Gdyby rock’n’roll końca lat osiemdziesiątych miał twarz, najpewniej byłaby to twarz Axla Rose’a. Wychudzona, zaborcza, ukryta pod bandaną i wiecznie naburmuszona. Był ucieleśnieniem wszystkiego, co w tej muzyce niebezpieczne i pociągające. Gniew, chaos, nieprzewidywalność. Kiedy Guns N’ Roses wjeżdżało na scenę, publiczność nigdy nie wiedziała, czego się spodziewać: genialnego koncertu, tyrady rzucanej w stronę mediów, a może zamieszek, jak te w Riverport w 1991 roku, które skończyły się aresztowaniem wokalisty.
Axl był iskrą zapalną, frontmanem ostatniego naprawdę groźnego zespołu na świecie. Uosabiał bunt w czystej, niestabilnej formie. Mało kto jednak widział za tą fasadą Williama Bruce'a Baileya, chłopaka z Lafayette w stanie Indiana, wychowanego w opresyjnej, religijnej atmosferze. W domu, gdzie ojczym stosował przemoc, a telewizor potrafił wylecieć za okno jako narzędzie Szatana, muzyka była jedynym oknem na inny świat. Ucieczką od wszechobecnych zakazów i poczucia, że wszystko, co sprawia przyjemność, jest grzechem. Po latach, w jednym z wywiadów, Axl rzucił na ten okres krótkie, ale niezwykle wymowne światło.
Kiedy byłem dzieciakiem, mówiono mi, że rock n' roll to nie jest muzyka. Że to nie jest sztuka. Queen było moim dowodem, moim argumentem na to, że ci ludzie się mylili. Oni znaczyli dla mnie absolutnie wszystko.
Te słowa, wypowiedziane przez człowieka, który stał się symbolem brudnego, ulicznego rocka, mogły zaskakiwać. Ale tylko na pierwszy rzut oka.
Co tak naprawdę zdefiniowało muzykę Axla Rose'a?
Początki Guns N’ Roses to surowa energia. Debiutancki „Appetite for Destruction” z 1987 roku był jak dźwiękowy koktajl Mołotowa rzucony w lśniące witryny hairmetalowego blichtru. Proste, ostre jak brzytwa riffy, teksty o seksie, narkotykach i mrocznych zaułkach Los Angeles. Nic tu nie zapowiadało symfonicznego rozmachu ani operowej wrażliwości. A jednak, gdy zespół u szczytu sławy zamknął się w studiu, by nagrać następców debiutu, coś pękło. Z brudnej, rockowej larwy zaczął wykluwać się motyl o barokowych skrzydłach. To właśnie wtedy, na podwójnym albumie „Use Your Illusion”, duch Queen objawił się w pełnej krasie. Axl, chłopak zafascynowany kompozycyjną brawurą Freddiego Mercury’ego, wreszcie dostał narzędzia i budżet, by zrealizować własne, wielkie wizje. W sercu dżungli postawił fortepian. Utwory takie jak „November Rain” czy „Estranged” to już nie były proste rockowe petardy. To rozbudowane, wielowątkowe suity z partiami orkiestrowymi, chórami i fortepianem wysuniętym na pierwszy plan. Krytycy kręcili nosami, część starych fanów czuła się zdradzona, ale Axl wreszcie mógł pokazać, że rock’n’roll to dla niego coś więcej niż trzy akordy i buntowniczy wrzask. To sztuka.
Fortepian w środku dżungli
Ta fascynacja nie była jedynie studyjną fanaberią. To był dług, który Rose czuł, że musi spłacić. I zrobił to w najbardziej spektakularny możliwy sposób. 20 kwietnia 1992 roku na stadionie Wembley odbył się The Freddie Mercury Tribute Concert, hołd złożony zmarłemu wokaliście Queen. Na scenie pojawiła się absolutna czołówka światowej muzyki. Wśród nich on – najbardziej kontrowersyjny i nieobliczalny frontman swojego pokolenia. W białej skórzanej kurtce, z miną zdeterminowanego fightera, wyszedł, by zmierzyć się z legendą. Najpierw zaśpiewał „We Will Rock You”, a potem, w duecie z Eltonem Johnem, porwał się na świętość – „Bohemian Rhapsody”. Tamtego wieczoru na Wembley nie było śladu po buńczucznym chuliganie z Hollywood. Był artysta, który z nabożną czcią oddawał hołd swojemu największemu mistrzowi. To był jego osobisty dowód, że ci wszyscy ludzie z jego dzieciństwa, którzy wmawiali mu, że rock to hałas, a nie sztuka, byli w błędzie. Stał na najważniejszej scenie świata i śpiewał muzykę, która go ukształtowała.
Na scenie z duchami Wembley
Historia Axla Rose’a to opowieść pełna sprzeczności. O chłopaku z głęboko zranioną wrażliwością, który zbudował wokół siebie pancerz z arogancji i agresji. O artyście, który z jednej strony potrafił pisać teksty ociekające homofobią i rasizmem, a z drugiej z nabożeństwem studiował operowe harmonie wokalne Freddiego Mercury’ego. To właśnie ta dwoistość czyni go postacią tak fascynującą. Jego miłość do Queen nie była tylko młodzieńczą fascynacją. Była kompasem, który w pewnym momencie pozwolił mu wyjść poza schemat rockowego rozrabiaki i sięgnąć po coś więcej. Bo być może w rock’n’rollu najgłośniej krzyczą ci, którzy kiedyś musieli słuchać w całkowitej ciszy.
Galeria: Axl Rose to nie tylko Guns N’ Roses! Oto utwory, w których zaśpiewał lub które współtworzył wokalista
6
