Okładka "Sticky Fingers" niszczyła winyle. Mick Jagger myślał, że to koniec
W historii rock'n'rolla niewiele jest okładek, które narobiły tyle zamieszania, co „Sticky Fingers” The Rolling Stones. Album z 1971 roku, dziś otoczony kultem, w momencie premiery okazał się produkcyjnym armagedonem, który dosłownie niszczył muzykę, zanim ta zdążyła wybrzmieć na gramofonach.
Wizjonerski projekt samego Andy'ego Warhola, wyposażony w prawdziwy, działający zamek błyskawiczny, był jak gitarowy riff, który miał zatrząść światem poligrafii. Niestety, ta genialna w swej prostocie innowacja miała też mroczną stronę. Metalowy suwak, niczym bezlitosny niszczyciel, podczas transportu wgniatał się w winylowe krążki leżące pod spodem, zostawiając na nich trwałe, nieme ślady.
Główną ofiarą tego rockandrollowego zniszczenia padł utwór „Sister Morphine”, którego delikatne dźwięki były bezlitośnie masakrowane przez nacisk zamka. Wytwórnia patrzyła z przerażeniem na piętrzące się stosy uszkodzonych płyt, a sam Mick Jagger przyznał po latach, że przez moment myślał, iż to koniec i są „fundamentalnie skończeni”.
Kulisy "Sticky Fingers". Impreza, prowokacja i narodziny kultowego logo The Rolling Stones
Wszystko zaczęło się, jak na rock'n'roll przystało, na imprezie w 1969 roku. To właśnie wtedy król pop-artu, Andy Warhol, rzucił Mickowi Jaggerowi pomysł, który na zawsze zmienił zasady gry. Prawdziwy suwak na okładce płyty? Lider Stonesów, znany z zamiłowania do prowokacji, podchwycił ideę z miejsca. Rzucił artyście tytuł albumu i dał mu wolną rękę, zostawiając projekt w jego „kompetentnych rękach”.
Co ciekawe, sam Jagger, jakby przeczuwając nadchodzące kłopoty, ostrzegał wcześniej Warhola w liście, że „im bardziej skomplikowany format, tym bardziej spartaczona będzie reprodukcja”. Ostatecznie jednak rockandrollowa intuicja wzięła górę i wokalista w pełni zaufał wizji artysty. Warhol za swoje dzieło zgarnął 15 000 funtów, co w tamtych czasach było kwotą, która mogła przyprawić o zawrót głowy.
Projekt był czystą prowokacją, uderzając wprost w purytańskie gusta. Zbliżenie na krocze w opiętych dżinsach, które po rozsunięciu zamka odsłaniało białą bieliznę, było strzałem w dziesiątkę. Warhol nie po raz pierwszy bawił się formą, mając na koncie słynną okładkę dla The Velvet Underground & Nico z bananem do obierania. Jednak „Sticky Fingers” zapisał się w historii z jeszcze jednego powodu. To właśnie na tym krążku świat po raz pierwszy zobaczył ikoniczne logo zespołu, czyli legendarne usta z wyciągniętym językiem, które zaprojektował John Pasche.
Jak ręczne rozsuwanie zamków uratowało "Sticky Fingers" przed totalną klapą?
Gdy nad wytwórnią zawisły czarne chmury, a widmo klapy finansowej stawało się coraz bardziej realne, na scenę wkroczył Craig Braun. Projektant odpowiedzialny za techniczną stronę okładki wpadł na rozwiązanie godne rockandrollowego MacGyvera. Polecił pracownikom na końcu linii produkcyjnej, by ręcznie rozsuwali każdy zamek. Chodziło o to, aby metalowy uchwyt wylądował bezpiecznie na środkowej etykiecie płyty, omijając cenne, delikatne rowki z muzyką. Ten prosty, lecz genialny manewr, który Jagger określił mianem „niesamowitego rozwiązania”, uratował skórę zespołowi i pozwolił, by album wreszcie trafił do rąk fanów.
Mimo tych produkcyjnych turbulencji, „Sticky Fingers” wbił się na listy przebojów z siłą huraganu. Ponad 3 miliony sprzedanych egzemplarzy w samych Stanach i status potrójnej platyny mówią same za siebie. Okładka stała się legendą, a w 2003 roku stacja VH1 okrzyknęła ją najlepszą w historii, co przypieczętowała nominacja do nagrody Grammy. Chociaż późniejsze reedycje miały już tylko imitacje zamków, to właśnie ta pierwsza, niebezpieczna wersja przeszła do historii. To ostateczny dowód na to, że prawdziwy rock'n'roll musi czasem niszczyć, by móc tworzyć.
The Rolling Stones - 5 ciekawostek o albumie "Sticky Fingers" | Jak dziś rockuje?
6
