuje wyznaniu miłosnemu żony skierowanemu do innego mężczyzny. Prawda wyszła na jaw dopiero po premierze płyty, co było kolejnym ciosem w już i tak zrujnowane relacje wewnątrz kapeli.
Płyta posklejana żyletką. Jak powstawał hymn "The Chain"
Jedynym utworem przypisanym wszystkim członkom zespołu jest "The Chain", który stał się nieoficjalnym hymnem Fleetwood Mac. Piosenka nie powstała podczas wspólnego jammowania, lecz była wynikiem żmudnego procesu montażu. Buckingham i realizatorzy dźwięku dosłownie cieli taśmy magnetofonowe żyletką, łącząc fragmenty różnych, niedokończonych demówek w jedną całość. Słynna partia basowa na końcu utworu została zapożyczona z zupełnie innej, odrzuconej wcześniej kompozycji. Słowa o łańcuchu, którego nie można zerwać, idealnie podsumowywały sytuację zespołu, który mimo wzajemnej niechęci był ze sobą nierozerwalnie związany sukcesem i wspólną pracą.
Drewniane kule i mity z sesji nagraniowej
Wokół nagrywania albumu narosło wiele legend, a jedna z nich dotyczy oficjalnych podziękowań dla dilera kokainy. Zespół poważnie rozważał umieszczenie takiej notki we wkładce do płyty, traktując dostawcę narkotyków jak pełnoprawnego członka ekipy technicznej. Ostatecznie zrezygnowano z tego pomysłu, a plotki o rzekomym morderstwie dilera tuż przed premierą nigdy nie zostały oficjalnie potwierdzone. Innym ciekawym detalem jest okładka płyty, na której Mick Fleetwood pozuje z dwiema drewnianymi kulami zwisającymi u paska. Okazało się, że są to łańcuchy od starej spłuczki toaletowej, które perkusista ukradł z pubu na początku swojej kariery i traktował jako talizman na szczęście.
Mało brakowało, a album brzmiałby zupełnie inaczej z powodów technicznych. Intensywne przewijanie taśm podczas wielomiesięcznych sesji spowodowało, że warstwa magnetyczna zaczęła się ścierać, a dźwięk tracił na jakości. Realizatorzy musieli ręcznie, na ucho, synchronizować zapasowe kopie bezpieczeństwa z oryginałami, co było mrówczą pracą wykonywaną bez nowoczesnych komputerów. Dzięki temu uporowi "Rumours" do dziś zachwyca krystalicznym brzmieniem, pozostając dowodem na to, że z największego chaosu i cierpienia może narodzić się dzieło niemal idealne.
Galeria: Muzyka rockowa lat 70-tych - zagranica
13
