Były lata, kiedy wydawało się, że rock’n’roll to wehikuł czasu napędzany czystą furią i amfetaminą, obietnica ucieczki z szarego, robotniczego Manchesteru wprost pod oślepiające światła stadionów. Dla braci Gallagherów, chłopaków z Burnage, muzyka była jedynym biletem w jedną stronę. Z dala od ojca alkoholika, od siniaków, od beznadziei i od stłumionego jąkania, które było fizycznym echem domowego piekła.
Noel, starszy, bardziej zgorzkniały i nieskończenie bardziej zdeterminowany, chwycił za gitarę jak za broń. To nie była pasja, to był plan. Plan przetrwania, który przerodził się w plan podboju świata. A kiedy już ten świat leżał u jego stóp, a platynowe płyty mogły posłużyć za lustra, w których nie musiał oglądać dawnego siebie, powiedział coś, co było jednocześnie manifestem, obietnicą i egzorcyzmem.
Mój syn nie będzie nieszczęśliwy tylko dlatego, że jest dzieckiem gwiazdy rocka, i kropka.
To zdanie, rzucone z typową dla niego nonszalancją, nie było kolejną buńczuczną wypowiedzią dla prasy. Było kamieniem węgielnym pod budowę nowego życia, którego sam nigdy nie miał. Było obietnicą złożoną nie tylko synowi, ale przede wszystkim małemu chłopcu z Cranwell Drive, który marzył, by być jak Johnny Marr, ale jeszcze bardziej marzył, by po prostu poczuć się bezpiecznie.
Czy przed cieniem ojca da się uciec na szczyt listy przebojów?
Historia Oasis to nie tylko kronika britpopu, to przede wszystkim opowieść o ucieczce. Każdy riff w „Supersonic”, każda linijka w „Live Forever” była desperacką próbą oddalenia się od przeszłości. Noel pisał hymny dla pokolenia, które chciało wierzyć, że wszystko jest możliwe, bo sam musiał w to uwierzyć. Jego arogancja, tak często mylona z pewnością siebie, była pancerzem. Paliwem rakietowym Oasis była trauma, przekuta w czystą, melodyjną energię. Kiedy w dokumencie „Supersonic” rzucił gorzko, że ojciec „wytłukł z niego talent”, nie było w tym grama pozy. Była to brutalnie szczera diagnoza mechanizmu, który go stworzył. Uciekł z domu, by wylądować w obskurnym magazynie British Gas – miejscu, które nazwał „The Hit Hut”, bo to tam, w oparach nudy i tanich papierosów, napisał piosenki, które miały wkrótce wstrząsnąć Wielką Brytanią. To była jego wersja garażu, jego prywatna piwnica, w której gniew zamieniał się w złoto.
Noel Gallagher i wojna, której nikt nie widział
Kiedy świat patrzył na braci Gallagherów, widział dwóch charyzmatycznych arogantów, którzy kłócili się o wszystko – o to, kto zaśpiewa „Wonderwall”, o zaproszenie przypadkowych ludzi z pubu do studia, o niewybredny żart na temat żony. Tabloidy karmiły się ich konfliktami, a fani kochali ten wizerunek niegrzecznych chłopców z klasy robotniczej, którzy rzucili wyzwanie światu. Ale pod powierzchnią tej publicznej pantomimy toczyła się inna wojna. Wojna z demonami przeszłości, które przybrały nowe formy. Rockandrollowy styl życia – narkotyki, alkohol, bójki – nie był tylko hedonistyczną fanaberią. Był echem chaosu, w którym dorastali. Braterska rywalizacja, która ostatecznie rozsadziła Oasis od środka, miała swoje korzenie w małym pokoju, który musieli dzielić, i w cieniu ojca, którego obaj się bali i nienawidzili. Noel, obejmując w zespole rolę „szefa”, próbował zaprowadzić porządek w świecie, który z definicji był chaotyczny. Chciał kontroli, której nigdy nie miał jako dziecko.
Głośniej niż gitary, ciszej niż krzyk
Paradoksalnie, uciekając przed jednym rodzajem destrukcji, Noel wpadł w ramiona innej. Ataki paniki, paranoja, uzależnienie – cena za spełnienie marzenia okazała się wyższa, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Piosenka „Gas Panic!” to zapis tej walki, dźwiękowy dokument momentu, w którym pancerz zaczął pękać. Dopiero kiedy sam został ojcem, zdał sobie sprawę, że największym wyzwaniem nie jest napisanie kolejnego numeru jeden. Największym wyzwaniem jest przerwanie cyklu. Zapewnienie swoim dzieciom – Anaïs, Donovanowi, Sonny’emu – normalności, której sam nigdy nie doświadczył. To dlatego jego deklaracja o szczęściu syna brzmi tak potężnie. To nie jest manifest gwiazdy rocka, która chce chronić swoje dziecko przed paparazzi. To przysięga człowieka, który wie, czym jest nieszczęście. I który za wszelką cenę nie chce, by jego historia stała się historią jego dzieci. Pozostaje największym songwriterem swojego pokolenia, ale ten jeden, najważniejszy utwór pisze każdego dnia, bez gitary w ręku, starając się być po prostu ojcem. Kimś, kim dla niego nie był nikt.
Galeria: Oasis - ranking 5 najlepszych krążków zespołu. To esencja brytyjskiej muzyki lat 90.
6
