Jak miłość do żony Beatlesa zrodziła jeden z najsłynniejszych riffów w historii?
Są emocje, które potrafią zrodzić prawdziwe demony, ale czasem dają też światu nieśmiertelne arcydzieła. Eric Clapton, płonąc z miłości do Pattie Boyd, żony swojego najlepszego przyjaciela George'a Harrisona, przekuł całą frustrację i ból nieodwzajemnionego uczucia w jeden z najpotężniejszych rockowych hymnów w historii. Nagrany w 1970 roku z zespołem Derek and the Dominos utwór „Layla” oraz cały album „Layla and Other Assorted Love Songs” stał się muzycznym listem miłosnym i jednocześnie krzykiem rozpaczy. Inspiracji dostarczyła średniowieczna perska opowieść o nieszczęśliwej miłości „Layla i Majnun”, która idealnie rezonowała ze stanem ducha gitarzysty. I tak oto, w samym sercu rockowej arystokracji, z chaosu skomplikowanych uczuć narodziło się arcydzieło.
Clapton kochał żonę Harrisona
Iskra, która rozpaliła obsesję Claptona, pojawiła się pod koniec lat 60. Przyjaźń obu muzyków kwitła, a progi posiadłości Georga Harrisona stały się dla Erica drugim domem. To właśnie tam jego zauroczenie Pattie Boyd, którą George poślubił w 1966 roku po spotkaniu na planie filmu „A Hard Day's Night”, przerodziło się w uczucie graniczące z szaleństwem. Clapton zasypywał ją desperackimi, anonimowymi listami miłosnymi, które Boyd początkowo brała za korespondencję od zwykłego fana. Desperacja pchnęła go nawet do krótkiego romansu z siedemnastoletnią siostrą Pattie, Paulą. Sama zainteresowana po latach skwitowała to jako próbę posiadania „kolejnej najlepszej rzeczy”, byle tylko być bliżej obiektu pożądania.
Jak doszło do legendarnego pojedynku gitarzystów?
Gęstniejącą atmosferę między artystami można było kroić nożem, a wszystko miało eksplodować podczas legendarnego gitarowego „pojedynku” w salonie Harrisona. Aktor John Hurt, świadek zdarzenia, opisywał, że „powietrze było elektryzujące”, gdy dwaj giganci gitary skrzyżowali gryfy w bezsłownej bitwie o kobietę, komunikując się jedynie za pomocą muzyki. Choć historia ta balansuje na granicy mitu, doskonale obrazuje ładunek emocjonalny, który wisiał wtedy w powietrzu.
Narkotyki, klapa i skradziona melodia. Burzliwa historia albumu „Layla”
Sesje nagraniowe do albumu „Layla and Other Assorted Love Songs” były równie chaotyczne, co genialne, podsycane artystycznym uniesieniem i potężnymi dawkami kokainy i heroiny. Brzmienie płyty zdefiniowało jednak pojawienie się w studiu Duane'a Allmana, który dołączył do sesji w ostatniej chwili. Jego wirtuozerskie partie gitary slide słychać aż na jedenastu z czternastu utworów. Paradoksalnie, to arcydzieło zrodzone z bólu początkowo zaliczyło komercyjny falstart, docierając zaledwie do szesnastego miejsca na listach w USA i kompletnie mijając się z notowaniami w Wielkiej Brytanii. Geniusz płyty doceniono dopiero po latach.
Nawet sam utwór tytułowy owiany jest cieniem kontrowersji, a wszystko za sprawą jego słynnej fortepianowej kody. Oficjalnie partię tę skomponował perkusista Jim Gordon. Jednak piosenkarka Rita Coolidge przez lata utrzymywała, że melodia została jej skradziona, gdyż stworzyła ją wspólnie z Gordonem na potrzeby innego utworu i nigdy nie otrzymała za nią uznania. Tę wersję potwierdzał klawiszowiec Bobby Whitlock, co rzuca długi cień na jeden z najbardziej rozpoznawalnych fragmentów w historii rocka. Historia ta nabiera jeszcze mroczniejszych barw, gdy poznamy dalsze losy Gordona, u którego zdiagnozowano schizofrenię po tym, jak w 1983 roku zamordował swoją matkę.
Trzech Beatlesów zagrało razem po raz ostatni
Pattie Boyd odeszła od Harrisona w 1974 roku, mając dość jego licznych zdrad, w tym romansu z żoną Ringo Starra. Pięć lat później, 27 marca 1979 roku, stanęła na ślubnym kobiercu z Erikiem Claptonem. Co najbardziej zdumiewające, George Harrison nie tylko nie chował urazy, ale udzielił parze swojego błogosławieństwa. Miał nawet stwierdzić, że woli, aby Pattie była z Claptonem niż „z jakimś narkomanem”. Co więcej, pojawił się na weselu, gdzie doszło do sceny jak z rockowego snu. Harrison, Paul McCartney i Ringo Starr chwycili za instrumenty, dając historyczny jam session. Był to ostatni raz, gdy trzech byłych Beatlesów zagrało razem.
Niestety, bajka nie miała szczęśliwego zakończenia. Związek zrodzony z tak wielkiej obsesji okazał się równie burzliwy i destrukcyjny. Małżeństwo rozpadło się dekadę później, pogrążone w uzależnieniach i niewierności Claptona. Sama Boyd po latach przyznała, że podejrzewała, iż cała obsesja Erica mogła mieć więcej wspólnego z rywalizacją dwóch gitarowych bogów niż z prawdziwą miłością. Mimo tych wszystkich zawirowań, miłosny trójkąt Claptona, Harrisona i Boyd na zawsze wrył się w historię muzyki. W końcu to z niego zrodziły się dwa nieśmiertelne arcydzieła: subtelne „Something” Harrisona i gitarowy krzyk rozpaczy, którym jest „Layla”.
Galeria: Pattie Boyd - oto pięć utworów, napisanych dla muzy George’a Harrisona i Erica Claptona
6
