Japonia oszalała na punkcie Cheap Trick, gdy w USA wciąż czekali na przełom
W latach 1977-1978 Cheap Trick wydali trzy studyjne albumy: Cheap Trick, In Color i Heaven Tonight. Albumy zbierały dobre recenzje, lecz w USA sprzedawały się znacznie poniżej oczekiwań wytwórni. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja w Japonii, gdzie zainteresowanie zespołem zaczęło rosnąć po koncertach w roli supportu Queen. Japońska prasa szybko zainteresowała się wówczas mało znaną amerykańską grupą, a Clock Strikes Ten i I Want You to Want Me zdobyły popularność wśród tamtejszych słuchaczy. Gdy muzycy przylecieli do Japonii pod koniec kwietnia 1978 roku, ich zdjęcia zdobiły już okładki magazynów muzycznych. Rick Nielsen wspominał, że na lotnisku Haneda czekało na nich około pięciu tysięcy krzyczących fanów, choć zespół podróżował zwykłym lotem w klasie ekonomicznej.
Album z Budokanu miał trafić wyłącznie do japońskich fanów
Podczas pierwszej trasy po Japonii Cheap Trick zagrali sześć koncertów, między innymi w Fukuoce, Nagoi, Osace, Tokio i Shizuoce. Reakcja publiczności była tak intensywna, że muzycy otrzymali całodobową ochronę w hotelu, pod którym gromadzili się fani. Dla CBS/Sony i Epic Japan był to wyraźny sygnał, że trasę warto udokumentować albumem koncertowym.
Kluczowe koncerty odbyły się 28 i 30 kwietnia 1978 roku w tokijskiej hali Nippon Budokan. Oba zagrano dla kompletu publiczności. Nagrania powstawały z myślą o japońskim radiu i telewizji, a skrócony program Cheap Trick at Budokan pokazano w telewizji już w lipcu. Pierwotna płyta nie była jednak zapisem wyłącznie dwóch tokijskich nocy, ponieważ wykorzystano na niej również fragmenty koncertu w Osace z 27 kwietnia. Tytuł At Budokan odnosił się przede wszystkim do symbolicznego centrum trasy, a nie do dokładnego źródła wszystkich wykorzystanych nagrań.
Radiowy sampler rozbudził popyt na importowany album
Cheap Trick at Budokan ukazał się w Japonii w październiku 1978 roku i początkowo był przeznaczony wyłącznie na tamtejszy rynek. Postprodukcję wykonano w nowojorskim Record Plant, a repertuar ułożono tak, by mocniej wyeksponować przebojową stronę zespołu. Nie był to jednak całkowicie surowy zapis koncertów. Poprawiono część wokali i chórków, a większość partii basu Toma Peterssona nagrano ponownie z powodu problemów z rejestracją jego dwunastostrunowego instrumentu. Do Surrender dodano też partię klawiszy.
Amerykańska publiczność szybko dowiedziała się o tym wydawnictwie dzięki promocyjnemu samplerowi From Tokyo to You, rozesłanemu do stacji radiowych. Znalazło się na nim siedem nagrań koncertowych, a zainteresowanie słuchaczy sprawiło, że sklepy zaczęły sprowadzać japońskie wydanie. Import był droższy od zwykłej krajowej płyty, mimo to w USA sprzedano około 30 tysięcy takich kopii. Epic dostrzegła, że fani płacą importerom za album, którego wytwórnia nie wydała jeszcze w USA.
W lutym 1979 roku Cheap Trick at Budokan trafił wreszcie na rynek Ameryki Północnej, w rozkładanej okładce i z 12-stronicową książeczką z tekstami po angielsku i japońsku. Kluczowym utworem okazało się koncertowe I Want You to Want Me, znacznie ostrzejsze niż wygładzona wersja studyjna z In Color. Singiel dotarł do 7. miejsca amerykańskiej listy Billboard Hot 100, a album zajął 4. pozycję na Billboard 200. W Kanadzie dotarł na szczyt listy albumów. Sukces płyty był tak duży, że Epic przesunęła premierę gotowego już Dream Police, aby nie osłabiać rozpędu koncertowego wydawnictwa. Album przeznaczony wyłącznie dla Japonii stał się amerykańskim przełomem Cheap Trick, bo tamtejsi fani najpierw sami zaczęli sprowadzać go z importu.
Galeria: Muzyka rockowa lat 60-tych - Polska. Albumy, które zdefiniowały