Lata osiemdziesiąte pachniały lakierem do włosów i paliły gumę na asfalcie. Bycie gwiazdą rocka nie było już tylko kwestią talentu, ale starannie skonstruowanym spektaklem. Wymagało scenariusza, odpowiednich rekwizytów i aktora, który bez mrugnięcia okiem wcieli się w rolę. Nie każdy miał do tego predyspozycje, ale niektórzy od początku wiedzieli, na czym polega ta gra. Sammy Hagar, facet o potężnym głosie i jeszcze większych ambicjach, nie owijał w bawełnę. Wiedział, że sama muzyka to za mało, by wspiąć się na szczyt. On chciał całego pakietu – blichtru, sławy i statusu. Przyznał to z rozbrajającą szczerością, która idealnie oddaje ducha tamtej epoki.
Bardzo chciałem zostać gwiazdą rocka. Mówiłem sobie: „Będę miał wypasiony samochód, muszę mieć modne ciuchy i muszę odegrać tę rolę do końca”. Najwyraźniej mówiłem poważnie.
Każdy krok w jego karierze był dowodem na to, że ten plan realizował z żelazną konsekwencją. Zanim świat poznał go jako „Red Rockera”, był dzieciakiem z trudnego domu w Kalifornii, z ojcem alkoholikiem i bokserem, który częściej przegrywał, niż stał na nogach. Ta brutalna szkoła życia wykuła w nim charakter i głód sukcesu, który pchał go do przodu. Pierwsze szlify zdobywał w zespole Montrose, gdzie jego wokal zderzył się z gitarą Ronniego Montrose’a, tworząc brzmienie, które inspirowało przyszłych gigantów, w tym niejakiego Eddiego Van Halena. Ale Hagar nie był typem muzyka, który grzecznie stoi w drugim rzędzie. Konflikt z liderem był nieunikniony i Sammy wyleciał z hukiem. To jednak nie był koniec, a zaledwie początek solowej drogi, na której krok po kroku budował swoją markę.
Czerwony rocker na rozdrożu
Solowa kariera Hagara była podręcznikowym przykładem wspinaczki po szczeblach rockowej hierarchii. Płyty takie jak „Standing Hampton” czy „Three Lock Box” przyniosły mu platynę i uznanie, ale prawdziwym symbolem jego aspiracji stał się utwór „I Can't Drive 55”. To nie była tylko piosenka – to był manifest stylu życia. Z czerwoną gitarą w dłoniach, za kierownicą czarnego Ferrari 512BB, Hagar krzyczał światu, że zasady go nie dotyczą. Odegrał rolę buntownika tak perfekcyjnie, że stała się jego drugą skórą. Miał już wypasiony samochód, miał modne ciuchy i status gwiazdy, która sama wyznacza sobie limit prędkości. Był ucieleśnieniem amerykańskiego snu w wersji hardrockowej. I właśnie wtedy, gdy wydawało się, że osiągnął wszystko, co mógł osiągnąć jako solista, zadzwonił telefon, który miał na zawsze zmienić jego życie i historię rocka.
Czy Sammy Hagar mógł zastąpić Boga?
Po drugiej stronie słuchawki był Eddie Van Halen. Po spektakularnym rozstaniu z Davidem Lee Rothem – frontmanem tak charyzmatycznym, że wydawał się niezastąpiony – zespół Van Halen potrzebował nowego głosu. Wybór padł na Hagara. Dla wielu fanów był to szok. Jak można zastąpić cyrkową energię i brawurę „diamentowego Dave’a” kimś tak… normalnym? Ale Hagar nie próbował kopiować Rotha. Wniósł do zespołu coś zupełnie innego: dojrzałość, melodyjność i potężny, rockowy wokal, który pchnął brzmienie Van Halen w nowym kierunku.
Era „Van Hagar”, jak z przekąsem nazywali ją fani starego składu, okazała się komercyjnym strzałem w dziesiątkę. Cztery albumy z rzędu lądowały na pierwszym miejscu listy „Billboardu”, a hity takie jak „Why Can't This Be Love” czy „Dreams” podbijały stacje radiowe. Hagar udowodnił, że jest kimś więcej niż tylko zastępcą. Był pełnoprawnym partnerem, który pomógł zespołowi ewoluować. Jednak nawet w raju pojawiają się problemy. Tarcie między nim a braćmi Van Halen narastało, a konflikt o piosenki do ścieżki dźwiękowej filmu „Twister” przelał czarę goryczy. W 1996 roku Hagar, podobnie jak w Montrose, ponownie został wyrzucony z zespołu.
Więcej niż muza, czyli przepis na rockową emeryturę
Dla wielu muzyków byłby to koniec. Ale nie dla Sammy'ego Hagara. On już dawno zrozumiał, że rola gwiazdy rocka nie kończy się na zejściu ze sceny. Wykorzystał swoją markę i zbudował prawdziwe imperium. Jego Cabo Wabo Cantina w Meksyku stała się mekką dla fanów, a tequila o tej samej nazwie – globalnym hitem. Sprzedając udziały w marce za 80 milionów dolarów, Hagar pokazał, że jego młodzieńcze marzenia były zaledwie rozgrzewką. Chciał mieć wypasiony samochód, a skończył z własną linią alkoholi, siecią restauracji i statusem jednego z najbogatszych muzyków w branży. Wrócił do grania – z supergrupą Chickenfoot u boku Joe Satrianiego i Michaela Anthony’ego, a potem z The Circle – ale już na własnych warunkach. Bez presji, bez korporacyjnych gierek, dla czystej frajdy. Udowodnił, że można nie tylko odegrać rolę do końca, ale też napisać dla niej zupełnie nowy, zaskakujący finał.
6
