Megan Jasper wkręciła „New York Timesa”. Gazeta wydrukowała zmyślony słownik grunge’u

Media i moda zamieniły grunge w produkt

Na początku lat 90. Seattle przestało się reszcie świata kojarzyć wyłącznie z niezależnym rockiem. Sukces Nirvany, Pearl Jam i Soundgarden sprawił, że wielkie media zaczęły przedstawiać grunge jako gotową subkulturę, z własnym stylem ubierania, zasadami, a nawet rzekomo osobnym językiem. Eddie Vedder trafił w 1992 roku na okładkę „Time”, a Kurt Cobain pojawił się na okładce „Rolling Stone”, choć obaj nie kryli dystansu do celebryckiej otoczki. W grudniu „Vogue” opublikował sesję Grunge and Glory, w której modelki nosiły luksusowe flanele, sztruksy i wojskowe buty kosztujące setki dolarów. Dla wielu osób związanych ze sceną był to znak, że różnorodną rzeczywistość lokalnych klubów sprowadzano do stylu łatwego do sprzedania.

Megan Jasper najpierw nabierała brytyjską prasę

Sub Pop już wcześniej umiejętnie budowało legendę Seattle. Bruce Pavitt i Jonathan Poneman promowali swoje zespoły w brytyjskiej prasie, organizowali Singles Club, którego pierwszym wydawnictwem był singiel Nirvany „Love Buzz/Big Cheese” z 1988 roku, a scenę przedstawiali jako wyjątkowo spójną. Po światowym sukcesie grunge’u zainteresowanie wymknęło się jednak spod kontroli. Do miasta przyjeżdżali dziennikarze, przedstawiciele wielkich wytwórni i turyści szukający gotowego doświadczenia związanego z grunge’em.

Megan Jasper pracowała w Sub Pop, więc brytyjski magazyn „Sky” uznał ją za ekspertkę od życia młodych ludzi w Seattle. Absurdalne wydało jej się już samo założenie, że całe miasto mówi jednym slangiem i ubiera się według wspólnego kodu. Zaczęła więc podawać reporterom zmyślone wyrażenia, a członkowie Mudhoney podchwycili zabawę podczas brytyjskiej trasy. Zmyślone terminy krążyły już w rozmowach z prasą, zanim trafiły na łamy znacznie większego tytułu.

„New York Times” opublikował zmyślony słownik grunge’u

Kluczowa rozmowa odbyła się, gdy reporter Rick Marin przygotowywał dla „New York Timesa” tekst o grunge’u. Jonathan Poneman skierował go do Jasper, a dziennikarz zapytał o słowa opisujące ubrania, relacje i codzienne życie ludzi ze sceny. Jasper improwizowała, gdy słyszała, że reporter skrupulatnie zapisuje każde kolejne niedorzeczne hasło. Liczyła, że rozmówca w pewnym momencie rozpozna mistyfikację, ale tak się nie stało.

15 listopada 1992 roku, w niedzielnej sekcji Styles of the Times, ukazał się artykuł Marina „Grunge: A Success Story”. Obok tekstu zamieszczono ramkę „Lexicon of Grunge: Breaking the Code”, w której zmyślone słowa przedstawiono jako autentyczny język Seattle. Wack slacks miało oznaczać zniszczone dżinsy, fuzz, ciężki wełniany sweter, a plats, buty na platformach. Zwrot swingin’ on the flippity-flop opisano jako spędzanie czasu ze znajomymi, zaś bound-and-hagged jako zostawanie w domu w piątkowy lub sobotni wieczór.

Na liście znalazły się również harsh realm, czyli przykra sytuacja, cob nobbler, czyli nieudacznik, oraz tom-tom club, określenie przyjezdnych uznawanych za niecoolowych. Gazeta podała też, że dish to atrakcyjny chłopak, a big bag of bloatation oznacza stan upicia. Jasper wspominała później, że przedstawiła reporterowi nawet tuna melt jako rzekome określenie dziewczyny, lecz tego hasła nie opublikowano. Zmyślony słownik pasował do tezy materiału, bo pozwalał przedstawić grunge jako prostą, egzotyczną kulturę z gotowym zestawem znaków rozpoznawczych. Dlatego redakcja nie uznała absurdalnych odpowiedzi za sygnał ostrzegawczy.

Galeria: Ranking najważniejszych światowych zespołów grunge’owych