Aparat na zębach i mikrofon pod sufitem. Jak powstało brzmienie The Kingsmen?
Aby zrozumieć, dlaczego FBI miało tak wielki problem z rozszyfrowaniem jednego utworu, trzeba przyjrzeć się warunkom, w jakich powstał. W kwietniu 1963 roku zespół The Kingsmen z Portland wszedł do małego studia Northwestern Inc., aby zarejestrować swoją wersję piosenki "Louie Louie". Cała sesja kosztowała ich od 36 do 50 dolarów i trwała zaledwie chwilę. Muzycy nagrali wszystko za pierwszym razem, bez żadnych poprawek czy nakładek, co nadało całości surowy, garażowy klimat. Nikt wtedy nie przypuszczał, że ta pośpieszna praca stanie się przedmiotem wielomiesięcznych analiz rządowych ekspertów.
Głównym problemem okazał się wokalista, 19-letni Jack Ely. Chłopak nosił wtedy aparat ortodontyczny, co samo w sobie utrudniało mu wyraźne śpiewanie. Co gorsza, inżynier dźwięku Robert Lindahl zawiesił jedyny mikrofon przeznaczony dla wokalisty bardzo wysoko, niemal pod samym sufitem. Ely musiał stać na palcach z odchyloną do tyłu głową i dosłownie wykrzykiwać tekst, starając się przebić przez głośne instrumenty. Efektem był bełkotliwy, pełen pasji, ale kompletnie niezrozumiały śpiew, który wkrótce rozpalił wyobraźnię znudzonych nastolatków i przerażonych rodziców w całej Ameryce.
Gubernator Indiany i listy do prokuratora. Narodowa panika wokół "Louie Louie"
Kiedy singiel zaczął piąć się na listach przebojów, w amerykańskich szkołach wybuchła dziwna moda. Uczniowie zaczęli przekazywać sobie ręcznie pisane kartki z rzekomym, „prawdziwym” tekstem piosenki. Według tych plotek, niewinne słowa o żeglarzu tęskniącym za dziewczyną zostały zastąpione przez wulgarne opisy seksu i fizjologii. Miejskie legendy głosiły, że Jack Ely śpiewa o masturbacji czy intymnych zbliżeniach w sposób, który dziś nazwalibyśmy twardą pornografią. Choć w rzeczywistości na nagraniu nic takiego nie padło, dorośli wpadli w szał.
W styczniu 1964 roku pewien oburzony ojciec z Florydy napisał do prokuratora generalnego Roberta F. Kennedy'ego, twierdząc, że utwór jest tak wulgarny, iż „uszy więdną”. Panika dotarła na same szczyty władzy. Matthew E. Welsh, ówczesny gubernator stanu Indiana, oficjalnie zakazał odtwarzania "Louie Louie" we wszystkich lokalnych rozgłośniach radiowych. Uznał, że piosenka psuje moralność młodzieży i nie ma dla niej miejsca w przestrzeni publicznej. To tylko podbiło zainteresowanie utworem, a sprawą ostatecznie musiał zająć się sam J. Edgar Hoover i jego agenci z FBI.
31 miesięcy śledztwa i 119 stron raportu. Poważni agenci w służbie moralności
Śledztwo federalne ruszyło pełną parą, ponieważ przesyłanie obscenicznych treści między stanami było przestępstwem. Poważni panowie w garniturach z laboratorium FBI w Waszyngtonie przez długie miesiące zajmowali się analizowaniem płyt winylowych The Kingsmen. Wykorzystywano profesjonalny sprzęt, zmieniano prędkość odtwarzania z 45 na 33 czy 78 obrotów na minutę, a nawet puszczano nagranie od tyłu. Agenci odwiedzili też autora oryginału, Richarda Berry'ego, oraz samego Jacka Ely'ego, aby dowiedzieć się, co tak naprawdę zostało powiedziane do mikrofonu.
Nie udało się ustalić, czy nagranie jest obsceniczne – stwierdzili agenci w oficjalnym podsumowaniu śledztwa.
Po blisko trzech latach dochodzenia, w maju 1965 roku, FBI oficjalnie zamknęło sprawę. Powstał obszerny, liczący 119 stron raport, z którego wynikało, że piosenka jest „niezrozumiała przy jakiejkolwiek prędkości odtwarzania”. Skoro nikt nie był w stanie jednoznacznie potwierdzić, że w tekście padają wulgaryzmy, nie można było nikomu postawić zarzutów. Państwowa maszyna śledcza poniosła porażkę w walce z garażowym rockiem, marnując czas i pieniądze podatników na badanie amatorskiego nagrania nastolatków z Oregonu.
Prawdziwe przekleństwo w 54 sekundzie. Czego nie usłyszeli technicy z laboratorium FBI?
Największym paradoksem całej tej historii jest fakt, że w piosence "Louie Louie" rzeczywiście pojawia się wulgaryzm, ale agenci FBI kompletnie go przegapili. Podczas nagrywania tej legendarnej wersji perkusista Lynn Easton w pewnym momencie popełnił błąd i upuścił pałeczkę. W dokładnie 54 sekundzie utworu słychać, jak sfrustrowany muzyk krzyczy w tle wyraźne „f**k”. Ponieważ sesja była rejestrowana „na setkę”, błąd został na taśmie i trafił na miliony egzemplarzy płyt sprzedawanych na całym świecie.
Przez dziesięciolecia muzycy śmiali się z nieudolności służb federalnych. Eksperci z najlepszym sprzętem w kraju skupiali się na rozszyfrowywaniu niewyraźnego bełkotu wokalisty, podczas gdy pod nosem mieli ewidentne przekleństwo wykrzyczane przez perkusistę. Ta absurdalna sytuacja sprawiła, że "Louie Louie" stało się jednym z najczęściej coverowanych utworów w historii rocka. Do dziś piosenka ta pozostaje symbolem wolności artystycznej i dowodem na to, że walka polityków z kulturą młodzieżową często kończy się śmiesznością.
Galeria: Muzyka rockowa lat 60-tych - zagranica. Albumy, które zdefiniowały gatunek
11
