Na scenie była zjawiskiem. Nie tylko wokalistką, ale rodzajem mistycznego doświadczenia ubranego w zwiewne szale, platformowe buty i mgiełkę tajemnicy. Gdy wchodziła w trans podczas „Rhiannon”, publiczność zamierała, a Mick Fleetwood po latach nazwał te wykonania egzorcyzmami. Stevie Nicks, hipisowska królowa o chropowatym głosie, ucieleśniała wszystko to, co w rocku lat 70. było pociągające, niebezpieczne i odrealnione. Jej wizerunek był obietnicą wolności, magii i życia poza schematem. Ale za kulisami, gdy gasły światła, a z uszu znikał pisk fanów, ta sama kobieta wiedziała o tej wolności coś, czego nie dało się wyśpiewać. Coś, co brzmiało jak gorzka, życiowa rada, przekazana półszeptem po latach spędzonych w oku cyklonu.
Jeśli chcesz kogoś znaleźć, chcesz wyjść za mąż i chcesz mieć dzieci, nie wybieraj gwiazdy rocka.
Te słowa to nie kokieteria. To brutalnie szczery bilans zysków i strat, podany przez kobietę, która była w samym epicentrum rockandrollowego trzęsienia ziemi. Przeżyła je, ale nie wyszła z niego bez szwanku. Jej historia to opowieść o tym, jak wielka sztuka rodzi się z wielkiego bólu, a miłość w blasku fleszy niemal zawsze kończy się spaleniem.
Miłość w czasach rock'n'rolla, czyli dlaczego Stevie Nicks miała rację?
Zanim świat poznał Fleetwood Mac w jego najsłynniejszym składzie, istniał duet Buckingham - Nicks. Dwoje pięknych, zakochanych w sobie i w muzyce ludzi, którzy mieli podbić Kalifornię. Gdy w 1974 roku Mick Fleetwood zaprosił Lindseya Buckinghama do zespołu, ten postawił warunek: dołączę, ale tylko ze Stevie. Byli pakietem. Nierozłącznym na scenie i w życiu. Ta artystyczna i romantyczna fuzja stała się paliwem rakietowym, które wyniosło Fleetwood Mac na szczyt. Ale im wyżej lecieli, tym szybciej wypalał się ich związek.
Apogeum nadeszło podczas nagrań do albumu „Rumours” – płyty, która jest dziś pomnikiem ich publicznego rozstania. To właśnie wtedy, w studyjnym kotle pełnym napięć, kokainy i wzajemnych oskarżeń, narodziły się nieśmiertelne utwory. Ona napisała o nim „Dreams”, on o niej „Go Your Own Way”. Stali przy mikrofonach, śpiewając sobie nawzajem te słodko-gorzkie ciosy, a świat dostał jeden z najlepszych albumów w historii. To była kwintesencja rockowego paradoksu: ich osobista katastrofa stała się globalnym sukcesem. Emocjonalna wojna na wyniszczenie zamieniła się w platynę.
Zobacz też: Stevie Nicks wspomniała ostatnie spotkanie z Lindseyem Buckinghamem. "Dałam mu ponad 300 milionów szans"
Gdy zespół staje się dysfunkcyjną rodziną
Związek z Buckinghamem nie był jedynym, który spłonął w obozie Fleetwood Mac. Zespół w tamtych latach funkcjonował jak zamknięta, toksyczna komuna, w której granice między pracą, przyjaźnią a romansem zatarły się całkowicie. Po rozstaniu z Lindseyem, Nicks wdała się w potajemny romans z Mickiem Fleetwoodem, który był wówczas żonaty z matką swoich dzieci. Sama Stevie po latach przyznała, że było to przerażające i skazane na porażkę. „Gdyby to poszło dalej, byłby to koniec Fleetwood Mac” – skwitowała.
Ten krótki, intensywny związek był kolejnym dowodem na to, że w tym świecie lojalność wobec zespołu i kariery stała ponad wszystkim. Relacje międzyludzkie były tylko kolejnym instrumentem, paliwem do twórczego ognia, który musiał płonąć, by machina mogła się kręcić. Jej jedyne, niezwykle krótkie małżeństwo, zawarte w 1983 roku z wdowcem po jej zmarłej na białaczkę przyjaciółce, było aktem rozpaczy i próby opieki nad osieroconym dzieckiem. Trwało zaledwie trzy miesiące. Był to tragiczny dowód na to, że nawet z najlepszymi intencjami, nie dało się pogodzić życia w trasie z próbą stworzenia normalności.
Wiedźma, królowa czy samotna misjonarka rocka?
Z czasem Stevie Nicks pogodziła się ze swoim losem, a może raczej – świadomie go wybrała. Zamiast walczyć z wiatrakami, zrozumiała, jaka jest jej rola. Przestała szukać stabilizacji tam, gdzie jej znaleźć nie mogła, i w pełni oddała się muzyce. W jednym z wywiadów ujęła to najpiękniej: „Być może moją misją nie było bycie mamą i żoną. Być może moją szczególną misją było pisanie piosenek, które sprawią, że mamy i żony poczują się lepiej”. Ta deklaracja to klucz do zrozumienia jej fenomenu. Zrezygnowała z jednego rodzaju spełnienia na rzecz drugiego, stając się głosem dla pokoleń kobiet, które w jej piosenkach odnajdywały swoje historie – o złamanych sercach, sile, przetrwaniu i magii. Pozostała „królową rock and rolla”, ale też, jak sama mówi, „szaloną ciotką” dla swoich chrześniaków i siostrzenicy. Jej życie to dowód, że czasem największym aktem miłości jest pozwolić komuś odejść, zwłaszcza gdy tym kimś jest rockowa gwiazda, która nigdy tak naprawdę nie zejdzie ze sceny.
Polecany artykuł:
Galeria: Fleetwood Mac - ranking 5 najlepszych albumów zespołu. Dzięki nim na zawsze zapisali się w historii muzyki
6
