Od jazzowej precyzji do najszybszego punka na świecie. Jak Bad Brains zmienili zasady gry?
Zespół Bad Brains powstał w 1977 roku w Waszyngtonie i początkowo wcale nie planował rewolucjonizować sceny punkowej. Muzycy działali pod nazwą Mind Power i zajmowali się graniem skomplikowanego jazz-fusion, inspirując się wirtuozami z Mahavishnu Orchestra. Dopiero zetknięcie z pierwszymi albumami Ramones i Sex Pistols sprawiło, że postanowili zmienić kierunek. Dzięki swoim nieprzeciętnym umiejętnościom technicznym potrafili grać znacznie szybciej i precyzyjniej niż ich koledzy z branży. Ich singiel "Pay to Cum" z 1980 roku był jednym z najbardziej ekstremalnych utworów tamtych czasów. Tak wysokie tempo sprawiło, że tradycyjny taniec punkowy, czyli skakanie w miejscu znane jako pogo, przestało wystarczać publiczności do wyrażenia towarzyszących muzyce emocji.
Jamajskie korzenie i lingwistyczna pomyłka w nowojorskim klubie. Skąd wzięło się słowo mosh?
Kluczową postacią w całej historii był wokalista Paul Hudson, lepiej znany jako H.R. Jego zachowanie na scenie wykraczało poza wszelkie przyjęte normy, ponieważ potrafił wykonywać salta w tył ze wzmacniaczy i rzucać się w tłum w sposób, który przypominał atak epilepsji. Jako gorliwy rastafarianin często używał jamajskiego określenia "mash", nawołując fanów do niszczenia opresyjnego systemu. Kiedy zespół zaczął regularnie występować w Nowym Jorku, zwłaszcza w legendarnym klubie CBGB, lokalni fani o specyficznym akcencie źle usłyszeli jego słowa. Zinterpretowali oni jamajskie zawołanie jako "mosh" i zaczęli używać tego terminu na określenie nowego, chaotycznego sposobu poruszania się pod sceną.
Chodźcie, zróbmy mash out – wspominał po latach basista Darryl Jenifer, opisując momenty, w których zespół zachęcał publiczność do wspólnego wyzwalania energii
Dzięki energii Bad Brains taniec ewoluował z pionowego skakania w stronę bardziej dynamicznego i kontaktowego ruchu. Publiczność zaczęła biegać w kółko i odbijać się od siebie, co tworzyło widowiskowy, wirujący tłum. Choć podobne zjawiska, jak circle pit, pojawiały się równolegle na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych wśród fanów Black Flag, to właśnie terminologia i styl wykreowany przez Bad Brains zdominowały wschodnie wybrzeże i ostatecznie cały świat. Dowodem na to, jak potężna była to siła, są nagrania z 1982 roku z klubu CBGB, na których widać euforyczny, zbiorowy trans, w którym wspólnie uczestniczyli biali i czarnoskórzy fani z różnych dzielnic.
Filozofia PMA kontra agresja. Dlaczego mosh pit miał być wyrazem pozytywnej energii?
Mimo że mosh pit z boku wygląda jak brutalna bijatyka, jego twórcy mieli zupełnie inny zamysł. Bad Brains promowali filozofię P.M.A. (Positive Mental Attitude), czyli pozytywnego nastawienia umysłowego, zaczerpniętą z książek motywacyjnych Napoleona Hilla. Dla muzyków z Waszyngtonu "mashowanie" było formą oczyszczenia, sposobem na uwolnienie codziennych frustracji i dzielenie się siłą z innymi uczestnikami koncertu. Zmiana charakteru tego rytuału nastąpiła nieco później, gdy nowojorska scena hardcore stała się bardziej agresywna. Zespoły takie jak Agnostic Front czy Cro-Mags wprowadziły do tańca elementy walki wręcz i uderzenia, co było wyraźnym odejściem od pokojowej i duchowej ideologii, którą głosił H.R. na początku lat 80. XX wieku.
Scott Ian z Anthrax i wejście moshingu do mainstreamu. Rola thrash metalu w popularyzacji tańca
Choć korzenie mosh pitu tkwią głęboko w punku, to światowa popularność tego zjawiska jest zasługą muzyków metalowych. Gitarzysta zespołu Anthrax, Scott Ian, był stałym bywalcem punkowych koncertów i fascynował się tym, co działo się pod sceną w małych, zadymionych klubach. To właśnie on i jego koledzy przenieśli te zachowania na grunt thrash metalu, który w połowie lat 80. przeżywał ogromny rozkwit. W 1985 roku projekt S.O.D. wydał utwór "Milano Mosh", a dwa lata później Anthrax wypuścił kultowy numer "Caught in a Mosh", który stał się hymnem całego pokolenia fanów ciężkiego grania.
Dzięki popularyzacji terminu przez duże metalowe kapele, mosh pit przestał być niszową ciekawostką z nowojorskich piwnic i trafił na wielkie stadiony. Scott Ian w wielu wywiadach przyznawał, że termin usłyszał po raz pierwszy od Vinniego Stigmy z grupy Agnostic Front, który z kolei przejął go bezpośrednio z koncertów Bad Brains. W ten sposób jamajskie zawołanie wokalisty punkowego zespołu na zawsze zmieniło krajobraz kultury rockowej, tworząc jeden z najbardziej rozpoznawalnych rytuałów w historii muzyki współczesnej.
Galeria: Czego słuchają podróżnicy? Przeprowadzono badanie i powstała playlista kawałków dla obieżyświatów
11
