Niklas Karlsson (Orbit Culture) o sukcesie zespołu: „Wszystko zaczęło się od naszej naiwności” [WYWIAD]

Orbit Culture prezentuje bardzo różnorodny styl, a w swojej artystycznej wizji łączycie wiele różnych gatunków. Mamy tu melodyjny death metal, groove metal, a nawet pewne elementy industrialne. Jak opisałbyś dzisiaj tożsamość muzyczną zespołu i jak bardzo wasza wizja brzmienia zmieniła się na przestrzeni lat?

Niklas Karlsson: Myślę, że trudno w pewnym stopniu to zamknąć w jednej konkretnej szufladzie. Kiedy zakładaliśmy zespół, przypadał właśnie szczyt popularności metalcore'u i djentu. Od początku chcieliśmy po prostu grać metal – bez przypisywania się do konkretnego podgatunku. Chcieliśmy być zespołem metalowym i tyle. W tamtym okresie słuchaliśmy dużo takich zespołów jak Lamb of God, dlatego właśnie ich wpływy można usłyszeć na naszych pierwszych wydawnictwach. Zawsze byłem też wielkim fanem Metalliki, zresztą do dziś nim jestem. Słuchałem również Static-X i wielu innych amerykańskich zespołów. Postanowiliśmy więc wrzucić to wszystko do jednego kotła i tak właśnie narodziło się Orbit Culture. Myślę, że to właśnie jest w tym wszystkim najfajniejsze – nie czujemy się dziwnie, kiedy dodajemy do utworu czysty wokal, melodyjny riff albo tworzymy piosenkę bez żadnych gitarowych solówek. Nie ma żadnych zasad i moim zdaniem to najlepsza część tego wszystkiego.

Czy od samego początku mieliście takie podejście? Zakładaliście, że będziecie po prostu tworzyć to, co przyjdzie wam do głowy? Czy może takie podejście wykształciło się z czasem, kiedy zaczęliście eksperymentować z różnymi pomysłami, a wszystko naturalnie rozwijało się w trakcie waszego procesu twórczego?

N.K.: Tak, myślę, że od samego początku wyglądało to właśnie tak, że pisaliśmy i nagrywaliśmy to, co w danym momencie wydawało nam się fajne. Nie zastanawialiśmy się zbytnio nad tym, jak zareagują na to inni ludzie. Przede wszystkim tworzyliśmy muzykę dla samych siebie. Myślę, że do dziś postępujemy dokładnie tak samo. Oczywiście, im dłużej się tym zajmujesz, tym szybciej potrafisz rozpoznać, co się sprawdza, a co nie. Powiedziałbym, że obecnie pisanie utworów przychodzi nam szybciej, ponieważ właściwie od razu wiemy, czego chcemy. Z drugiej strony, jeśli człowiek za bardzo przyzwyczai się do jednego sposobu działania i poczuje się zbyt komfortowo, przestaje to być fajne, bo zaczyna po prostu powielać samego siebie.

Wspomniałeś już trochę o swoich muzycznych inspiracjach. Oczywiście w Waszej muzyce bardzo wyraźnie słychać charakterystyczną dla szwedzkiego metalu melancholię. Wspomniałeś też o Metallice, której wpływy można mocno usłyszeć także w Twojej technice wokalnej. W kilku wywiadach mówiłeś również, że czerpiesz inspiracje z muzyki filmowej, na przykład twórczości Hansa Zimmera. Czy jest jakiś muzyk albo zespół, który miał na Ciebie wpływ, ale nikt nigdy nie spodziewałby się słuchając muzyki Orbit Culture?

N.K.: Odkąd byłem małym dzieckiem, moja mama zawsze puszczała w radiu szwedzkie piosenki popowe. Patrząc na to z perspektywy czasu, widzę, że już wtedy potrafiłem wyczuć, co naprawdę mi się podoba, nawet jeśli były to jakieś dziwne utwory, na przykład piosenki z Eurowizji, chociaż dzisiaj na samą myśl o Eurowizji robi mi się niedobrze. Jednak jeśli jakiś utwór naprawdę mnie poruszył, nie musiał to być metal ani rock. Tak naprawdę mogło to być cokolwiek. Myślę, że te wczesne inspiracje mocno mnie ukierunkowały, zwłaszcza jeśli chodzi o aspekt melodyjności. Nieco później pojawili się kolejni szwedzcy artyści jak Avicii, który niestety odszedł zbyt wcześnie. Bardzo go podziwiałem, ponieważ miał niesamowite wyczucie melodii, mimo że tworzył muzykę z zupełnie innego gatunku. Myślę, że warto również nie zamykać się na inne gatunki muzyczne tylko dlatego, że nie brzmią tak jak muzyka, której zazwyczaj słuchamy. Zapewne niewiele osób dziś słyszy w naszej muzyce elementy szwedzkiego popu, jednak gdzieś głęboko są one we mnie zakorzenione.

