Lekarz zabronił mu śpiewać. Mimo to Freddie Mercury dał koncert wszech czasów
Są takie momenty w historii rocka, które na zawsze zmieniają bieg wydarzeń. Dokładnie to stało się 13 lipca 1985 roku, gdy stadion Wembley stał się epicentrum muzycznego trzęsienia ziemi. W ciągu zaledwie dwudziestu jeden minut, podczas globalnego koncertu Live Aid, zespół Queen chwycił los za gardło. Grupa dowodzona przez Freddiego Mercury’ego zrzuciła z siebie widmo rozpadu i z impetem powróciła na rockowy Olimp. Ich występ, transmitowany do 150 krajów i oglądany przez niewyobrażalną publiczność 1,9 miliarda ludzi, został później okrzyknięty przez ekspertów najlepszym koncertem w historii. Queen zdeklasowało nawet legendarny występ Jimiego Hendrixa na Woodstock. Co więcej, na dwie godziny przed wejściem na scenę lekarz kategorycznie zabronił Mercury'emu śpiewać z powodu infekcji gardła. Wokalista wzgardził jednak zaleceniami, by dać z siebie wszystko i rozpalić scenę do czerwoności.
Charyzma Mercury'ego eksplodowała, gdy porwał 72-tysięczny tłum do zsynchronizowanego klaskania podczas „Radio Ga Ga”, malując jeden z najbardziej ikonicznych obrazów w annałach muzyki. Chwilę później jego spontaniczna wokaliza „Ay-Oh”, która przeszła do legendy jako „The Note Heard Round the World”, stała się potężnym symbolem jedności artysty z publicznością. Setlista była jak precyzyjnie wymierzony cios, skondensowana dawka największych hitów, która uderzyła z potężną mocą. Od skróconej wersji „Bohemian Rhapsody”, przez energetyczne „Hammer to Fall”, aż po finałowe „We Are the Champions”, zagrane bez chwili wytchnienia, porwały cały stadion i miliony przed telewizorami.
Skłóceni i znienawidzeni. Tak wyglądało Queen tuż przed występem na Live Aid
Jednak za kulisami tego scenicznego triumfu rozgrywał się dramat, o którym wiedzieli nieliczni. Queen zmagało się z fatalnym wizerunkiem po serii dziewięciu koncertów w Sun City w RPA w 1984 roku. Złamanie międzynarodowego bojkotu kulturalnego w czasach apartheidu ściągnęło na nich potępienie ze strony innych artystów. Ich notowania, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, mocno spadły już wcześniej po komercyjnym rozczarowaniu, jakim był album „Hot Space” z 1982 roku. Jego dyskotekowo-popowe brzmienie było jak policzek wymierzony hardrockowym fanom. Choć płyta „The Works” z 1984 roku zdobyła uznanie w Wielkiej Brytanii, nie zdołała w pełni odbudować ich globalnego statusu.
Wewnętrzne relacje w zespole były w rozsypce. Po zakończeniu trasy The Works Tour w maju 1985 roku muzycy rozeszli się bez jakichkolwiek planów, a między nimi panowała grobowa cisza. Freddie Mercury był całkowicie pochłonięty pracą nad solowym albumem „Mr. Bad Guy”, co budziło uzasadnione obawy reszty grupy. Brian May przyznawał, że bał się, iż „może już do nich nie wrócić”, a basista John Deacon poważnie rozważał zawieszenie gitary na kołku. W takich okolicznościach propozycja Boba Geldofa, by wystąpić na Live Aid, początkowo spotkała się z wahaniem. Sam pomysł wydawał im się potencjalną katastrofą.
Polecany artykuł:
Sekretny trik dźwiękowca i próby w teatrze. Tak Queen ukradło show na Live Aid
Ale w tym artystycznym chaosie Queen postanowiło zagrać według własnych zasad, co odróżniło ich od pięćdziesięciu innych wykonawców tego dnia. Zamiast liczyć na improwizację, zespół na tydzień przed koncertem wynajął 400-osobowy Shaw Theatre, gdzie szlifował krótką, ale niezwykle dynamiczną setlistę. Na samym stadionie nie było żadnych prób generalnych ani soundchecków, co dla innych stanowiło problem, ale dla Queen okazało się szansą. Ich inżynier dźwięku, Trip Khalaf, za kulisami dokonał małego sabotażu, potajemnie podkręcając moc ich występu i sprawiając, że Queen dosłownie zagłuszyło konkurencję, co później potwierdził sam Brian May.
Wybór godziny występu na 18:41 czasu lokalnego również nie był przypadkowy. Była to pora największej oglądalności w Wielkiej Brytanii, a globalna transmisja działała już na pełnych obrotach. Efekt okazał się natychmiastowy i piorunujący. Stacje radiowe, które wcześniej ograniczały emisję ich utworów, znów zaczęły grać je na potęgę, a sprzedaż płyt wystrzeliła w kosmos. Reakcje innych muzyków mówiły same za siebie, gdy Elton John wparował do ich przyczepy z okrzykiem: „Wy dranie, ukradliście show!”. Zaledwie dwa miesiące po Live Aid zespół, odrodzony i zjednoczony, wrócił do studia, by nagrać album „A Kind of Magic”, który sprzedał się w sześciu milionach egzemplarzy. Tego dnia Queen nie tylko zagrało koncert. Oni odzyskali koronę, udowadniając, że prawdziwi mistrzowie potrafią jednym, dwudziestominutowym zrywem na nowo napisać swoją historię.
Galeria: Queen to legenda światowej muzyki. Oto ranking TOP 5 albumów Briana Maya, Freddiego Mercury'ego, Rogera Taylora i Johna Deacona
6
