Spis treści
„Metal Machine Music” to 64 minuty sprzężeń
„Metal Machine Music” tworzą cztery części, każda trwająca około 16 minut. Reed nie śpiewa na niej ani słowa, brakuje też stałego pulsu perkusji, wyraźnej melodii i układu zwrotka-refren. Materiał tworzą zgrzyty gitar i wysokie tony sprzężeń zwrotnych. Ostatnia strona pierwszego wydania winylowego kończyła się zapętlonym rowkiem. Gramofon powtarzał więc ten sam fragment, dopóki słuchacz nie podniósł igły.
Nie był to jednak przypadkowy zapis hałasu z sali prób. Reed pracował w swoim lofcie na Manhattanie, ustawiając gitary i wzmacniacze tak, aby wywoływały wzajemne sprzężenia zwrotne. Potem łączył nagrania, zmieniał ich tempo i układał je w cztery osobne kompozycje stereo.
Po sukcesach z 1974 roku publiczność czekała na inną płytę
W tamtym momencie kariery Reeda wydanie takiego materiału było szczególnie zaskakujące. W 1974 roku dobrze przyjęty został koncertowy album „Rock ’n’ Roll Animal”, a „Sally Can’t Dance” dotarł do pierwszej dziesiątki amerykańskiej listy sprzedaży. Wytwórnia RCA liczyła więc na następną przystępną płytę artysty, który miał już na koncie „Walk on the Wild Side”.
Zamiast tego Reed oddał wytwórni album radykalnie różniący się od jego pop-rockowego wizerunku. Początkowo mówiło się o sprzedaży około 100 tysięcy egzemplarzy, ale wiele płyt szybko wracało do sklepów. Kupujący nie spodziewali się płyty noise’owej, bo nazwisko Reeda na okładce i rockowa oprawa sugerowały tradycyjny album z piosenkami. Reed wspominał później, że sprzedawcy mieli dość zwrotów i nie chcieli już zamawiać jego płyt.
RCA wycofała „Metal Machine Music” ze sprzedaży po zaledwie trzech tygodniach. Większość krytyków reagowała szyderczo, uznając płytę za żart albo oszustwo wymierzone w słuchaczy. Doroczny plebiscyt „Rolling Stone” wskazał ją nawet jako najgorszy album nagrany przez człowieka, choć Lester Bangs z magazynu „Creem” próbował potraktować jej dźwięk poważniej.
Od odrzucenia do statusu ważnej płyty noise’owej
Przez lata powtarzano, że Reed nagrał „Metal Machine Music”, by zerwać kontrakt z RCA albo zemścić się na słuchaczach oczekujących kolejnego przeboju. Sam muzyk stanowczo temu zaprzeczał i podkreślał, że chciał stworzyć najdłuższe gitarowe solo, wolne od tonacji, metrum i rytmu perkusji. Korzenie tej koncepcji sięgały czasów wcześniejszych niż 1975 rok, minimalizmu, drone music oraz eksperymentów The Velvet Underground z Johnem Cale’em. W archiwum Reeda znajduje się nagranie „Electric Rock Symphony, Part 1”, zarejestrowane już w latach 1965–1966, które brzmi jak wyraźny prototyp późniejszego albumu. Z czasem „Metal Machine Music” znalazło odbiorców wśród twórców noise’u, eksperymentalnej elektroniki i gitarowego dronu, a w 2002 roku zespół Zeitkratzer przełożył materiał na wykonanie akustyczne z udziałem Reeda. Album, który część kupujących oddawała do sklepów jako wadliwy, z czasem przestał być symbolem porażki. Dziś uchodzi za jeden z najbardziej radykalnych eksperymentów w dyskografii Reeda.
11