Kiedy komponujesz, słuchasz wtedy metalu, czy raczej wybierasz coś spoza tego gatunku, żeby oczyścić umysł i nie ulec wpływom innych zespołów?

N.K.: To zależy. Czasami możesz usłyszeć metalowy utwór, który jest tak dobry, że aż się na siebie wkurzasz, że sam nie napisałeś czegoś takiego, ale jednocześnie potrafi cię to zainspirować. Zdarza się to jednak może raz lub dwa razy na każdy album, który nagraliśmy. Przeważnie słucham po prostu muzyki filmowej. A kiedy ludzie mówią, że w niektórych fragmentach nasza muzyka ma bardzo melancholijny charakter, to niekoniecznie wynika to z inspiracją „One” Metalliki. To raczej inspiracje Hansem Zimmerem, muzyką z filmów „Interstellar”, „Król Lew” i tego typu rzeczami.

Mniej więcej rok temu wydaliście swój piąty album studyjny, „Death Above Life”. Pamiętam, że wspominałeś wtedy, iż jest to również początek nowego rozdziału w historii Orbit Culture. I rzeczywiście tak było: podpisaliście kontrakt z Century Media Records, po raz pierwszy zdecydowaliście się na współpracę z zewnętrznym producentem. Teraz kiedy minął już rok od premiery albumu, jak z perspektywy czasu postrzegasz ten nowy etap?

N.K.: Myślę, że ten album stał się dla nas swego rodzaju punktem zwrotnym, ponieważ otworzył przed nami wiele nowych drzwi, a jednocześnie pozwolił zamknąć kilka starych. Patrząc jednak wstecz, zawsze byliśmy zespołem, który kieruje się intuicją. Wynika to chyba z tego, że jesteśmy dość naiwnymi ludźmi – myślę, że w dobrym tego słowa znaczeniu. Mimo wszystko różnica jest ogromna, wręcz jak między dniem a nocą. Można to dostrzec pod każdym względem. Spróbowaliśmy czegoś nowego, eksperymentując z pewnymi rozwiązaniami, i ostatecznie wyszło naprawdę świetnie. Mamy też oddanych fanów, którzy są z nami właściwie od samego początku. Niektórzy bardzo dobrze przyjęli „Death Above Life”, inni niekoniecznie, ale niewątpliwie była to duża zmiana. Jednak kiedy dzisiaj gramy koncerty, na przykład podczas tej trasy, i sięgamy po starsze utwory, choć ludzie mogą nawet nie zdawać sobie z tego sprawy. W momencie, kiedy wykonujemy na przykład „Tales of War” albo „The Storm”, coś wyjątkowego dzieje się na widowni. To właśnie od tych utworów dla wielu osób zaczęła się przygoda z naszym zespołem. I to jest chyba największa różnica. Widzę na koncertach nowe twarze – ludzi, którzy trafili do naszego świata dzięki „Death Above Life”. To właśnie ta płyta sprawiła, że zaczęliśmy grać w większych klubach, różnica jest naprawdę ogromna. Dla mnie osobiście wielką zmianą był fakt, iż oddałem trochę kontroli producentowi, co oczywiście, nie przyszło mi łatwo, ale całkowicie wierzyłem w wizję tego gościa.

Czyli po ubiegłorocznej trasie headlinerskiej, teraz chcieliście pokazać szerszej publiczności, iż na swoim koncie macie bardzo zróżnicowane kompozycje i nie chcieliście tylko skupiać się na płycie, która rzeczywiście mocno wywindowała Waszą pozycję na metalowej scenie?

