Gorący, lepki wieczór w Los Angeles. Z klubów na Sunset Strip wylewa się gęsty dym, zapach taniej whiskey i jeszcze tańszych perfum. Na scenie i pod nią rządzi jeden kodeks: ma być głośniej, szybciej, bardziej. To czas, w którym bycie gwiazdą rocka nie polegało tylko na graniu. Było totalnym performance’em, deklaracją rzuconą światu prosto w twarz. Makijaż, natapirowane do granic absurdu włosy, skórzane spodnie tak obcisłe, że stanowiły drugą skórę – to był uniform, zbroja i manifest w jednym. Być gwiazdą oznaczało wyglądać jak ktoś z innej planety, kto przez pomyłkę wylądował na Ziemi, by zasiać tu chaos. I właśnie z perspektywy tamtych dni, z samego serca tej rockandrollowej mitologii, słowa Vince'a Neila, frontmana Mötley Crüe, brzmią jak epitafium dla całej epoki.
Wszyscy zapomnieli o widowiskowości. Ludzie nie wyglądają już jak gwiazdy rocka. Wyglądają po prostu jak zwykli kolesie z ulicy.
Czy Vince Neil był aby na pewno mózgiem operacji Mötley Crüe?
Trzeba mu oddać, że w kwestii widowiskowości był ekspertem. A może raczej – idealnym produktem. Kiedy na początku lat 80. raczkująca formacja Mötley Crüe szukała wokalisty, to właśnie wygląd Neila był jednym z kluczowych argumentów. Tommy Lee, który znał go jeszcze ze szkoły średniej, wiedział, że ten chłopak z blond czupryną ma w sobie to „coś”. Nie chodziło o poetycką głębię tekstów ani o kompozytorski geniusz. Vince Neil był chodzącym ucieleśnieniem glammetalowego snu. Miał być piękny, głośny i magnetyczny. Miał być twarzą na plakacie w pokoju nastolatki i ucieleśnieniem grzesznych fantazji. I tę rolę odegrał perfekcyjnie.
Producent Tom Werman, który pracował z Crüe przy ich największych albumach, wspominał po latach, że Neil był najmniej zaangażowanym artystycznie członkiem zespołu. Ale czy to miało znaczenie, gdy miliony fanów chciały właśnie jego? Chciały tego buntu opakowanego w cekiny, tej energii, która zdawała się nie mieć końca. On nie musiał tworzyć mitu. On nim po prostu był.
Spektakl, który pożerał własne dzieci
Problem w tym, że widowiskowość, o której mówił Neil, była przedstawieniem totalnym, trwającym dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie dało się jej po prostu wyłączyć po zejściu ze sceny. Generowała potężne napięcie, które musiało znaleźć ujście. A znajdowało je w hektolitrach alkoholu, górach narkotyków i autodestrukcji, która stała się niemal tak samo ważnym elementem wizerunku, jak solówki Micka Marsa. To, co było siłą napędową na scenie, poza nią stawało się śmiertelną pułapką.
Ta niekończąca się impreza miała swój tragiczny finał w grudniu 1984 roku, gdy pijany Neil spowodował wypadek samochodowy, w którym zginął Razzle, perkusista Hanoi Rocks. Spektakl zebrał krwawe żniwo. Kilka lat później, w 1992 roku, to właśnie styl życia, który uczynił z Neila idola, stał się powodem jego wyrzucenia z zespołu. Koledzy uznali, że jego picie "ciągnie ich w dół". Ironia losu była okrutna: bogowie rocka, którzy sami zbudowali ołtarz rozpusty, złożyli na nim w ofierze swojego kapłana, bo ten modlił się zbyt gorliwie.
Gorycz Vince’a Neila i nastanie ery flanelowych koszul
Kiedy Vince Neil wypowiadał te słowa o "zwykłych kolesiach z ulicy", na muzycznym horyzoncie królował już zupełnie inny krajobraz. Z Seattle nadciągnęła flanelowa rewolucja. Kurt Cobain w wytartym swetrze stał się głosem pokolenia, a Eddie Vedder wyglądał jak chłopak, który właśnie skończył zmianę w lokalnym warsztacie. Oni byli antytezą wszystkiego, co reprezentował Neil i jego generacja. Widowiskowość, o której mówił z taką nostalgią, nagle stała się synonimem obciachu, pustego blichtru i plastikowej pozy. Jego słowa brzmiały jak gorzkie podsumowanie nie tylko zmian w muzyce, ale i jego osobistej porażki.
Świat poszedł do przodu, a on został w swojej skórzanej kurtce, patrząc, jak tron przejmują faceci, którzy gardzili całym tym cyrkiem. Ale największy paradoks tej historii polega na tym, że zarówno on, jak i Mötley Crüe, ostatecznie musieli do siebie wrócić. Okazało się, że osobno tracą siłę. Widowisko musiało trwać. Bo choć flanelowa koszula stała się nowym mundurem rocka, to gdzieś w głębi duszy fani wciąż tęsknili za ogniem, blichtrem i iluzją, że gwiazdy rocka naprawdę są z innej, lepszej gliny.
