Gwiazdy popu potrafią się zestarzeć. Mick Jagger za 50 lat będzie wspaniały – stary, sfatygowany hulaka – już go widzę. Starzejąca się gwiazda rocka nie musi rezygnować z życia. Kiedy będę miał 50 lat, udowodnię to.
Bowie rozwalił mit wiecznie młodego rocka
W tych słowach było wszystko, co u Bowiego najlepsze – przewrotność, styl i błysk. Przez długi czas rock udawał przecież, że starość go nie dotyczy. Miał być młody, głodny, seksowny, nieokiełznany. W tym micie nie było zbyt wiele miejsca na zmarszczki, doświadczenie i sceniczne trwanie mimo upływu lat. Bowie widział to szybciej niż wielu innych. I nie wpadł w ton "jak pięknie dojrzewają legendy". Uznał po prostu, że rockman po pięćdziesiątce wcale nie musi być własną karykaturą ani cieniem dawnej chwały. Może być fascynujący właśnie dlatego, że czas już po nim przejechał, ale go nie starł.
Polecany artykuł:
Mick Jagger był tu kimś więcej niż nazwiskiem
Dlatego Bowie sięgnął akurat po Jaggera. Lider Stonesów był idealnym symbolem starego rockowego mitu – dzikiego, zmysłowego, zbudowanego na ruchu, pysku i scenicznym magnetyzmie. W teorii taki bohater powinien z wiekiem tracić paliwo. Bowie mówił coś odwrotnego – właśnie wtedy może robić się ciekawie. "Sfatygowany stary hulaka" brzmiało jak żart, ale był w tym też zachwyt nad figurą, która się nie wypisała z życia. Nie udawała chłopca, tylko niosła swój wiek po swojemu – z doświadczeniem, bezwstydem i całym bagażem dawnych legend. To nie była tylko błyskotliwa uwaga o Jaggerze. To był cios w schemat, według którego rock po pewnym wieku staje się albo żałosny, albo muzealny.
Mówił o Jaggerze, ale naprawdę mówił też o sobie
Najmocniej słychać to w ostatnim zdaniu: "Kiedy będę miał 50 lat, udowodnię to". To już nie była obserwacja z boku, tylko deklaracja faceta, który wiedział, że nie zamierza dać się zamknąć w starym modelu gwiazdy. Bowie nie próbował być wiecznym chłopcem. Wolał zmieniać skórę, role, brzmienia i wizerunki, zamiast kurczowo trzymać się jednego mitu. W tym sensie jego słowa brzmiały jak zapowiedź nowego myślenia o rockowej ikonie. Nie tej, która ma spłonąć młodo i zostawić po sobie legendę, tylko tej, która potrafi przeżyć własny mit, wyjść z niego poobijana, ale nadal magnetyczna.
Rock nie musiał schodzić ze sceny
W tym jednym cytacie Bowie załatwił coś, z czym popkultura długo nie umiała się pogodzić. Gwiazda rocka nie musiała wypisywać się z życia, odchodzić w cień tylko dlatego, że metryka przestawała być łaskawa. Mogła trwać, zmieniać się, nabierać rys, nawet jeśli nie wyglądała już jak plakat z czasów największej gorączki.
To właśnie brzmiało wtedy jak prowokacja. Rock był przecież zbudowany na pędzie, pożądaniu i micie nieśmiertelnej energii. Bowie powiedział: spokojnie, to nie musi kończyć się tak szybko. Jagger miał być dowodem. On sam też chciał nim zostać. I w gruncie rzeczy mówił coś bardzo prostego – prawdziwa charyzma nie kończy się wtedy, gdy kończy się młodość. Czasem dopiero wtedy zaczyna grać naprawdę ciekawie.
Galeria: Młodsza o 44 lata ukochana Jaggera ujawnia! "Staram się tego nie widzieć"
9
