Zamek na okładce niszczył winyle Stonesów
Album „Sticky Fingers” z 1971 roku to jeden z tych krążków, które definiują epokę. The Rolling Stones nie tylko zaserwowali na nim muzyczny manifest, ale opakowali go w artystyczny i, jak się okazało, logistyczny koszmar. Projekt okładki autorstwa samego Andy'ego Warhola, czyli legendarne zbliżenie na męskie krocze w dżinsach, wyposażono w najprawdziwszy metalowy zamek błyskawiczny. Ten pomysł, genialny w swojej prowokacji, szybko pokazał swoje destrukcyjne oblicze. Gdy płyty pakowano do transportu, ułożone w stosach albumy zaczęły niszczyć się nawzajem. Twardy suwak z jednej okładki bezlitośnie rysował i wgniatał powierzchnię winyla leżącego pod nim. Szczególnie boleśnie odczuwał to utwór „Sister Morphine”, co doprowadzało zespół na skraj rozpaczy i groziło kompletnym fiaskiem całego wydawnictwa.
Jak uratowano legendarny album "Sticky Fingers"?
Gdy wytwórnia już liczyła straty, z odsieczą przybył dyrektor artystyczny Craig Braun, który wymyślił rozwiązanie proste, choć wymagające anielskiej cierpliwości. Zaproponował, aby na końcu linii produkcyjnej każdy zamek był ręcznie rozpinany do połowy. Dzięki temu jego metalowa końcówka lądowała na bezpiecznej, papierowej etykiecie na środku płyty, a nie na delikatnych rowkach z bezcenną muzyką. Mick Jagger przyznał po latach, że zanim Braun wpadł na ten pomysł, zespół był przekonany, że to już koniec i ich dzieło trafi na śmietnik. Anegdota o starszych paniach cierpliwie rozpinających tysiące rozporków na taśmie montażowej przeszła do legendy, stając się jednym z najbardziej kreatywnych i rock'n'rollowych rozwiązań w historii branży.
Czyje krocze jest na okładce "Sticky Fingers"? Tajemnica, której Warhol nigdy nie zdradził
Iskra zapalna dla tej interaktywnej okładki pojawiła się podczas jednej z imprez w 1969 roku, kiedy Andy Warhol rzucił pomysł Mickowi Jaggerowi. Wokalista Stonesów potrzebował pół roku, by oficjalnie zamówić projekt, ale postawił jeden, kategoryczny warunek. Zamek musiał być w pełni funkcjonalny i po rozpięciu miał coś odsłaniać. Ta determinacja, by przekroczyć granice tradycyjnego opakowania płyty, stała się źródłem późniejszych problemów. Co najciekawsze, sam Warhol w instrukcjach dla zespołu radził unikać skomplikowanych formatów z powodu ryzyka opóźnień produkcyjnych. Chwilę później sam stworzył jedną z najbardziej problematycznych i ikonicznych okładek wszech czasów.
Artystyczna wizja Warhola od samego początku otoczona była aurą tajemnicy, która nie zniknęła do dziś. Nigdy oficjalnie nie potwierdzono tożsamości modela, którego krocze zdobi front „Sticky Fingers”. Na giełdzie nazwisk pojawiali się kochanek Warhola Jed Johnson, artysta makijażu Corey Tippin czy gwiazda filmów mistrza pop-artu, Joe Dallesandro. Wspomnienia osób zaangażowanych w projekt, w tym samego Craiga Brauna, są sprzeczne i zmieniały się na przestrzeni lat. Ten brak jednoznacznej odpowiedzi tylko podsycił legendę okładki, czyniąc ją nie tylko dziełem sztuki, ale i nierozwiązaną zagadką popkultury.
Dwa oblicza okładki "Sticky Fingers"
Pomimo produkcyjnego piekła, album odniósł gigantyczny sukces, wbijając się na szczyty list przebojów i zdobywając w Stanach Zjednoczonych status potrójnej platyny za sprzedaż trzech milionów egzemplarzy. Prowokacyjny charakter okładki nie wszędzie spotkał się jednak z entuzjazmem. W Hiszpanii, rządzonej przez reżim generała Franco, oryginalny projekt trafił na listę dzieł zakazanych. Cenzura zastąpiła go surrealistycznym obrazem puszki, z której wystają ludzkie palce zanurzone w kleistej mazi. Ostrze cenzury dosięgnęło również samej muzyki, ponieważ kontrowersyjny utwór „Sister Morphine” wyleciał z setlisty i został zastąpiony koncertową wersją „Let It Rock” Chucka Berry'ego.
Zakazana w Hiszpanii, okrzyknięta najlepszą w historii
Finalnie, element, który niemal doprowadził do katastrofy, okazał się kluczem do nieśmiertelności projektu. Kosztowna i ryzykowna w produkcji okładka „Sticky Fingers” została w 2003 roku okrzyknięta przez stację VH1 „najwspanialszą okładką albumu wszech czasów”. Kolejne reedycje albumu rezygnowały z prawdziwego zamka na rzecz jego fotografii, co czyni oryginalne wydania bezcennym łupem dla kolekcjonerów. Historia rozporka, który niszczył winyle, jest więc przewrotną opowieścią o tym, jak rock'n'rollowa bezkompromisowość potrafi przekuć produkcyjny koszmar w nieśmiertelną ikonę. To dowód, że czasem trzeba coś zepsuć, by stworzyć legendę.
Galeria: The Rolling Stones - 5 ciekawostek o albumie "Sticky Fingers"
6
