Rock’n’roll lat 80. nie był konfesjonałem. Był raczej teatrem wielkich gestów, wielkich fryzur i jeszcze większych ego. Scena należała do charyzmatycznych frontmanów, a od kobiet oczekiwano albo roli groupie, albo popowej słodyczy opakowanej w skórę. A potem pojawiła się ona. Dziewczyna z Kansas, z gitarą w ręku i głosem, który brzmiał jak papier ścierny szlifujący surowe drewno. Melissa Etheridge nie prosiła o miejsce na scenie, ona je sobie wyrywała z każdym chrapliwym, pełnym pasji krzykiem. A jednak, nawet gdy stała już na szczycie, z platynowymi płytami na ścianach i milionami fanów skandujących jej nazwisko, w jej głowie wciąż toczyła się inna bitwa. Ta, w której największym krytykiem nie jest recenzent z „Rolling Stone”, ale wewnętrzny głos niepewności. W jednym z wywiadów rzuciła zdanie, które zdarło ze scenicznego mitu całą pozłotę i pokazało, co kryje się pod skórzaną kurtką.
Mogę być gwiazdą rocka z własnym programem telewizyjnym i wciąż mieć problem z samooceną. Dlatego to miłe, gdy tata mówi: „Hej, Melisso, jestem z ciebie dumny – świetnie sobie radzisz”.
Głos jak papier ścierny i serce na dłoni? Nie tak szybko
Ojciec, o którym wspomina, nie był anonimową postacią w jej życiu. John Etheridge, nauczyciel z liceum w Leavenworth, był facetem, który kupił jej pierwszą gitarę. To on, gdy była jeszcze niepełnoletnia, jeździł z nią po zadymionych barach, żeby mogła grać swoje pierwsze koncerty. Jego duma nie była więc poklaskiem dla gwiazdy, ale cichym potwierdzeniem od kogoś, kto widział całą drogę – od pierwszych nieśmiałych akordów po stadiony. Zmarł w 1991 roku, tuż przed jej największym komercyjnym przełomem, co nadaje tym słowom jeszcze bardziej gorzki, nostalgiczny smak. Wspomnienie jego aprobaty stało się czymś w rodzaju kompasu w świecie, który łatwo gubi kierunki. Bo droga Etheridge na szczyt, choć z perspektywy czasu wygląda na prostą, była wyboista. Zanim świat usłyszał jej debiutancki album z 1988 roku, szefowie Island Records odrzucili pierwszą, zbyt dopieszczoną wersję materiału. Kazali jej wrócić do korzeni, do surowego, niemal garażowego brzmienia. To była pierwsza lekcja autentyczności, za którą przyszło jej płacić przez lata.
Dlaczego Melissa Etheridge musiała krzyczeć, by wreszcie powiedzieć prawdę
Jej pierwsze płyty – „Melissa Etheridge” i „Brave and Crazy” – przyniosły jej nominacje do Grammy i status podziemnej bohaterki. Jej koncerty, zwłaszcza w klubach dla lesbijek, gdzie szlifowała swój sceniczny warsztat, były już legendarne. Budowała publiczność w starym stylu, jak Bruce Springsteen – miasto po mieście, koncert po koncercie. Pisała teksty tak osobiste i naładowane emocjami, że słuchacze czuli, jakby czytali jej pamiętnik. Był tylko jeden problem: najważniejszy rozdział tego pamiętnika pozostawał ukryty. Plotki na temat jej orientacji krążyły od dawna. W tamtych czasach rockowa scena, mimo pozorów buntu, była głęboko konserwatywna. Kobieta z gitarą, śpiewająca o pożądaniu z taką intensywnością, była anomalią. Jeśli do tego nie śpiewała o mężczyznach, stawała się dla branży problemem. To napięcie między publicznym wizerunkiem a prywatną prawdą musiało zżerać ją od środka. I wtedy, w styczniu 1993 roku, podczas balu inauguracyjnego Billa Clintona, po prostu to powiedziała. Zrobiła publiczny coming out, a kilka miesięcy później wydała album, który był jak jedno wielkie westchnienie ulgi i manifest zarazem – „Yes I Am”.
Cena za prawdę i łysina na scenie Grammy
To był strzał w dziesiątkę. Płyta „Yes I Am” z hitami „I'm the Only One” i „Come to My Window” katapultowała ją do pierwszej ligi. Album spędził na liście Billboardu 138 tygodni. Okazało się, że publiczność nie tylko nie odwróciła się od niej po jej wyznaniu – pokochała ją jeszcze mocniej za odwagę. Jej emocjonalny coming out stał się jej komercyjnym triumfem. Ale demony niepewności nie znikają tylko dlatego, że twoja płyta pokryła się sześciokrotną platyną. Największy test przyszedł dekadę później. W 2004 roku zdiagnozowano u niej raka piersi. Rok później, na gali Grammy, wróciła na scenę. Łysa po chemioterapii, wychudzona, ale z tą samą gitarą w ręku. Wykonała „Piece of My Heart” w hołdzie dla Janis Joplin i był to prawdopodobnie jej najbardziej bezbronny i zarazem najpotężniejszy moment w karierze. Tamtego wieczoru nie było już gwiazdy rocka i niepewnej siebie dziewczyny z Kansas. Była tylko ona – kobieta, która całą karierę zbudowała na konfrontacji z własnym strachem. I wygrała.
16
