Okładka „Unknown Pleasures” pokazuje impulsy pulsara CP 1919
Debiutancki album Joy Division ukazał się 15 czerwca 1979 roku nakładem Factory Records. Na jego froncie nie znalazły się ani nazwa zespołu, ani tytuł płyty. Zamiast nich znalazło się 80 białych linii, układających się w charakterystyczny zygzakowaty wzór. Grafika przedstawia kolejne impulsy radiowe pulsara CP 1919, obecnie oznaczanego jako PSR B1919+21. Nie przedstawia więc wyglądu gwiazdy, lecz zapis danych zarejestrowanych przez radioteleskop na Ziemi.
Pulsar to szybko wirująca gwiazda neutronowa, pozostałość po masywnej gwieździe zniszczonej w eksplozji supernowej. Pulsar emituje wiązkę promieniowania. Gdy podczas obrotu wiązka przecina linię obserwacji z Ziemi, radioteleskop rejestruje krótki sygnał. Mechanizm przypomina światło latarni morskiej, regularnie przesuwające się przed oczami obserwatora. W przypadku CP 1919 cykl powtarza się co około 1,337 sekundy, choć najsilniejsza część pojedynczego impulsu trwa zaledwie około 0,04 sekundy.
Od odkrycia CP 1919 do encyklopedii Sumnera
Pulsar CP 1919 odkryła w 1967 roku Jocelyn Bell Burnell, wówczas doktorantka w Mullard Radio Astronomy Observatory pod Cambridge. Analizowała zapisy z radioteleskopu zbudowanego do badań kwazarów i scyntylacji radiowej. Wśród danych dostrzegła niezwykle regularny sygnał, wyraźnie odcinający się od zakłóceń. Po znalezieniu kolejnych podobnych źródeł badacze uznali, że mają do czynienia z nową klasą obiektów kosmicznych. Wyniki opublikowano w czasopiśmie „Nature” 24 lutego 1968 roku.
Wykres, który później trafił na okładkę Joy Division, przygotował radioastronom Harold D. Craft Jr. Powstał on w ramach jego doktoratu na Cornell University, opartego na obserwacjach prowadzonych w Arecibo Observatory w Portoryko. Dane rejestrowano przy częstotliwości 318 MHz, a każdy poziomy ślad przedstawiał fragment jednego okresu sygnału. Wysokie szczyty oznaczają większą intensywność zarejestrowanego promieniowania, a drobne różnice między liniami pokazują naturalną zmienność impulsów.
Później wykres przedrukowywano w publikacjach naukowych i popularnonaukowych. Pojawiła się w „Scientific American” w 1971 roku, następnie w książce „Graphis Diagrams” z 1974 roku. Ostatecznie trafiła na stronę 111 wydanej w 1977 roku „The Cambridge Encyclopaedia of Astronomy”, redagowanej przez Simona Mittona. Podpis pod ilustracją informował jedynie, że są to kolejne impulsy pierwszego odkrytego pulsara. Dla czytelnika przeglądającego encyklopedię mógł więc wyglądać raczej jak intrygująca abstrakcja niż zapis konkretnego badania astronomicznego.
Sumner przyniósł wykres, Saville stworzył z niego okładkę
Bernard Sumner wspominał po latach, że natrafił na ilustrację podczas wizyt w Manchester Central Library. Pracował wtedy przy reklamach telewizyjnych w centrum Manchesteru, a w wolnych chwilach przeglądał książki o astronomii. Znalazł wykres CP 1919 i przyniósł go Peterowi Saville’owi z propozycją użycia na rękawie płyty. W niektórych późniejszych relacjach wybór grafiki przypisywano perkusiście Stephenowi Morrisowi, lecz opowieść Sumnera oraz materiały archiwalne Manchester Digital Music Archive wskazują właśnie na gitarzystę. Najbezpieczniej przyjąć, że to Sumner wypatrzył ilustrację, która stała się punktem wyjścia dla projektu okładki.
Saville nie stworzył wykresu, lecz radykalnie zmienił jego formę na okładce. W encyklopedii linie były czarne na białym tle i zajmowały znacznie więcej miejsca na stronie. Projektant odwrócił kolory, zmniejszył ilustrację i osadził ją w szerokim czarnym polu. Usunął też wszelkie objaśnienia, nazwę wykonawcy oraz tytuł albumu. W ten sposób dane o pulsarze straciły pierwotny kontekst i stały się samodzielnym znakiem graficznym.
Ta zmiana otworzyła drogę do licznych interpretacji okładki. Część odbiorców widziała w niej elektrokardiogram, inni fale dźwiękowe, górskie grzbiety albo zakodowaną wiadomość. Peter Saville zwracał później uwagę, że wiele osób bierze obraz za zapis bicia serca. W rzeczywistości linie z „Unknown Pleasures” to zapis 80 kolejnych impulsów radiowych pulsara, odległej gwiazdy neutronowej. Sumner znalazł je w encyklopedii, a Saville zamienił techniczny wykres w obraz nierozerwalnie kojarzony z muzyką Joy Division.