The Rolling Stones szukali własnego symbolu
Pod koniec lat 60. The Rolling Stones byli już wielką rockową marką, ale nie mieli jednego graficznego symbolu, który natychmiast kojarzyłby się wyłącznie z nimi. Zespół przygotowywał się wtedy do uruchomienia własnej wytwórni, Rolling Stones Records, dlatego potrzebował identyfikacji niezależnej od Decca. Wcześniej biuro grupy zwróciło się do Royal College of Art w Londynie z prośbą o polecenie osoby, która zaprojektuje plakat na europejską trasę koncertową w 1970 roku.
Uczelnia wskazała Johna Pasche’a, studiującego wówczas na ostatnim roku. Młody grafik spotkał się z Mickiem Jaggerem i przygotował plakat, lecz pierwsza wersja nie przekonała wokalisty. Pasche poprawił projekt, a udana współpraca sprawiła, że w kwietniu 1970 roku otrzymał kolejne zadanie. Miał stworzyć dla zespołu logo lub symbol, znacznie ważniejszy niż plakat.
Mick Jagger pokazał Johnowi Pasche’owi wizerunek bogini Kali
Podczas rozmowy o projekcie Jagger pokazał Pasche’owi wizerunek hinduskiej bogini Kali. Wystawiony język bogini stał się punktem wyjścia, ale projektant nie kopiował religijnej ikonografii. Szukał prostego znaku, który odda niezależność Stonesów i ich przekorny charakter.
Pasche wspominał po latach, że kluczowe było dla niego skojarzenie z dzieckiem pokazującym komuś język w geście sprzeciwu. Logo miało być wizualnym odpowiednikiem rockandrollowego buntu wobec autorytetów. Wielkie usta mogły przywodzić na myśl Micka Jaggera, jednak autor podkreślał, że nie projektował dosłownego portretu jego twarzy.
Siła znaku tkwiła w jego czytelności. Czerwony język, czerwone usta i mocny czarny kontur działały równie dobrze na papierze firmowym, naklejce, okładce płyty oraz wielkiej scenografii. Projekt nie wymagał nawet nazwy zespołu, bo sam szybko zaczął oznaczać The Rolling Stones.
John Pasche dostał 50 funtów za logo, które pojawiło się przy „Sticky Fingers”
Pasche otrzymał za przygotowanie logo 50 funtów. Sam oceniał później, że początkowo traktował zlecenie jako niewielką pracę użytkową, przeznaczoną głównie dla nowej wytwórni, materiałów prasowych i firmowej korespondencji. Trudno było wtedy przewidzieć, że język stanie się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów wizualnych w historii muzyki popularnej.
Logo zaprojektowano w 1970 roku, a do szerokiej publiczności trafiło wraz z albumem „Sticky Fingers”, wydanym w 1971 roku. Pojawiło się na elementach wydawnictwa, choć słynną zewnętrzną okładkę z działającym zamkiem błyskawicznym stworzył Andy Warhol ze współpracownikami. Album, nowa wytwórnia i intensywne trasy koncertowe sprawiły, że symbol szybko przestał być zwykłym znakiem firmowym.
Projekt Johna Pasche’a trafił do Victoria and Albert Museum
W kolejnych dekadach język The Rolling Stones pojawiał się w różnych wersjach podczas tras, jubileuszy, na wydawnictwach i gadżetach, lecz podstawowy pomysł Pasche’a pozostał nienaruszony. Oryginalna praca autora została w 2008 roku kupiona przez londyńskie Victoria and Albert Museum za kwotę przekraczającą 50 tys. funtów. Różnica między pierwszym honorarium a ceną osiągniętą w 2008 roku nie zmienia faktu, że 50 funtów było zapłatą za projekt, którego późniejszej skali nie dało się wtedy przewidzieć.
Historia tego znaku pokazuje, że rockowe logo nie musi w dosłowny sposób opowiadać całej historii zespołu. Wystarczyły usta i język, by połączyć prowokację, seksualność, humor oraz niezgodę na narzucone reguły. John Pasche narysował je jako student, a The Rolling Stones zyskali symbol, który przetrwał zmiany mody, składów i muzycznych epok.
11