N.K.: Tak, pomyśleliśmy, że to będzie najlepsze rozwiązanie. Całą setlistę związaną z „Death Above Life” zaczynaliśmy od tytułowego utworu i graliśmy znacznie więcej kawałków z tej płyty. Kiedy dowiedzieliśmy się, że tym razem mamy tylko 40 minut na występ, postanowiliśmy, że zagramy też trochę starszych kompozycji. Zawsze uważałem, że powinniśmy poświęcić trochę czasu na rozmowę z publicznością. Dlatego intro do koncertu stanowi „Redfog”, więc przygotowaliśmy specjalne wprowadzenie do tego utworu, podczas którego możemy porozmawiać z ludźmi. Dzięki temu nie zabiera to zbyt wiele czasu przeznaczonego na właściwe utwory z setlisty. Właśnie dlatego zaczęliśmy trochę żonglować starszymi i nowszymi kompozycjami i myślę, że naprawdę dobrze nam to wyszło.

Rozmawialiśmy już trochę o tym, jak różnorodną muzykę prezentujecie podczas obecnej trasy, ale również na wcześniejszych albumach. Moim zdaniem właśnie ta konkretna płyta pokazuje także szerokie spektrum Waszych muzycznych możliwości. Jednym z utworów, które szczególnie mnie poruszyły podczas słuchania tej płyty, był ostatni kawałek: „The Path I Walk” – kompozycja bardzo różniąca się od tego, do czego zdążyliśmy się przyzwyczaić. Pokazuje również, że jesteście gotowi wyjść poza formułę bardzo ciężkiego, masywnego brzmienia, z którym dotychczas kojarzyliśmy Waszą muzykę. Czy istnieją jeszcze jakieś muzyczne obszary, których zespół dotąd nie eksplorował, a które chcielibyście odkryć w przyszłości? Ten utwór pokazuje bowiem, że macie w sobie również tę łagodniejszą, bardziej wrażliwą stronę.

N.K.: Zaczęliśmy eksperymentować z takimi pomysłami już wcześniej. Nawet na albumie „Nija”, kiedy nagrywaliśmy utwór „Behold”. Na początku ten utwór rozwijał się w podobny sposób – zaczynał się od delikatnego, wręcz kruchego wokalu. Jednak potem po prostu nie wytrzymałem i w zasadzie w połowie utworu muzyka wraca do metalowego brzmienia. W przypadku tej kompozycji było jednak inaczej, ponieważ powstała w zupełnie innym klimacie. Bardziej przypominała ścieżkę dźwiękową do filmu niż cokolwiek, co do tej pory stworzyliśmy. Zastanawialiśmy się, czy nie zostawić jej jako utworu instrumentalnego. Nie wiedzieliśmy zbytnio, co właściwie powinniśmy z tym kawałkiem zrobić. Został napisany, nie pamiętam dokładnie ile lat temu, ale na długo przed premierą tego albumu. Nigdy jednak nie czuliśmy się wystarczająco dojrzali, żeby odpowiednio go zrealizować. Dopiero kiedy naprawdę zabraliśmy się za pracę nad nim, okazało się, że to świetny utwór. Co ważne, nigdy nie zamierzaliśmy pisać łagodniejszych utworów tylko po to, żeby zdobyć nową publiczność. W pewnym sensie nadal jesteśmy bardzo szczerzy wobec samych siebie i tworzymy dokładnie taką muzykę, jaką chcemy tworzyć. Nie zamierzamy się sprzedawać, bo zdaję sobie sprawę, że niektórzy mogą właśnie tak to postrzegać, ale zupełnie mnie to nie obchodzi. Traktuję takie rzeczy jako wyzwanie, chcę sprawdzać, czy jesteśmy w stanie zrealizować tego rodzaju pomysły. Czasami ponosisz porażkę, a czasami odnosisz sukces.

Tym razem to zdecydowanie wielki sukces!

N.K.: Mam taką nadzieję!

Jakiś czas temu opublikowaliście nową wersję tego utworu, nagraną z wiolonczelistką Tiną Guo. Kiedy po raz pierwszy pojawił się pomysł, żeby przygotować nową interpretację tej kompozycji i co było dla Was największym wyzwaniem podczas pracy nad tym nagraniem?

