Stevie Nicks dostała telefon, który miał zmienić wszystko. Ale najpierw musiała oddać fartuch kelnerki

Kalifornia, połowa lat 70. Powietrze pachniało wolnością, pieniędzmi i tlącą się rewolucją obyczajową, ale dla dwójki muzyków z duetu Buckingham Nicks pachniało głównie porażką. Ich wspólny album, wydany w 1973 roku, przepadł na rynku, a wytwórnia Polydor bez sentymentów pokazała im drzwi. Lindsey Buckingham łapał chałtury, a Stephanie „Stevie” Nicks sprzątała domy i kelnerowała, żeby związać koniec z końcem. Marzenie o wielkiej scenie gasło, a przyszłość zdawała się mieć smak taniej kawy i niedokończonych papierosów. I wtedy, u progu rezygnacji, zadzwonił telefon od Micka Fleetwooda, perkusisty brytyjskiej grupy Fleetwood Mac. To był moment, który miał zmienić wszystko. Ale nie od razu. Jak wspominała po latach Nicks, nawet gdy drzwi do sławy stanęły otworem, ona wciąż miała do dokończenia swoje sprawy.

Będąc członkiem Fleetwood Mac, przez dwa tygodnie nadal pracowałam w restauracji, ponieważ złożyłam wypowiedzenie. Nie chciałam po prostu wejść tam i powiedzieć: „Zostanę sławną gwiazdą rocka, więc odchodzę i tak czy inaczej nigdy nie lubiłam waszego jedzenia”.

Kiedy przyszła królowa rocka wciąż podawała do stołu

Ten drobny akt zawodowej uczciwości mówi więcej o Stevie Nicks i świecie, do którego wchodziła, niż setki biograficznych notek. To był ostatni moment normalności, ostatnie dwa tygodnie, w których była po prostu Stephanie, dziewczyną z Arizony, która dorabiała na czynsz, a nie ikoną w powłóczystych szatach. Mick Fleetwood chciał tylko gitarzysty, Buckinghama. Ale Lindsey postawił twardy warunek: on i Stevie byli pakietem. Albo oboje, albo nikt. Zespół, zmęczony ciągłymi zmianami składu, zgodził się niemal w ciemno. Nie mieli pojęcia, że nie zatrudniają tylko dwójki utalentowanych muzyków. Importowali do swojej brytyjskiej, blues-rockowej twierdzy całą kalifornijską operę mydlaną – z jej namiętnością, talentem i gigantycznym potencjałem do autodestrukcji. Ta kelnerka z poczuciem obowiązku miała wkrótce stać się lirycznym sercem jednego z największych i najbardziej dysfunkcyjnych zespołów w historii.

Gdy prywatne piekło zamieniło się w rockowe arcydzieło

Pierwszy wspólny album, zatytułowany po prostu Fleetwood Mac, odniósł gigantyczny sukces, ale to, co stało się później, przeszło do legendy. Nagrywanie płyty Rumours to historia rockowego szaleństwa w pigułce. Do studia weszli jako przyjaciele i kochankowie, a wyszli jako wrogowie, którzy musieli dzielić scenę. Związek Nicks i Buckinghama rozpadł się w pył, podobnie jak małżeństwo basisty Johna McVie i pianistki Christine McVie. Jakby tego było mało, Mick Fleetwood, świeżo po rozstaniu z żoną, wdał się w sekretny romans z samą Nicks.

Atmosfera była tak gęsta od niewypowiedzianych żali i wzajemnych oskarżeń, że można ją było kroić nożem. A oni, zamiast się pozabijać, zamienili to wszystko w piosenki. Buckingham napisał o Stevie jadowite „Go Your Own Way”. Ona odpowiedziała mu onirycznym, ale pełnym goryczy „Dreams” – jedynym numerem jeden zespołu w USA. Każdy utwór na Rumours był publicznym praniem brudów, kroniką miłosnej katastrofy udźwiękowioną z popową perfekcją. Ta płyta nie powinna była powstać. A jednak sprzedała się w ponad 40 milionach egzemplarzy, stając się ścieżką dźwiękową milionów rozstań na całym świecie.

Kim naprawdę była Stevie Nicks: czarownicą, ikoną czy dziewczyną z Goya?

W całym tym chaosie Nicks zbudowała swój własny mit. Z dziewczyny, która dostała na 16. urodziny gitarę Goya i pisała pierwsze piosenki, przeistoczyła się w rockową kapłankę. Jej sceniczny uniform – powłóczyste suknie, szyfony, szale i platformy, które dodawały jej wzrostu przy potężnym Fleetwoodzie – stał się jej znakiem rozpoznawczym. Fani szeptali, że jest czarownicą, a jej hipnotyczne wykonania „Rhiannon” przypominały egzorcyzmy. Ona sama bawiła się tym wizerunkiem, jednocześnie walcząc z jego mrocznymi konsekwencjami. Była postacią tragiczną i potężną zarazem. Kobietą, która potrafiła napisać o złamanym sercu piosenkę wszech czasów, a jednocześnie, na samym początku tej drogi, miała wystarczająco dużo przyzwoitości, by dokończyć dwutygodniowy okres wypowiedzenia w knajpie. Może właśnie w tym kontraście kryje się cała prawda o niej – między magią, a prozą życia. Między byciem gwiazdą, a pamięcią o tym, jak to jest podawać komuś zimną kawę i nielubiane jedzenie.

Galeria: Fleetwood Mac - 5 ciekawostek o albumie “Rumours” | Jak dziś rockuje?