Spis treści
Choć jest leworęczny, Ringo Starr nauczył się grać na praworęcznym zestawie
Starr od dziecka częściej używał lewej ręki. Lewą ręką rzucał przedmiotami i grał w krykieta, choć, jak wielu leworęcznych z jego pokolenia, został nauczony pisania prawą. Gdy zaczął interesować się perkusją, trafił jednak na zestaw przygotowany dla praworęcznego muzyka.
Perkusista wspominał, że usiadł przy pierwszym zestawie, który zobaczył w sklepie, i zaczął się uczyć. Nie przestawił później zestawu, bo praworęczny układ stał się jego muzycznym nawykiem. Starr nie grał więc konsekwentnie wszystkiego lewą ręką, ale właśnie lewa ręka często prowadziła jego przejścia i decydowała o pierwszym ruchu pałki.
Przejścia Ringo Starra biegły wbrew typowemu układowi tomów
Praworęczny perkusista zwykle zaczyna przejście na werblu lub górnym tomie, a potem schodzi w stronę floor tomu po prawej stronie. W przypadku Starra praworęczne ustawienie zestawu nie ułatwiało lewej ręce takiego ruchu. Sam tłumaczył, że sekwencja werbel, górny tom, floor tom nie przychodziła mu odruchowo. Dlatego często zaczynał przejście bliżej floor tomu i przesuwał się w górę zestawu, zamiast schodzić po tomach w typowym kierunku. Otwarcie hi-hatu dawało mu chwilę na zmianę ułożenia rąk. Efektem były krótkie, lekko asymetryczne przejścia, które Starr czasem nazywał funny fills.
Ringo Starr budował napięcie, zamiast popisywać się szybkością
Najwyraźniej słychać to w „Rain”, nagraniu z 1966 roku, które Starr sam wymieniał wśród swoich ulubionych utworów The Beatles. W tym utworze szczególnie wyraźnie wykorzystał otwarcie hi-hatu przed przejściem. Nie był to przypadkowy efekt, lecz sposób na zmianę ułożenia rąk przy praworęcznym zestawie.
W „Ticket to Ride” jego styl działa inaczej, ale równie charakterystycznie. Perkusja opiera się tam na ciężkim, niskim brzmieniu tomów i buduje ciężar całego nagrania. Starr nie ogranicza się do pilnowania pulsu, tylko rozwija rytm krótkimi figurami i podwójnymi uderzeniami. Nie można jednak przypisać całego pulsu utworu samej leworęczności, ale sposób rozłożenia akcentów dobrze pokazuje skutki jego nietypowego prowadzenia rąk.
Jeszcze dalej idą przejścia w „A Day in the Life” i „Strawberry Fields Forever”. Nie są technicznym popisem, lecz współgrają z wokalem i podnoszą napięcie przed zmianami aranżacji. Phil Collins zwracał uwagę, że partie Starra są znacznie trudniejsze do dokładnego zagrania, niż sugeruje ich pozorna prostota. Starr podkreślał, że jego przejścia rodziły się przede wszystkim z emocji i potrzeb konkretnego utworu.
Styl Ringo Starra, którego nie da się łatwo skopiować
Lewa ręka na praworęcznym zestawie nie była jedynym źródłem stylu Starra, ale wpłynęła na sposób, w jaki poruszał się po zestawie. W efekcie wprowadzał przejścia w miejscach, których inni perkusiści nie wybieraliby odruchowo. Rich Pagano z The Fab Faux, zespołu wykonującego repertuar The Beatles, wskazywał tę cechę jako jeden z powodów, dla których odtworzenie partii Ringo frustruje nawet doświadczonych muzyków. Gregg Bissonette, który grał ze Starrem w All-Starr Band, wskazywał również na jego swing i wyjątkowy sposób osadzania rytmu. Dlatego przejścia Ringo brzmią inaczej nie tylko z powodu gry leworęcznego perkusisty na praworęcznym zestawie, lecz także dzięki jego wyczuciu melodii, formy i momentu, w którym warto dodać jedną nutę.
16