N.K.: Najtrudniejsze w zasadzie było zaproszenie jej do współpracy. Nie wiedzieliśmy, czy w ogóle będzie to możliwe, bo mówimy przecież o światowej sławy wiolonczelistce. Pomyśleliśmy więc, że nie ma szans, żeby udało nam się ją zaangażować. To wytwórnia zapytała nas, czy chcielibyśmy nagrać coś gościnnie z jakimś artystą. Zapytaliśmy od razu: „Z kim?”, bo wcześniej nie mieliśmy przecież żadnych muzycznych kolaboracji. Dali nam wolną rękę i podczas tego spotkania po prostu rzuciliśmy jej nazwisko, myśląc, że będzie to propozycja kompletnie nierealna. Wtedy nasz ówczesny człowiek z działu A&R, Mike, powiedział: „Jasne, znam ją, więc możemy to zorganizować”. To właśnie on skontaktował nas z Tiną, a ona okazała się naprawdę fantastyczną osobą. To jedna z najmilszych osób, jakie kiedykolwiek spotkaliśmy, a do tego jest niesamowicie utalentowaną instrumentalistką. Dlatego od razu zabraliśmy się do pracy. Bo czuliśmy się trochę tak, jak wtedy, kiedy zarzucasz wędkę, złowisz ogromną rybę i teraz musisz ją jak najszybciej wyciągnąć z wody. Pomyśleliśmy, że musimy się tym natychmiast zająć, żeby nie stracić takiej okazji i żeby Tina się nie rozmyśliła. Zaczęliśmy więc eksperymentować z partiami MIDI, a następnie wysłaliśmy je do niej. Tina przepisała niektóre fragmenty po swojemu. Kiedy jednak przesłała nam pierwszą wersję, po prostu opadły nam szczęki. Nagle ten utwór brzmiał jak coś żywcem wyjętego z „Gry o tron”! Jej vibrato i wszystkie te niuanse są po prostu niesamowite. Tak naprawdę gdzieś z tyłu głowy zawsze mieliśmy poczucie, że oryginalna wersja tego utworu nie otrzymała tyle uwagi, ile naprawdę zasługiwała. Była przecież ostatnią kompozycją na albumie, a do tego bardzo różniła się od pozostałych. Dlatego tym razem bardzo zależało nam na tym, żeby odpowiednio ją wypromować i zwrócić na nią uwagę słuchaczy. Kolejnym dużym wyzwaniem było to, że Buster (Buster Odeholm – szwedzki muzyk i producent, najbardziej znany z roli gitarzysty formacji Humanity's Last Breath – red.) samodzielnie zmiksował swoją wersję utworu. Miałem już teraz do dyspozycji stemy, czyli osobne ścieżki poszczególnych instrumentów i wokali. Musiałem także zmiksować solową partię wiolonczeli, żeby dobrze współgrała z wokalem. W rezultacie przygotowałem chyba 25 różnych wersji miksu. W kółko słuchałem refrenu i analizowałem wszystkie te drobiazgi. W końcu jednak udało się znaleźć właściwe brzmienie.

Myślę, że ludzi najbardziej zaskoczyło – przynajmniej tak wywnioskowałam z komentarzy na YouTubie – to, że Fredrik potrafi grać na pianinie.

N.K.: O tak! Nikt się tego właściwie nie spodziewał, ale Fredrik to dawny nauczyciel muzyki. Dla nas to zupełnie naturalne, ale rozumiem, że dla innych może być zaskakujące, że nie gra tylko na basie.

Wracając do tego, co powiedziałeś, zależało Wam na tym, żeby ten utwór w pewien sposób zyskał większą rozpoznawalność. Moim zdaniem zdecydowanie na to zasługuje. Powiedziałabym nawet, że ta nowa wersja jest jeszcze bardziej poruszająca i ma większą siłę oddziaływania. Czy kiedykolwiek myśleliście o stworzeniu czegoś w podobnym stylu, z udziałem orkiestry? Bo ten utwór w nowej wersji idealnie się do tego nadaje.

N.K.: Cóż, myślę, że pewnego dnia na pewno spróbujemy czegoś takiego. Kiedy nagrywaliśmy teledysk do tej piosenki, mieliśmy na planie fiński chór. To byli naprawdę świetni ludzie. Jednak nawet wtedy, podczas kręcenia teledysku, byliśmy bardzo zestresowani, ponieważ za naszymi plecami stało tak wiele osób. Dlatego nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jakie emocje towarzyszyłyby nam podczas nagrywania z prawdziwą orkiestrą. Myślę, że kiedyś się odważymy i na pewno tego spróbujemy. Sądzę, że takie rozwiązanie bardzo pasowałoby do naszej muzyki. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość.

