Rockman w jaskini lwów
Był 19 września 1985 roku, a sala przesłuchań senackiej komisji zamieniła się w scenę dla jednego z najbardziej niezwykłych starć w historii kultury. Na arenę, prosto ze świata teledysków MTV, wkroczył Dee Snider, frontman Twisted Sister, ubrany w swój bojowy, sceniczny rynsztunek. Jego natapirowane blond włosy, ostry makijaż i dżinsowa kamizelka na gołym torsie były jak potężny gitarowy riff w środku senackiej mszy odprawianej przez ludzi w szarych garniturach. Politycy spodziewali się łatwego celu do odstrzału, stereotypowego rockmana, którego zbiją z pantałyku kilkoma pytaniami.
Tak Dee Snider zagiął waszyngtońską elitę
Zamiast tego dostali lekcję retoryki od błyskotliwego i doskonale przygotowanego obrońcy wolności słowa, który metodycznie rozniósł w pył wszystkie oskarżenia, zamieniając przesłuchanie w legendarny rockowy manifest. Snider nie wylądował tam jednak przypadkiem. Znalazł się w samym oku cyklonu, rozpętanego przez Parents Music Resource Center (PMRC), organizację założoną przez żony z waszyngtońskiego świecznika, z Tipper Gore na czele. Grupa ta ruszyła na krucjatę, żądając wprowadzenia szczegółowego systemu cenzorskich etykiet, które miały ostrzegać przed przemocą (V) czy seksem (S) w tekstach.
Do obalenia mitu, że każdy muzyk z długimi włosami to chodząca deprawacja, wytypowano właśnie Snidera. Był idealnym taranem do skruszenia tego stereotypu, bo jako ojciec trzylatka, abstynent i zadeklarowany wróg narkotyków, kompletnie nie pasował do ich obrazka. Celowo nie zmienił swojego wyglądu, by zagrać im na nosie i udowodnić, że intelektu nie mierzy się długością włosów ani ilością ćwieków na kurtce.
Sado-maso i kolęda. Dee Snider obnaża absurdy oskarżeń PMRC
Na celowniku PMRC znalazł się utwór „Under the Blade” z multiplatynowego krążka „Stay Hungry”. Oskarżyciele twierdzili, że to jawna promocja sadomasochizmu, gwałtu i zniewolenia. Snider, ze stoickim spokojem, postanowił jednak zagrać solo i wyprowadzić senatorów z błędu. Wyjaśnił im, że tekst opowiada o strachu i niepokoju przed operacją chirurgiczną, a bezpośrednią inspiracją były przeżycia gitarzysty zespołu, Eddiego Ojedy, który faktycznie trafił pod nóż.
Wokalista nie zamierzał jednak tylko się bronić i z pełnym impetem przeszedł do kontrataku, celując prosto w Tipper Gore. Stwierdził, że to jej umysł musi być „brudny”, skoro w opowieści o lęku przed skalpelem doszukała się perwersyjnych podtekstów.
Pani Gore szukała odniesień do sadomasochizmu i je znalazła. Ktoś, kto szukałby odniesień do chirurgii, również by je znalazł”
- podsumował, a na sali zapadła cisza, przerywana tylko nerwowym szuraniem nóg polityków, w tym samego senatora Ala Gore'a. Cała ta batalia rozgrywała się w momencie, gdy Twisted Sister byli na absolutnym szczycie i rządzili na listach przebojów. Ich album „Stay Hungry” rozszedł się w ponad trzech milionach kopii, a buntowniczy hymn „We're Not Gonna Take It” trafił na niesławną listę „Filthy Fifteen” stworzoną przez PMRC. Zarzut? Promowanie przemocy.
Snider, z ledwo skrywanym rozbawieniem, tłumaczył politykom, że inspiracją dla linii melodycznej tego hymnu buntu była... bożonarodzeniowa kolęda „O Come, All Ye Faithful”. Wyjaśnił też, że teledysk to czysta komedia i parodia konfliktu pokoleń, a nie nawoływanie do rewolucji. To przesłuchanie stało się dla niego sceną, na której mógł obnażyć kompletny absurd oskarżeń rzucanych przez ludzi, którzy wypowiedzieli wojnę kulturze, jakiej zupełnie nie potrafili zrozumieć.
Frank Zappa, John Denver i czarna naklejk
Dee Snider nie był jednak w tej walce osamotniony. Tego dnia na Kapitolu zebrała się prawdziwa supergrupa obrońców wolności słowa, a każdy z jej członków podkręcił głośność debaty do jedenastu. Obok niego zasiadł legendarny Frank Zappa, który bez ogródek nazwał pomysły PMRC „źle wymyśloną bzdurą” naruszającą prawa obywatelskie. Prawdziwą bombę zrzucił jednak ktoś z zupełnie innej muzycznej bajki, John Denver. Artysta znany z łagodnych, folkowych ballad, wygłosił płomienną mowę, w której porównał działania cenzorów do palenia książek w nazistowskich Niemczech. Jego mocny głos pokazał, że w obronie wolności artyści z różnych światów potrafią zagrać jak jeden, doskonale zgrany zespół.
Oto finał wojny o rocka
Jaki był finał tego starcia tytanów? Szczegółowy system cenzorskich ocen, o którym marzyła Tipper Gore, nigdy nie wszedł w życie. Zamiast tego branża muzyczna, chcąc uciszyć hałas, poszła na kompromis i dobrowolnie wprowadziła jedną, ogólną etykietę: „Parental Advisory: Explicit Content”. Chociaż PMRC odtrąbiło sukces, historia zagrała im na nosie. Czarna naklejka szybko stała się dla młodych fanów rocka nie tyle ostrzeżeniem, co znakiem jakości i biletem do zakazanego świata. Występ Snidera przeszedł do annałów rocka jako symboliczny nokaut, w którym autentyczność i ostry jak brzytwa intelekt zatriumfowały nad polityczną hipokryzją. Udowodnił raz na zawsze, że pod natapirowaną grzywą i toną makijażu może kryć się głos rozsądku, a najgłośniejszy sprzeciw wobec cenzury często rodzi się tam, gdzie gitary grają na pełen regulator.
Galeria: Twisted Sister - 5 ciekawostek o albumie “Stay Hungry” | Jak dziś rockuje?
6
