„Rumours” nagrywano po rozstaniach w zespole
Sesje do „Rumours” przypadły na wyjątkowo trudny okres dla zespołu. Christine i John McVie byli po rozstaniu, podobnie jak Stevie Nicks i Lindsey Buckingham. Mick Fleetwood również przeżywał kryzys małżeński, więc prywatne napięcia przenikały do pracy w studiu. Efektem tych doświadczeń były bardzo osobiste utwory na płycie, takie jak „Dreams”, „Go Your Own Way” czy „Gold Dust Woman”.
„The Chain” różnił się od nich tym, że nie opowiadał o doświadczeniu jednej osoby. Tekst o więzi, której nie powinno się zrywać, nabrał szczególnej wymowy w grupie złożonej z byłych partnerów. Muzyka również powstawała etapami, z pomysłów wnoszonych przez różnych członków zespołu.
Punktem wyjścia była kompozycja Christine McVie, znana roboczo jako „Keep Me There” albo „Butter Cookie (Keep Me There)”. Ken Caillat, współproducent „Rumours”, wspominał, że był to jeden z pierwszych utworów nagrywanych na potrzeby albumu. Zespół długo nie potrafił jednak ułożyć z niego przekonującej piosenki. Caillat i Richard Dashut przez pięć dni pracowali nawet nad samym brzmieniem perkusji, czym zdążyli zirytować muzyków. Późniejsze wydania deluxe „Rumours” pokazały, że robocze nagrania naprawdę zawierały zalążki przyszłego „The Chain”.
Basowy motyw Johna McVie z jamu trafił do finału „The Chain”
W „Keep Me There” najważniejsza okazała się końcowa część, a nie gotowa struktura piosenki. Podczas jednego z podejść John McVie zagrał charakterystyczny motyw basowy, który później otworzył słynną finałową sekwencję „The Chain”. Zespół zaczął rozwijać ten fragment w mocniejszy jam, z perkusją Fleetwooda i gitarową kulminacją Buckinghama. Christine McVie po latach mówiła, że muzycy zachowali właśnie tę końcówkę, a potem dopisali do niej nowy początek. Dlatego utwór ma nietypową budowę: kameralny, wielogłosowy początek ustępuje miejsca mocnej części instrumentalnej. Bas McVie prowadzi tę zmianę, a perkusja i gitara stopniowo zwiększają ciężar całej aranżacji.
Lindsey Buckingham ułożył „The Chain” na trzy tygodnie przed końcem sesji
Przez około dziewięć miesięcy Fleetwood Mac wracali do tego materiału, który miał mocne pojedyncze momenty, ale wciąż nie działał jako kompletna piosenka. Przełom miał nastąpić zaledwie trzy tygodnie przed zamknięciem prac nad „Rumours”. Lindsey Buckingham rozebrał wcześniejsze zwrotki, dograł partię dobro i przebudował refren wraz z jego rytmiką.
Ostateczna wersja „The Chain” powstała dzięki montażowi fragmentów analogowej taśmy. Wycinano fragmenty, które nie pasowały do całości, a w powstałych miejscach pojawiały się nowe wokale i partie instrumentalne. Buckingham poprosił też Fleetwooda o prosty puls ćwierćnutowy na centrali, który pomógł spiąć pierwszą część nagrania. Richard Dashut podkreślał później, że wspólnie nagrano właściwie tylko gitarowe solo i ścieżkę perkusji, resztę zbudowano z dogrywek oraz najlepszych ujęć z różnych sesji.
Cała piątka Fleetwood Mac w kredytach autorskich „The Chain”
Christine McVie wspominała, że tekst napisała Stevie Nicks, ona sama stworzyła pierwotną wersję refrenu, a Lindsey Buckingham odpowiadał za zwrotki. Jej wspomnienie nie rozpisuje jednak dokładnego podziału pracy, ponieważ utwór przechodził kolejne zmiany i każdy z muzyków wnosił coś na innym etapie. Buckingham zajął się kompozycją oraz aranżacją finalnej wersji, John McVie dał jej centralny riff basowy, a Mick Fleetwood współtworzył jam i rytmiczny szkielet. W tym przypadku sekcja rytmiczna nie wykonała po prostu gotowej piosenki, lecz pomogła zbudować jej rozpoznawalną formę.
Oficjalne kredyty przy „The Chain” wymieniają całą piątkę składu Fleetwood Mac, co na „Rumours” nie było automatyczną zasadą. Inne piosenki z albumu mają znacznie węższe autorstwo. „The Chain” połączył niedokończony materiał Christine McVie, tekst i partie wokalne Stevie Nicks, przebudowę przygotowaną przez Buckinghama oraz bas Johna McVie i rytm Fleetwooda. Utwór niemal do końca walczył o miejsce na albumie, który ukazał się 4 lutego 1977 roku. Ostatecznie stał się jednym z najlepszych przykładów zespołowej pracy Fleetwood Mac nad „Rumours”.
13