Ten konkretny utwór, choć nie tylko on, ma bardzo głęboki przekaz w warstwie lirycznej. W swoich utworach bardzo często poruszacie niezwykle trudne emocje, jak wewnętrzne konflikty, problemy natury psychicznej czy osobiste przemiany. W jaki sposób podchodzisz do pisania o tak trudnych emocjach? Czy przekładanie ich na muzykę pomaga Ci w jakiś sposób przepracować własne doświadczenia życiowe?

N.K.: Myślę, że samo pisanie – czy to partii instrumentalnych, czy tekstów – zawsze miało to dla mnie w pewnym sensie działanie terapeutyczne. Kiedy jednak zakładaliśmy zespół, pisaliśmy o smokach i różnych innych, cholera wie jakich rzeczach. To była świetna zabawa i w niektórych utworach nadal trochę to robimy. Nigdy jednak nie chciałem poruszać tematów politycznych, ponieważ uważam, że nie mam wystarczającej wiedzy, żeby się na ten temat wypowiadać. Natomiast czuję się swobodnie, kiedy piszę o tym, co sam przeżywam i z czym muszę się mierzyć. Dzięki temu teksty są szczere, a kiedy opisujesz własne doświadczenia, słowa same płyną z niezwykłą łatwością. Myślę więc, że trzeba również podchodzić do tego z dużą świadomością i wyczuciem. Jednocześnie po prostu piszę o tym, co czuję. Jeśli ludzie odnajdują w tych tekstach coś dla siebie i potrafią się z nimi utożsamić, to świetnie. Mamy na przykład utwór zatytułowany „Sound of the Bell”, który opowiada o tym, co wydarzyło się kilka lat temu i, jak sądzę, nadal się dzieje. W tamtym okresie doszło do całej serii strzelanin w szkołach i podobnych tragedii. Wówczas pomyślałem, że to jest wręcz niewyobrażalne, że nie potrafię sobie wyobrazić ogromu tej tragedii oraz tego, co muszą czuć osoby, które przeżyły takie wydarzenia, a także rodzice ofiar. Dlatego przy pisaniu tego utworu bardzo uważałem na to, z czyjej perspektywy przedstawiam całą sytuację.

Czy piszesz teksty od razu, kiedy coś Cię poruszy i wywoła w Tobie silne emocje? Czy raczej dajesz sobie czas, żeby najpierw wszystko przemyśleć i przepracować, a dopiero później przekładasz te doświadczenia na tekst?

N.K.: Myślę, że przez większość czasu wygląda to tak, że często poświęcamy naprawdę dużo czasu na nagrywanie partii wokalnych. Dlatego partie instrumentalne i wokale zawsze nagrywamy na samym końcu. Teraz próbujemy jednak trochę zmienić tę kolejność, ponieważ wokal jest niezwykle ważnym elementem muzyki. Dotychczas wyglądało to tak, że na nagranie wszystkich partii wokalnych mieliśmy zaledwie kilka tygodni. Często zdarzało się, że w tym momencie mieliśmy gotowe zaledwie jakieś 70% tekstów. Więc wszystkie przemyślenia, które pojawiały się w mojej głowie podczas pracy nad albumem, wszystko, co dzieje się na świecie, to, co czuję – nawet jeśli jest to zwykły kac po mocno zakrapianej nocy czy cokolwiek innego, co wywołało we mnie jakieś emocje – zostaje gdzieś w pamięci. Potem przypominasz sobie różne rzeczy i po prostu przelewasz je na papier. To tak, jakbyś był czołgiem, który po prostu wyrzuca z siebie całą zawartość na papier. Nie masz zbyt wiele czasu, żeby ponownie analizować i przemyśleć każde zdanie. Musisz zapisać te myśli tak szybko, jak tylko potrafisz. Myślę, że właśnie dlatego te teksty są w pewnym sensie tak szczere.

Rozmawialiśmy nieco o nagrywaniu i całym procesie produkcji Waszej muzyki. Jesteś gitarzystą, wokalistą, autorem tekstów i muzyki, producentem – właściwie zajmujesz się w tym zespole niemal wszystkim. Spoczywa na Tobie ogromna odpowiedzialność związana z procesem twórczym, aranżacjami i wieloma innymi aspektami działalności formacji. Jak udaje Ci się pogodzić własną wizję z pomysłami pozostałych członków? Czy jesteś gotowy zrezygnować z własnych koncepcji i pozwolić, by ich pomysły poprowadziły utwór w zupełnie nieoczekiwanym kierunku? Czy raczej trzymasz się swojej wizji?

