„Songs for the Deaf” odtwarza trasę z Los Angeles do Joshua Tree
Josh Homme oparł koncepcję albumu na trasach, które wielokrotnie pokonywał samochodem z Los Angeles do Joshua Tree. Podczas jazdy przez pustynne tereny radio często było jedynym towarzyszem podróży. Sygnał urywał się, na chwilę przebijały religijne audycje, banalne piosenki, reklamy albo głosy prowadzących, po czym wszystko znów tonęło w szumie. Queens of the Stone Age przenieśli to doświadczenie na płytę, lecz nie ułożyli z niego klasycznej fabuły z bohaterami i kolejnymi scenami.
Homme określał „Songs for the Deaf” jako album koncepcyjny, ale nie zamierzał tworzyć pompatycznej rockowej opowieści. Zamiast tego zespół odtworzył wrażenie przypadkowego skakania po stacjach radiowych podczas jazdy samochodem. Kolejne utwory przypominają więc stacje złapane na krótko podczas długiej, samotnej jazdy.
Głosy prezenterów są częścią utworów, nie osobnymi skeczami
Wypowiedzi radiowych prezenterów nie są na „Songs for the Deaf” osobnymi, wyraźnie oznaczonymi przerywnikami. Są wszyte w początki i końcówki nagrań oraz w przejścia między nimi. Czasem najpierw słychać zapowiedź audycji albo trzask podczas zmiany częstotliwości, a dopiero później zaczyna się właściwy utwór.
Ten zabieg zaciera granice między kolejnymi utworami. Punkowy impet „You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire” ustępuje radiowym komunikatom, „No One Knows” przynosi niemal popową chwytliwość, a „Song for the Dead” rozrasta się w długi, ciężki utwór. Bez wspólnej ramy tak duże stylistyczne skoki mogłyby brzmieć jak przypadkowy zestaw piosenek.
Radio porządkuje jednak tę różnorodność. Nie chodzi o to, by wszystkie kompozycje udawały jeden gatunek, lecz by sprawiały wrażenie kolejnych sygnałów odebranych po przekręceniu pokrętła. Dzięki temu album przypomina ciągłą transmisję z samochodowego radia, a nie zbiór utworów odtwarzanych jeden po drugim.
Fikcyjne stacje wyśmiewają format komercyjnego radia, a „Song for the Deaf” przynosi kulminację podróży
Najbardziej rozpoznawalne rozgłośnie na płycie to KLON i KRDL 109. KLON przedstawia się jako stacja z Los Angeles grająca utwory podobne do wszystkiego, co już znasz. To kpina z zachowawczych radiowych formatów. KRDL z Chino Hills zapowiada z kolei, że zepsuje muzykę każdemu. Jej agresywny ton pasuje do coraz bardziej absurdalnej atmosfery podróży. Wśród pozostałych kanałów pojawiają się Banning College Radio, AM580, WOMB i WANT z Wonder Valley. Każda z tych stacji ma własny charakter, od college radio promującego zbiórkę krwi, przez kaznodziejski głos religijnej audycji, po protekcjonalne i niepokojące WOMB.
W prezenterów wcielili się przyjaciele i współpracownicy zespołu, między innymi Blag Dahlia jako Kip Kasper z KLON, Chris Goss jako Elastic Ass z KRDL oraz Twiggy Ramirez jako Tom Sherman. W nagraniach pojawili się również Lux Interior, Natasha Shneider i Dave Catching. Ich głosy nie układają się w opowieść jednego narratora, lecz tworzą galerię ekscentrycznych postaci spotykanych na kolejnych częstotliwościach. Ironia polega na tym, że Queens of the Stone Age dzięki tej płycie trafili do prawdziwego radia, przede wszystkim za sprawą singla „No One Knows”. Tytułowy „Song for the Deaf” doprowadza tę koncepcję do kulminacji komunikatem o muzyce dla głuchych, której nie można usłyszeć. Nie jest to dosłowna uwaga o osobach z ubytkiem słuchu, ale groteskowy komentarz do hałasu, reklam i automatycznego odbioru muzyki. Po tym ciężkim punkcie kulminacyjnym ukryte „Mosquito Song” wycisza album, jakby samochód dotarł do celu, a radiowy sygnał wreszcie zamilkł.
Galeria: Queens of the Stone Age - ciekawostki o albumie "Songs for The Deaf" | Jak dziś rockuje?
6
