Był taki czas, kiedy rock'n'roll nie brał jeńców. A już na pewno nie robił tego perkusista Mötley Crüe. Wysoki, chudy, wiecznie uśmiechnięty chłopak z tatuażami, który za bębnami zmieniał się w demona rytmu. Był ucieleśnieniem wszystkiego, co w latach 80. na Sunset Strip uznawano za sukces – chaosu, brawury i absolutnego braku hamulców. Każdy jego ruch był częścią spektaklu, w którym perkusja latała nad głowami publiczności, a granica między sceną a życiem zacierała się w oparach lakieru do włosów i taniej whisky. Dlatego słowa, które wypowiedział wiele lat później, brzmią jak ciche podsumowanie tamtej szalonej dekady i wszystkiego, co stało się po niej.
Jest Tommy, gwiazdor rocka Tommy Lee, i jest Tommy – tata. Obecnie noszę na głowie wiele kapeluszy.
To zdanie nie jest zwykłym podsumowaniem kariery. To pęknięcie w lustrze, w którym przez lata przeglądał się jeden z największych hedonistów w historii rocka. To przyznanie się, że mit, który sam współtworzył, w pewnym momencie stał się albo za ciasny, albo zbyt ciężki do udźwignięcia.
Kiedy perkusja kręciła się szybciej niż świat?
Wszystko zaczęło się, jak to zwykle bywa, od przypadku i głodu grania. Kiedy pod koniec lat 70. chłopak znany jako Thomas Lee Bass biegał po klubach Los Angeles, szukając swojego miejsca, spotkał Nikkiego Sixxa. Dwóch podobnych sobie wyrzutków, którzy pragnęli nie tylko grać, ale i zaszokować świat. Razem z gitarzystą Mickiem Marsem i wokalistą Vincem Neilem stworzyli Mötley Crüe – potwora, który pożarł całą dekadę. Ich debiutancki album „Too Fast for Love” był dokładnie tym, co obiecywał tytuł. Grali szybko, żyli jeszcze szybciej. Tommy, ze swoim scenicznym magnetyzmem, stał się symbolem tego szaleństwa. Jego obrotowa i podwieszana pod sufitem perkusja nie była tylko technicznym bajerem. Była manifestem: patrzcie, potrafimy złamać nawet prawa grawitacji.
Razem z Sixxem tworzyli duet ochrzczony mianem „The Terror Twins”. Byli chodzącą definicją rock'n'rollowego ekscesu, a ich wyczyny poza sceną były równie głośne jak muzyka, którą tworzyli. Płyty takie jak „Shout at the Devil” czy „Dr. Feelgood” stały się platynowymi klasykami, a Mötley Crüe – jednym z największych zespołów na świecie. Ale mit gwiazdora rocka, który stworzył Tommy Lee, karmił się nie tylko brawami i złotymi płytami. Jego paliwem był chaos, który w końcu musiał zacząć wymykać się spod kontroli.
Czy Tommy Lee mógł w ogóle zejść ze sceny?
Problem z noszeniem maski gwiazdora rocka polega na tym, że czasem przyrasta do twarzy. Postać „Tommy'ego Lee” zaczęła żyć własnym życiem, a jej apetyt na dramy był nienasycony. Małżeństwo z Pamelą Anderson, zawarte zaledwie cztery dni po pierwszym spotkaniu, stało się globalnym reality show, zanim ktokolwiek wymyślił to pojęcie. Ich skradziona kaseta wideo była pierwszym viralem ery internetu, brutalnym zderzeniem prywatności z nienasyconą ciekawością publiczności. To był moment, w którym „gwiazdor rocka” i „Tommy” stanęli naprzeciw siebie w świetle jupiterów. Nagle na scenie pojawiły się dzieci – synowie Brandon i Dylan – a rola ojca okazała się znacznie trudniejsza niż najdziksze solo na perkusji.
Ta konfrontacja miała swój mroczny finał. Wyrok sześciu miesięcy więzienia za pobicie żony był brutalnym dowodem na to, że chaos, który napędzał go na scenie, w domu zamieniał się w destrukcyjną siłę. Gwiazdor rocka, który na koncertach robił, co chciał, w prawdziwym życiu musiał zmierzyć się z konsekwencjami. To wtedy kapelusz z napisem „tata” zaczął ciążyć mu najbardziej, a jego publiczny wizerunek pękł na dobre. Okazało się, że zejście ze sceny jest niemożliwe, gdy całe twoje życie stało się sceną.
Ile kapeluszy mieści się na jednej głowie?
Po odejściu z Mötley Crüe w 1999 roku Lee zaczął gorączkowo szukać nowych ról. Jakby próbował udowodnić sobie i światu, że jest kimś więcej niż tylko perkusistą od „Girls, Girls, Girls”. Powołał do życia rap-metalowy projekt Methods of Mayhem, próbował sił jako artysta solowy, flirtował z elektroniką i DJ-ingiem. Wystąpił nawet w reality show „Tommy Lee Goes to College”, gdzie kamery śledziły jego próby odnalezienia się w akademickiej rzeczywistości. Każdy z tych „kapeluszy” był próbą ucieczki, ale też formą autoterapii. Próbą zdefiniowania na nowo, kim jest Tommy, gdy nie ma za plecami logo Mötley Crüe.
Choć wracał do macierzystej formacji na kolejne trasy, czuć było, że coś się zmieniło. Stary cyrk wyruszał w drogę, ale jego główny klaun był już chyba trochę zmęczony odgrywaniem tej samej roli. Opowieść o Tommym Lee to historia człowieka, który zbudował pomnik rockowego boga, a potem spędził resztę życia, próbując z niego zejść. Kapelusze, o których mówi, to nie tylko różne role. To kolejne próby odnalezienia twarzy, która kryje się pod nimi wszystkimi.
6