N.K.: Nie wiem, czy było tak od samego początku, ale zawsze miałem w sobie coś z człowieka, który lubi mieć wszystko pod kontrolą. Właściwie nie potrafię inaczej, ale robię to z szacunkiem wobec pozostałych członków zespołu. Jeśli mają jakiś pomysł albo chcą coś zmienić, rozmawiamy o tym. Nie wygląda to jednak tak, że każdy musi za wszelką cenę forsować swoje zdanie. Myślę, że w ciągu ostatnich kilku lat coś się zmieniło. Ludzie coraz bardziej utożsamiają się z naszą muzyką. Nastąpiła pewna zmiana naszego podejścia i nie ma tu miejsca na ego. Teraz to raczej oni sami pytają mnie: „Napisałeś już coś nowego?”. Są podekscytowani i naprawdę zaangażowani we wszystko, co robimy. Oczywiście bardzo mi pomagają, ponieważ podczas wielokrotnego słuchania tych samych nagrań można stracić świeże spojrzenie. Nazywamy to czasem „audio blindness” – takim osłuchaniem się z materiałem, przez które przestajesz dostrzegać pewne rzeczy. Wtedy wystarczy, że ktoś z nich zmieni mi na przykład brzmienie werbla, a utwór nagle znowu nabiera nowego wymiaru. W pewnym sensie pełnią więc rolę producentów wykonawczych. Mamy naprawdę świetną relację. Wnoszą do całego procesu świeże spojrzenie i podchodzą do materiału z czystą głową, i czuć to, kiedy prezentuję im jakiś kawałek. Jeśli nie reagują, to wiem, że coś jest nie tak.

Czy mają wtedy na tyle odwagi, by powiedzieć na przykład: „Przykro mi, Niklas, ale to do niczego się nie nadaje”?

N.K.: Raczej nie. Mamy dość specyficzną relację, bo wiadomo, jesteśmy Szwedami i nie rozmawiamy zbyt dużo, ale wszystko można wyczytać z ich oczu. Jeśli naprawdę usłyszą coś, co im się podoba, chcą o tym rozmawiać. Przez lata wypracowaliśmy więc bardzo dobry system selekcji.

Czy na którymś z Waszych albumów znalazł się utwór, który początkowo wydawał się dziwnym pomysłem, ale ostatecznie okazał się bardzo ważny dla płyty albo historii zespołu?

N.K.: To chyba właśnie „The Path I Walk”. To idealny przykład. Kiedy zastanawialiśmy się, czy w ogóle go wydać, nie byliśmy pewni, czy to w ogóle jest utwór pasujący do Orbit Culture, a jednak ostatecznie okazało się, że jak najbardziej i wyszedł z tego jeden z naszych najlepszych kawałków.

Koncertowaliście i nadal koncertujecie u boku wielkich zespołów metalowych, takich jak Slipknot, Bullet For My Valentine, Trivium, In Flames czy teraz Amon Amarth. Jakie doświadczenie koncertowe było dla Was najważniejsze albo wywarło na Was największy wpływ i czy pamiętasz moment, w którym zdaliście sobie sprawę, że Orbit Culture wkroczyło nowy, wyższy poziom?

N.K.: Myślę, że mieliśmy niesamowite szczęście, jeśli chodzi o możliwości koncertowania, jakie dostaliśmy. Bardzo szybko zaczęliśmy grać u boku najważniejszych zespołów na metalowej scenie. Od Meshuggah, przez Machine Head i Avatar, po Slipknot i Bullet For My Valentine. To po prostu giganci metalowej sceny. Mieliśmy więc naprawdę ogromne szczęście. Myślę też, że te drzwi otworzyły się przed nami dlatego, że – jak już mówiłem – byliśmy bardzo naiwni. Pojechaliśmy do Stanów Zjednoczonych z In Flames, mając na koncie 3000 dolarów, a wynajęliśmy busa za 60 tysięcy. Takie głupie akcje chyba trochę nam jednak pomogły, bo ta trasa sprawiła, że wróciliśmy z niej z zyskiem, a potem In Flames zapytali nas, czy chcemy zagrać również na tournée po Europie. Wtedy poznaliśmy Johannesa z Avatara, który zapytał, czy chcemy zagrać trasę z nimi. I tak wszystko zaczęło się napędzać, jak kula śnieżna. Jednak wszystko zaczęło się od naszej naiwności.

