Obchody 50-lecia z pompą. Muzycy U2 wypuścili nowy album "Carnaval De Luz"

Koniec z czekaniem. U2 wydali właśnie Carnaval De Luz

Irlandzki kwartet postanowił z pompą świętować swoje 50-lecie. Rok 2026 przyniósł fanom dwie premierowe EP-ki, Days of Ash i Easter Lily, które naprawdę okazały się udane. Było to dla mnie miłym zaskoczeniem, bo coraz mocniej przestawałem wierzyć w U2. Punkt kulminacyjny nastąpił w 2023, kiedy to panowie uraczyli nas płytą Songs of Surrender, na której znalazły się odświeżone wersje znanych utworów. Po co to zrobili? Do dzisiaj tego nie potrafię zrozumieć. Był to ich największy błąd w historii, obok wciśnięcia na siłę albumu Songs of Innocence użytkownikom serwisu iTunes. Całość promowała książkę wokalisty, ale równie dobrze muzycy U2 mogli wówczas wypuścić w świat kolejny zbiór “greatest hits”. Nie byłoby to nic odkrywczego, ale przynajmniej nie rozdrażniłoby aż tak bardzo zagorzałych fanów.

W tamtym momencie przyszłość zespołu nie rysowała się w najjaśniejszych barwach. Światełko w tunelu pojawiło się za sprawą tegorocznych miniwydawnictw, na których łącznie pojawiło się dwanaście utworów. Spokojnie można byłoby z tego stworzyć pełnowymiarowy album. Bono, The Edge, Adam Clayton i Larry Mullen Jr. poszli jednak na całość.

Magia Briana Eno

Przyszła więc pora na pierwszą, od 2017, pełnowymiarową studyjną płytę. Carnaval De Luz powstał w tym samym czasie, co wspomniane wcześniej wydawnictwa (zostanę one dodane do edycji deluxe następcy Songs of Experience). Przypomnijmy, że wszystkie te tytuły odwołują się do kalendarza liturgicznego (karnawał jest celebracją życia przed okresem związanym z refleksją oraz odrodzeniem). Nowy album, wyprodukowany przez Jacknife’a Lee i opatrzony okładką wprost nawiązującą do Abbey Road Beatlesów, zapowiadany był jako "chaotyczny, prowokacyjny i uduchowiony zbiór piosenek". A jak to wygląda w praktyce?

Kiedy zespół o takim stażu i dorobku jak U2 zapowiada nowy materiał, oczekiwania automatycznie szybują pod sufit. Wokół premiery Carnaval De Luz – z tygodnia na tydzień – narastała ekscytacja. Po kilkukrotnym przesłuchaniu wiem, że czwórka z Dublina może i nie przygotowała muzycznej bomby, która wywołałaby u mnie szybsze bicie serca, ale kilka fragmentów można śmiało nazwać naprawdę udanymi. Od nich więc zacznijmy. Wrażenie robią utwory, w których palce maczał Brian Eno, dawny współpracownik U2. Mocno syntezatorowy Go (Carnaval De Luz) oparty na nerwowym rytmie został przełamany skocznym refrenem. Elektroniczny Can’t Stop Us Now kojarzy się z okresem No Line on the Horizon, czyli większym kombinowaniem ze strony irlandzkiego zespołu. Sporo dzieje się tu na drugim planie. Jest to zatem numer do wielokrotnego odkrywania. Perłą w koronie okazał się The Greatest Show on Earth, który ma odpowiedni rozmach i filmowy klimat. Wyraźnie w kompozycji słychać echa The Joshua Tree (początek mówi dosłownie wszystko!). Muzycy U2 chętnie nawiązują do albumu z 1987 na Carnaval De Luz. Miłośnicy Achtung Baby także znajdą coś dla siebie. La Reina z wyrazistym riffem The Edge’a z rodziny Even Better Than The Real Thing to najlepszy przykład. Podniosły refren to natomiast znów podróż do lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Płyta nie bez wad

Silencio to szybki, rockowy strzał. Takowego Bono i spółka nie mieli od ponad dwóch dekad i słynnego Vertigo z How to Dismantle an Atomic Bomb. Nie jest to odkrywczy utwór, ale jego nośność jest doprawdy zaraźliwa. Podobnie do głowy wchodzi Superficiality. Funkowy bas, falset Bono, “zakręcona” partia gitarowa – te części składowe tutaj odnajdziemy. Płyta U2 nie byłaby pełna, gdyby nie znalazły się na niej ballady. Oprócz The Greatest Show on Earth, chciałbym wyróżnić Glorify, opakowany fortepianem i gitarą akustyczną.

Czy to płyta bez wad? Aż tak dobrze na Carnaval De Luz nie jest. Całość obyłaby się bez singlowego Street of Dreams, który skojarzył mi się od razu z hymnami Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej i nie jest to bynajmniej zaleta, ascetycznego If the World Is at War We Better Not Be, który donikąd nie prowadzi, oraz Midnight Sunshine skrojonego pod stacje radiowe grające pop, z którego słodycz wylewa się aż za bardzo. Problem mam z zamykającym Torn z wokalnym udziałem Dolly Parton, która niestety nie doczekała premiery Carnaval De Luz. Rzecz to zdecydowanie poruszająca, ale nie zapierająca dech w piersiach. 

Mimo drobnych mielizn, całość mnie nie rozczarowała. Irlandczycy nie próbują na siłę wymyślać koła na nowo, ale jednocześnie nie odcinają perfidnie kuponów od dawnej chwały. Płyta jest dowodem, że pacjent żyje i rokowania na przyszłość wcale nie są takie złe. Oczywiście, gdyby muzycy U2 połączyli najlepsze fragmenty z Days of Ash, Easter Lily i Carnaval De Luz, efekt końcowy robiłby na słuchaczu większe wrażenie i wówczas moglibyśmy mówić o powrocie przez duże “P”. 

Najlepsze utwory z albumu: La Reina, Superficiality, The Greatest Show on Earth, Glorify, Can't Stop Us Now 

Ocena: 7/10

Oto najlepsze utwory U2 według użytkowników portalu "Rate Your Music":