Eddie Vedder posłuchał kasety i poszedł surfować. Wrócił z tekstem „Alive” i miejscem w Pearl Jam

Po śmierci Andrew Wooda Stone Gossard i Jeff Ament zaczęli od nowa

W marcu 1990 roku zmarł Andrew Wood, charyzmatyczny wokalista Mother Love Bone. Dla gitarzysty Stone’a Gossarda i basisty Jeffa Amenta była to osobista tragedia, ale też koniec zespołu, który miał właśnie wejść na znacznie większą scenę. Po okresie żałoby obaj wrócili do pisania, chcąc stworzyć nową grupę bez kopiowania dawnej formuły.

Do współpracy dołączył gitarzysta Mike McCready, a Gossard przygotował zestaw instrumentalnych nagrań demonstracyjnych. Jeden z utworów nosił roboczy tytuł „Dollar Short” i powstał, zanim narodził się Pearl Jam. Brakowało jednak wokalisty, który nadałby tym ciężkim, melodyjnym kompozycjom własne słowa, charakter i emocjonalny wymiar.

Kaseta dotarła do Veddera przez Jacka Ironsa

Gossard i Ament przekazali demo Jackowi Ironsowi, byłemu perkusiście Red Hot Chili Peppers, z nadzieją, że zechce z nimi grać albo wskaże odpowiedniego wokalistę. Irons nie dołączył do projektu, ale znał Eddie’ego Veddera z San Diego. Wiedział, że jego znajomy śpiewa, pisze i szuka swojego miejsca w muzyce.

Vedder pracował wtedy na nocnych zmianach jako ochroniarz na stacji paliw. Otrzymał kasetę z pięcioma instrumentalnymi utworami, a do trzech z nich nagrał wokale. Przesłuchał ją przed porannym wyjściem do oceanu. Nie był jeszcze wokalistą wybranym przez zespół, lecz muzykiem, któremu dano szansę napisać wokale do cudzych riffów.

Podczas surfowania Vedder wymyślił historię do „Alive”

Vedder wspominał, że podczas surfowania melodie nie wychodziły mu z głowy, a wraz z nimi pojawiały się słowa i zarys opowieści. Po powrocie nagrał wokale do trzech kompozycji. „Dollar Short” zmieniło się w „Alive”, „Agytian Crave” w „Once”, a trzeci utwór, później znany jako „Footsteps”, uzupełnił zestaw.

Vedder nazwał tę trzyutworową historię „Mamasan”. Jej bohater dowiaduje się, że mężczyzna, którego uważał za ojca, nie był jego biologicznym ojcem i już nie żyje. „Alive” wykorzystuje elementy doświadczeń Veddera, który sam poznał prawdę o swoim pochodzeniu po śmierci biologicznego ojca, ale tekst nie jest dosłowną autobiografią. W piosence dochodzi jeszcze napięcie między matką a synem, wynikające z jej żałoby i z tego, że chłopak przypomina jej zmarłego partnera.

Nagranie Veddera przekonało muzyków z Seattle

Vedder nagrał na kasecie własne wersje utworów, a potem odesłał ją do Seattle. Gdy Jeff Ament usłyszał jego głos oraz teksty, natychmiast wezwał Stone’a Gossarda, aby wspólnie przesłuchać nagranie. O sile nagrania decydował nie tylko mocny wokal. Vedder połączył trzy oddzielne instrumentale w spójną, mroczną opowieść, pokazując, że potrafi być pełnoprawnym współtwórcą materiału.

Muzycy zaprosili go do Seattle na próbę. W październiku 1990 roku Vedder grał już z Gossardem, Amentem, McCreadym i perkusistą Dave’em Krusenem w zespole, który początkowo występował pod nazwą Mookie Blaylock. 22 października 1990 roku grupa po raz pierwszy wystąpiła w Seattle, a wokalista, który kilka tygodni wcześniej nagrywał odpowiedź na nieznaną kasetę, był już członkiem zespołu.

„Alive” na koncertach zyskało nowe znaczenie

„Alive” trafiło na debiutancki album Pearl Jam, „Ten”, wydany 27 sierpnia 1991 roku. Utwór zachował ciężar pierwotnej historii, ale refren był odbierany inaczej niż słowa w zwrotkach. Refren o pozostaniu przy życiu, podkreślony charakterystycznym gitarowym motywem Gossarda i solówką McCready’ego, łatwo odczytywano jako deklarację siły.

Z czasem Vedder zauważył, że publiczność śpiewa „Alive” nie jako opis rodzinnej traumy, lecz jako wspólne potwierdzenie, że mimo strat i problemów wciąż można iść dalej. Dla autora znaczenie utworu zmieniło się właśnie dzięki koncertom i reakcjom fanów. Historia kasety, surfowania i jednego nagrania jest więc nie tylko anegdotą o początkach Pearl Jam. Pokazuje też moment, w którym prywatny tekst zaczął żyć własnym życiem.