Miejmy więc nadzieję, że nadal tacy pozostaniecie – oczywiście, do pewnych granic, bo jak widać, Wasza naiwność popłaca.

N.K.: Właśnie, dobrze, że dodałaś, że powinniśmy być naiwni do pewnych granic, bo inaczej w końcu zbankrutujemy. Każde doświadczenie koncertowe jest dla nas niezwykle ważne. Szczególnie podczas tej trasy, co ciekawe, tutaj w Gliwicach zajmujemy tę samą garderobę, którą mieliśmy na trasie z Bullet For My Valentine, to widzimy. Podczas wspomnianej trasy z BFMV na początku 202 roku na koncerty przyszła nieco inna publiczność. Oczywiście byli tam fani Trivium, którzy dobrze się z nami bawili, ale nie wiem, czy udało nam się przyciągnąć uwagę fanów Bullet For My Valentine, bo to jednak zupełnie inny zespół. Podczas tej trasy, kiedy gramy przed fanami viking metalowców z Amon Amarth, którzy są trochę powściągliwi, co pewnie zobaczysz dziś wieczorem, to kiedy gramy „The Storm” – to taki utwór, który jest bardzo nieoszlifowany, taki w stylu Amon Amarth, i wtedy coś zaczyna klikać, nagle zmienia się atmosfera. Każdego wieczoru mamy takie poczucie: „Tak, chyba ich przekonaliśmy”. To naprawdę świetne uczucie. A co do momentu, kiedy poczuliśmy, że dzieje się coś naprawdę wyjątkowego, to takie chwile zdarzają się chyba raz czy dwa razy podczas każdej trasy, którą zagraliśmy. Jednak jeden moment szczególnie zapadł mi w pamięć. Byliśmy na drugim miejscu w kolejności spośród czterech zespołów podczas trasy z Machine Head po Stanach Zjednoczonych. Graliśmy chyba w San Antonio. Zagraliśmy trzy utwory, a potem przyszedł czas na „From the Inside” i po tym utworze w San Antonio publiczność zgotowała nam minutową owację na stojąco. Wszyscy patrzyliśmy na siebie i zastanawialiśmy się: „Czy to normalne?”. To było coś w stylu: „Ja pie*dolę, to naprawdę się dzieje!”. Można mówić, że jakiś utwór trafia do ludzi, słuchając go i obserwując reakcje, ale zobaczyć to na żywo, w czasie rzeczywistym, to zupełnie co innego. Wtedy pomyślałem: „Okej, chyba jednak robimy coś dobrze”.

Działacie w branży muzycznej od 13 lat. Od tamtej pory wiele się w przemyśle muzycznym zmieniło. Dzisiaj wymaga on od artystów znacznie więcej niż tylko tworzenia dobrej muzyki. Praktycznie cały czas trzeba nagrywać nowe utwory, żeby mieć co prezentować podczas koncertów, trzeba też zadbać o to, żeby występy na żywo miały w sobie coś wyjątkowego, co przyciągnie publiczność. Obecnie w czasie dominacji mediów społecznościowych oczekuje się także od muzyków bycia influencerami. Czy uważasz, że w pewnym sensie to wszystko odciąga to muzyków od tego, co najważniejsze, czyli od tworzenia muzyki?

N.K.: Szczerze, to nienawidzę całej tej otoczki. Dla mnie media społecznościowe są fajne, jeśli można dzięki nim dać fanom coś ekstra. To właśnie fani są najważniejsi i to dla nich robimy to, co robimy. Fajnie jest móc im coś takiego zaoferować. Jednak jeśli wytwórnie albo ktokolwiek inny, decyduje, że musisz nagrać 30-sekundowe teledyski, na których nagrywaniu spędzasz pół dnia, albo że masz cały czas wrzucać jakieś krótkie filmiki i inne tego typu rzeczy, to serio robi mi się niedobrze na samą myśl o tym. Czasami próbujemy być obecni również w tej przestrzeni i nie wypaść z obiegu, ale często kompletnie nic z tego nie wychodzi. Wiem, że trzeba podążać za pewnymi trendami, bo inaczej można utknąć w miejscu i po prostu zostać w tyle, ale obiecaliśmy sobie w zespole jedną rzecz: nigdy nie damy się w to wciągnąć. Fajne było to, co robiliśmy latem, kiedy nagrywaliśmy nasze występy na żywo. Od tamtej pory zaczęliśmy publikować takie materiały na Instagramie i wyszło całkiem nieźle. To coś w rodzaju krótkich dokumentów. Nie chcemy jednak całkowicie odzierać się z prywatności, gdyż od zawsze lubiliśmy zachowywać pewne rzeczy tylko dla siebie i nie odsłaniać wszystkich kart. To trochę jak z jedzeniem. Jeśli zjesz za dużo, po prostu masz przesyt, a potem zwymiotujesz i przestaniesz mieć na to ochotę. Więc cóż, chyba nigdy nie będziemy influencerami.

