Mandolina miała umilić Peterowi Buckowi czas w trasie
W 1989 roku, podczas wolnego dnia w trasie R.E.M., Peter Buck kupił w Nowym Jorku mandolinę. Wspominał, że instrument wyglądał na nietypowy, prawdopodobnie pochodził spoza USA, być może z Grecji. Nie szukał wtedy nowego brzmienia dla zespołu i nie uważał się za mandolinistę. Chciał po prostu mieć coś do grania w autobusie między koncertami.
Latem 1990 roku Buck nagrywał swoje pierwsze próby na mandolinie. Po odsłuchaniu nagrań wychwycił krótki motyw, który wyraźnie wykraczał poza zwykłe ćwiczenie techniczne. Pulsujący riff stał się fundamentem przyszłego „Losing My Religion” i od początku nadawał utworowi nerwowy, minorowy ton.
„Sugar Cane” było pierwszą wersją „Losing My Religion”
W lipcu 1990 roku R.E.M. nagrali w Athens w stanie Georgia pierwsze demo „Losing My Religion”, wówczas funkcjonujące pod roboczym tytułem „Sugar Cane”. Wczesna wersja była wyraźnie bardziej rozbudowana i eksperymentalna od nagrania znanego z albumu „Out of Time”. Buck próbował również partii banjo, Mike Mills oparł linię basu na stylu Johna McVie, a istotną rolę odgrywały organy Hammonda. Mandolinowy motyw nie był dla zespołu gotowym przebojem, lecz punktem wyjścia do dalszej pracy nad utworem.
Podstawowe ślady zarejestrowano w Bearsville Studios w stanie Nowy Jork, a kolejne elementy dogrywano później w Georgii. Peter Holsapple z The dB’s dograł gitarę akustyczną, wzmacniającą rytm pod precyzyjnie szarpaną mandoliną. Z czasem organy zeszły na dalszy plan, a ich miejsce zajęły smyczki. To one nadały piosence bardziej dramatyczny, a zarazem kameralny charakter.
Aranżację smyczków i dętych przygotował Mark Bingham, a partie smyczkowe nagrano w Soundscape Studios w Georgii. Michael Stipe zarejestrował swój wokal w Bearsville za jednym podejściem. W tym wykonaniu słychać napięcie narratora, który próbuje ukryć uczucia, lecz zdradza je w kolejnych frazach. Powracające wersy o powiedzeniu jednocześnie zbyt wiele i zbyt mało dobrze współgrają z nieustępliwym pulsem mandoliny. Dzięki temu utwór buduje narastające napięcie bez typowego dla rocka gitarowego riffu.
„Losing My Religion” nie jest piosenką o utracie wiary
Tytuł „Losing My Religion” bywał odczytywany jako deklaracja porzucenia wiary, lecz Stipe sięgnął po idiom z południowych stanów USA, oznaczający skrajną frustrację i utratę panowania nad sobą. Forma „losing”, zamiast „lost”, sugeruje, że emocjonalne przeciążenie wciąż narasta. Wokalista opisywał piosenkę jako historię obsesyjnego, niewypowiedzianego uczucia, w której narrator analizuje każdy możliwy sygnał od drugiej osoby. Warner Bros. miało wątpliwości, czy oparta na mandolinie kompozycja, pozbawiona standardowego rockowego rozpędu, nadaje się na pierwszy singiel z albumu „Out of Time”, wydanego w lutym 1991 roku. Decyzja szybko się obroniła. Utwór dotarł między innymi do 19. miejsca brytyjskiej listy singli, a w 1992 roku otrzymał Grammy za najlepszy popowy występ duetu lub grupy z wokalem. Buck po latach żartował, że przez całe życie spędził z mandoliną może 50 godzin, z czego około 49 podczas wykonywania „Losing My Religion” na scenie. Ta anegdota najlepiej pokazuje, jak przypadkowy zakup stał się jednym ze znaków rozpoznawczych R.E.M.
11
