W Headley Grange Led Zeppelin wrócili do niedokończonego utworu
„When the Levee Breaks” od początku nie było gotowym finałem czwartego albumu Led Zeppelin. Wcześniej zespół pracował nad wersją znaną jako „If It Keeps On Raining”, zachowaną na opublikowanym później roboczym miksie. W 1971 roku muzycy zamieszkali i nagrywali w Headley Grange, wiejskim domu w Hampshire, korzystając z mobilnego studia Rolling Stones. Jimmy Page wspominał, że brzmienie perkusji w tym budynku skłoniło zespół do powrotu do kompozycji.
Początkowo Led Zeppelin grali razem w dużym salonie na parterze, bo tam mogli wygodnie rozstawić instrumenty. Andy Johns, realizator sesji, szukał jednak sposobu, by ustawić mikrofony daleko od perkusji, nie rejestrując przy tym całego zespołu. Gdy pozostali muzycy wyszli do pubu, poprosił Bonhama, by został, i zaproponował próbę w innym miejscu domu.
Często mówi się, że Bonham nagrał tę partię na klatce schodowej, ale to uproszczenie. Zestaw stał w holu wejściowym Headley Grange, bezpośrednio pod otwartą klatką schodową biegnącą przez trzy kondygnacje. Perkusista grał na dole, a dźwięk bębnów odbijał się od ścian i sufitu. Schody były ważne przede wszystkim jako miejsce dla mikrofonów zawieszonych wysoko nad zestawem.
Dwa mikrofony na schodach zarejestrowały perkusję i akustykę holu
Andy Johns użył dwóch mikrofonów wstęgowych Beyerdynamic M 160, ustawionych wysoko na pierwszym biegu schodów. Zamiast nagrywać każdy element zestawu osobnym mikrofonem, Johns rejestrował całość z dużej odległości. Mikrofony rejestrowały cały zestaw, naturalny pogłos holu oraz sposób, w jaki Bonham sam równoważył uderzenia. Jimmy Page podkreślał później, że dodatkowy mikrofon przy stopie nie był potrzebny, bo centrala Bonhama miała ogromną siłę.
Sama architektura nie wystarczyłaby do osiągnięcia tego efektu. Johns twierdził, że zestaw Bonhama brzmiał znakomicie już w pomieszczeniu, a jego strojenie i dynamikę bardzo trudno było odtworzyć innym perkusistom. Klatka schodowa nie stworzyła tego brzmienia od zera, lecz podkreśliła ciężki atak stopy, wyrazistość werbla i charakterystyczny puls gry Bonhama.
Kompresja i echo wzmocniły rytmiczny pogłos holu Headley Grange
Surowy pogłos domu był dopiero początkiem pracy nad nagraniem. Johns mocno skompresował sygnał z dwóch mikrofonów za pomocą kompresorów w konsoli Helios. Dzięki temu pogłos holu stał się niemal częścią rytmu. W wolnym tempie „When the Levee Breaks” odbicia mogły narastać między kolejnymi uderzeniami, tworząc charakterystyczny efekt pompowania perkusji.
Dodatkowe rytmiczne powtórzenia perkusji dawało także analogowe echo Binson Echorec należące do Page’a, nie tylko ściany budynku. Page i Johns miksowali finalną wersję utworu w Sunset Sound w Los Angeles, dodając kolejne efekty, między innymi przetworzenia wokalu i harmonijki. Brzmienie perkusji w „When the Levee Breaks” to efekt akustyki holu i klatki schodowej, gry Bonhama, ustawienia dwóch mikrofonów, kompresji oraz późniejszych decyzji produkcyjnych.
11
