Nie chcę mieć żadnej innej pracy. Nie potrafię pracować wśród ludzi. Równie dobrze mogę spróbować zrobić z tego karierę. Przez całe życie marzyłem, żeby zostać wielką gwiazdą rocka – więc równie dobrze można to wykorzystać, póki się da.
To nie był plan na normalne życie
W słowach Cobaina nie ma lukru. Nie brzmi też jak chłopak, który po prostu kocha muzykę i chce spełnić marzenia. Brzmi jak ktoś, kto mówi: nie odnajduję się w zwykłym świecie, więc zostaje mi rock. Z jednej strony – czysta ambicja. Kurt naprawdę chciał być wielki. Chciał dużej sceny, chciał kariery, chciał wejść do gry na pełnej. Z drugiej – od razu był w tym jakiś zgrzyt, jakby sam śmiał się z mitu rockowej gwiazdy, a jednocześnie pchał się w niego z całej siły.
I może właśnie dlatego lider Nirvany tak mocno odróżniał się od wielu innych frontmanów swojej epoki. Nie sprzedawał opowieści o pięknym sukcesie. Bardziej rzucał wyzwanie światu: skoro nie pasuję do waszego porządku, zrobię z własnego chaosu karierę.
Cobain chciał być wielki, ale nie do sprzedania
Wokół Kurta Cobaina przez lata urosła wygodna legenda o chłopaku, którego sława dopadła wbrew jego woli. Tyle że to tylko pół prawdy. On nie był przypadkowym bohaterem tej historii. Miał ambicję, miał głód, miał w sobie potrzebę, żeby być kimś wielkim. Problem zaczynał się gdzie indziej. Cobain chciał być gwiazdą, ale nie chciał być towarem. Chciał znaczyć, a nie tylko dobrze się sprzedawać. Chciał wejść do mainstreamu, ale bez grzecznego polerowania kantów.
A rock tamtego czasu coraz częściej działał właśnie tak – brał autentyczność, brud, bunt i pakował je do obiegu, aż nadawały się do masowej konsumpcji. W tym sensie Kurt był idealny i kompletnie nie do ujarzmienia zarazem. Facet z outsiderowego świata nagle stał się twarzą wielkiego zjawiska. Gość, który nie pasował do zwykłego życia, zaczął funkcjonować jako symbol dla milionów. To musiało trzeszczeć.
W centrum historii Kurta Cobaina od początku rządził chaos
Najciekawsze w tym cytacie jest chyba to, że nie ma w nim żadnego udawania. Jest marzenie, ale nie takie z plakatu nad łóżkiem. Jest wielkość, ale bez udawania, że wszystko będzie błyszczeć. Jest też ten charakterystyczny dla Cobaina skręt – ironia, chłód, coś prawie bezczelnego w sposobie, w jaki mówi o własnej przyszłości. Cobain brzmi jak ktoś, kto wchodzi w niebezpieczny układ i nie ma zamiaru udawać, że to coś eleganckiego. Rock nie jawi się tu jako romantyczna ucieczka. Raczej jako jedyne miejsce, w którym da się oddychać – nawet jeśli powietrze od początku jest ciężkie.
Może właśnie dlatego został kimś więcej niż tylko gwiazdą grunge'u. Skupił w sobie moment, w którym rock wciąż chciał być prawdziwy, ale już coraz mocniej zderzał się z maszyną od wielkich karier, wielkich oczekiwań i wielkich narracji. Chciał być wielki, ale nie umiał udawać, że wielkość jest niewinna. W tych kilku słowach zmieścił zaskakująco dużo. Nie ma tu pomnika ani świętego obrazka. Jest za to chłopak, który celował wysoko, nie pasował do świata i próbował zrobić z własnego rozdrapania coś, co będzie miało siłę. Głośne, wielkie, może nawet legendarne – ale na pewno nie grzeczne.
Galeria: Nirvana - 5 ciekawostek o albumie "Nevermind" | Jak dziś rockuje?
6
