Gitara zamiast basu. Jak Jack White oszukał uszy słuchaczy w "Seven Nation Army"?
Jack White od początku kariery w The White Stripes lubił narzucać sobie surowe ograniczenia. Zespół składał się tylko z dwóch osób, co zmuszało muzyka do szukania sposobów na wypełnienie przestrzeni dźwiękowej bez angażowania dodatkowych instrumentalistów. Zamiast zatrudnić basistę do nagrania "Seven Nation Army", White wykorzystał swoją starą, półakustyczną gitarę Kay z lat 50. To instrument o specyficznym, nieco "papierowym" brzmieniu, który muzyk kupił prawdopodobnie w jednym z lombardów.
Kluczem do uzyskania potężnego, niskiego dźwięku był pedał efektowy DigiTech Whammy. Jack White podłączył swoją gitarę elektryczną do tego urządzenia i ustawił je tak, aby obniżało wysokość granego dźwięku o dokładnie jedną oktawę. Dzięki temu instrument zaczął mruczeć jak rasowy bas, zachowując jednak brudny i surowy charakter przetworników starej gitary. Przez lata wielu słuchaczy i domorosłych muzyków kłóciło się na forach internetowych, twierdząc, że w studiu musiał pojawić się prawdziwy basista, ale White regularnie dementował te plotki, pokazując technikę gry podczas koncertów.
Riff wymyślony na próbie i odrzucony pomysł na piosenkę do Jamesa Bonda
Słynny motyw powstał zupełnie przypadkiem w styczniu 2002 roku podczas sprawdzania nagłośnienia przed koncertem w Corner Hotel w Melbourne. Kiedy Jack zagrał go po raz pierwszy swojemu menedżerowi, ten nie wykazał większego entuzjazmu i stwierdził jedynie, że riff jest w porządku. Sam muzyk czuł jednak, że ma w rękach coś wyjątkowego i początkowo chciał zachować ten pomysł na specjalną okazję. Miał nadzieję, że kiedyś zostanie poproszony o napisanie głównego motywu do filmu o przygodach Jamesa Bonda i tam wykorzysta ten mroczny, narastający dźwięk.
Ostatecznie White uznał, że szanse na propozycję od producentów agenta 007 są bliskie zeru, więc postanowił zbudować wokół riffu nową piosenkę dla swojego zespołu. Co ciekawe, los bywa przewrotny i w 2008 roku artysta faktycznie nagrał utwór do filmu "Quantum of Solace", ale była to już zupełnie inna kompozycja o tytule "Another Way to Die". Gdyby nie brak wiary w tamtym momencie, jeden z największych hitów rockowych XXI wieku mógłby nigdy nie trafić na album "Elephant".
Analogowa magia w Toe Rag Studios i osiem śladów na taśmie
Proces nagrywania utworu był równie ciekawy, co sam instrumentarium. Cały album powstał w londyńskim Toe Rag Studios, które słynie z niemal fanatycznego przywiązania do tradycji. W pomieszczeniach nie było ani jednego nowoczesnego komputera czy cyfrowego rejestratora. Jack White i inżynier dźwięku Liam Watson korzystali wyłącznie ze sprzętu wyprodukowanego przed 1960 rokiem. Wykorzystano między innymi ośmiośladowy magnetofon taśmowy Studer A80 oraz stare mikrofony wstęgowe, co nadało piosence surowości, której nie da się podrobić w nowoczesnych studiach.
Pomyłka z dzieciństwa i plotki o rodzeństwie w tle
Tytuł piosenki "Seven Nation Army" brzmi bardzo poważnie i bojowo, ale jego geneza jest niemal zabawna. Jako dziecko dorastające w Detroit, Jack White często przesłyszał się, gdy dorośli mówili o Armii Zbawienia. Zamiast angielskiego "Salvation Army", chłopiec wymawiał tę nazwę właśnie jako "Seven Nation Army". Fraza ta utkwiła mu w pamięci na tyle mocno, że po latach stała się roboczym tytułem utworu, który ostatecznie nie został zmieniony.
To zaszczyt. Nie ma nic piękniejszego w muzyce niż to, gdy ludzie adaptują melodię i zapominają, skąd ona pochodzi. To definicja muzyki ludowej – stwierdził Jack White w oficjalnym oświadczeniu
Tekst utworu odnosi się z kolei do paranoi i presji, jaką odczuwali muzycy w tamtym czasie. Media i fani nieustannie plotkowali o tym, czy Jack i Meg White są rodzeństwem, czy może byłym małżeństwem. Ta atmosfera osaczenia i ciągłego bycia na widelcu zainspirowała muzyka do napisania słów o ucieczce przed plotkami i walce z całym światem.
Od niszowego rocka do stadionowego hymnu znanego jako "Po-po-po"
Prawdziwe drugie życie piosenki zaczęło się w 2003 roku, ale nie na listach przebojów, a na stadionach. Kibice belgijskiego klubu piłkarskiego Club Brugge zaczęli nucić melodię riffu podczas meczu Ligi Mistrzów przeciwko AC Milan. Prawdziwy wybuch globalnej popularności nastąpił jednak podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w 2006 roku. Włoscy fani uczynili z utworu swój nieoficjalny hymn, zastępując tekst rytmicznym okrzykiem, który do dziś słychać na trybunach na całym świecie.
Paradoksalnie, utwór zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Rock Song, stając się jedną z najważniejszych rockowych kompozycji swoich czasów, mimo że w jej nagraniu nie wzięła udziału gitara basowa. Jack White wielokrotnie powtarzał, że jest zachwycony tym, jak ludzie przejęli jego melodię. Dla niego fakt, że kibice na stadionach nucą jego riff, nie wiedząc nawet często, kto go napisał, jest największym dowodem na sukces artystyczny.
Galeria: The White Stripes - 5 ciekawostek o albumie “Get Behind Me Satan” | Jak dziś rockuje?
5