Skoro mówimy o zmianach w branży muzycznej, to akurat wtedy, kiedy zaczynaliście swoją muzyczną podróż, pojawił się Spotify i streaming, które naprawdę wiele zmieniły. Macie na koncie pięć albumów studyjnych oraz całkiem sporo EP-ek. Czy uważasz, że streaming przyniósł zespołom metalowym więcej korzyści, czy raczej utrudnił im funkcjonowanie? Czy fizyczne wydania płyt nadal mają sens, skoro wszystko możemy mieć teraz w internecie?

N.K.: Myślę, że w naszym przypadku ludzie nadal chętnie kupują fizyczne wydania. To bardzo ważny element, dzięki któremu możemy ruszać w trasy i pokrywać związane z nimi koszty. Gdybyśmy mieli polegać wyłącznie na streamingu, cztery lata temu bylibyśmy w niezłych tarapatach. Fizyczne wydawnictwa nadal są więc bardzo ważne. Jednak myślę, że internet bardzo nam pomógł w czasie COVID-u, kiedy wszyscy musieli siedzieć w domach. Dzięki temu mogliśmy tak naprawdę sprzedać album „Ninja” (3. album studyjny Orbit Culture wydany 7 sierpnia 2020 – red.) i dzięki temu właściwie otworzyły się przed nami wszystkie drzwi. Internet ma więc oczywiście ogromną siłę, ale fizyczne wydania są równie ważne. To działa na zasadzie zamkniętego kręgu – jeśli coś usłyszysz, spodoba ci się, to idziesz i kupujesz to w wersji fizycznej. Więc dla nas w tym przypadku akurat streaming był bardzo pomocny, nie sądzę jednak, że kiedykolwiek wyprze on całkowicie nośniki fizyczne.

W dokumencie, który niedawno mogliśmy obejrzeć na YouTubie, wspomniałeś, że po zakończeniu obecnego cyklu koncertowego zamierzacie rozpocząć pracę nad nowym albumem. Na jakim etapie jesteście już z materiałem i kiedy możemy spodziewać się premiery tego krążka?

N.K.: Zgadza się, taki jest plan. Jednak jestem jednym z tych gości, którym bardzo trudno pisać muzykę w trasie, a praktycznie cały czas jesteśmy w trasie, mimo to udało mi się coś zrobić między letnimi koncertami. To dało początek nowemu albumowi. W moim prywatnym archiwum pomysłów mam jakieś 80 szkiców. Oczywiście większość z nich to kompletne g*wno. Jak zawsze: są tam zarówno prawdziwe perełki, jak i kompletne śmieci. Wybrałem 17 albo 18 utworów i ostatecznie ograniczymy to pewnie do około 11 piosenek.

Czy możemy się zatem spodziewać nowego albumu w przyszłym roku, czy jest jeszcze za wcześnie, żeby o tym mówić?

N.K.: Myślę, że jak najbardziej jest to realne, że płyta ujrzy światło dzienne w przyszłym roku.

W takim razie ostatnie pytanie. Powoli zaczynają pojawiać się ogłoszenia dotyczące letnich festiwali 2027 i już wiemy, że zagracie na kilku z nich. Czy jest więc szansa, że zobaczymy Was również w Polsce?

N.K.: Widziałem coś na ten temat w jakimś arkuszu Google, nie wiem jednak, czy zostało już potwierdzone. Nie mogę więc niczego obiecać w kwestii festiwali. Jednak już teraz mogę powiedzieć, że za mniej więcej rok szykują się jeszcze inne fajne rzeczy w Polsce, zatem z pewnością nas zobaczycie.

Będziemy więc czekać z niecierpliwością!

N.K.: My również, ponieważ uwielbiamy przyjeżdżać do Waszego kraju!