Na początku lat osiemdziesiątych Seattle nie pachniało jeszcze rewolucją. Zanim na światowych scenach eksplodował grunge, a flanelowe koszule stały się uniformem pokolenia, przyszli bogowie rocka prowadzili życie boleśnie zwyczajne. Byli kurierami, pracownikami myjni, sprzedawcami. Mieli swoje zmiany, rachunki do zapłacenia i marzenia, które wydawały się równie odległe, co deszczowe chmury nad zatoką Puget. I właśnie z tego świata, z perspektywy chłopaka, który znał zapach hurtowni ryb i gorąc restauracyjnej kuchni, wzięła się jedna z najbardziej przyziemnych rad, jakie kiedykolwiek padły z ust ikony rocka. Chris Cornell, obdarzony głosem, który potrafił kruszyć mury, wiedział co nieco o planie B.
Zawsze mówią, że branża rozrywkowa i gastronomiczna to jedyne biznesy, które nie toną podczas depresji czy recesji. Robiłem obie te rzeczy i każdemu, kto chce zostać gwiazdą rocka, polecam: jeśli to nie wypali, zostań kucharzem.
Gdy bogowie rocka nosili jeszcze kucharskie czapki
Rockowa mitologia nie znosi próżni. Wypełnia ją opowieściami o genialnych samoukach, którzy chwycili za gitarę i od razu podbili świat. Rzeczywistość była jednak znacznie mniej romantyczna, a bardziej przesiąknięta zapachem frytury. Zanim Cornell stał się charyzmatycznym frontmanem Soundgarden, był po prostu Chrisem Boylem, dzieciakiem po przejściach, który rzucił szkołę i musiał jakoś związać koniec z końcem. Zanim jego czterooktawowy wokal stał się znakiem rozpoznawczym całej epoki, jego wizytówką była praca jako zastępcy szefa w restauracji Ray’s Boathouse, popularnej knajpie z owocami morza w Seattle. Matt Dentino, lider jego pierwszej kapeli The Shemps, wspominał go bez cienia patosu: „miał krótkie włosy i był kucharzem”. Praca w kuchni była dla niego codziennością, sposobem na przetrwanie i, jak się okazało, kuźnią przyszłych rockowych sojuszy. To właśnie tam, pośród kuchennego zgiełku, poznał Scotta Sundquista, którego wkrótce namówił, by został pierwszym perkusistą Soundgarden.
Czy Chris Cornell naprawdę wierzył w plan B?
Gdy grunge'owy Golem wreszcie się przebudził, świat oszalał. Płyty takie jak „Badmotorfinger” i przełomowa „Superunknown” katapultowały Soundgarden do stratosfery. Nagle chłopak z restauracyjnej kuchni stał się globalną gwiazdą. Były teledyski w MTV, nagrody Grammy za „Black Hole Sun” i „Spoonman”, trasy koncertowe u boku Guns N’ Roses. Plan A nie tylko wypalił – eksplodował z siłą supernowej. A jednak w cieniu tego oszałamiającego sukcesu czaiła się brutalna prawda o cenie sławy. Intensywne trasy koncertowe niemal zniszczyły jego największy atut. Lekarze zdiagnozowali u niego poważne nadwerężenie strun głosowych, grożące trwałą utratą głosu. To był moment, w którym iluzja nieśmiertelnej gwiazdy rocka musiała zderzyć się z kruchością ludzkiego ciała. Być może właśnie wtedy, w ciszy wymuszonej przez lekarzy, wspomnienie stabilnej, choć mniej ekscytującej pracy za kuchennymi drzwiami nabrało nowego znaczenia. To nie była już tylko przeszłość, ale symbol świata, w którym wysiłek przynosił przewidywalne rezultaty, a największym ryzykiem było przypalenie sosu.
Polecany artykuł:
Od patelni do mikrofonu i z powrotem?
Po latach szaleństwa, po rozpadzie Soundgarden, po eksperymentach z Audioslave i karierze solowej, Cornell w pewnym sensie wrócił do korzeni. Nie porzucił muzyki, ale udowodnił, że jego słowa o gastronomii nie były jedynie anegdotą z młodości. W 2006 roku, będąc już statecznym mężem i ojcem, wraz z żoną Vicky otworzył w Paryżu restaurację Black Calvados. To był gest symboliczny, niemal domknięcie pętli. Ten sam człowiek, który śpiewał o czarnych dziurach pożerających niebo, potrafił docenić dobrze skomponowane menu i przytulną atmosferę lokalu. Okazało się, że rockandrollowy bunt i solidny biznes nie muszą się wykluczać. Ta dwoistość definiowała go znacznie lepiej niż jakakolwiek etykietka gatunkowa. Był artystą świadomym iluzji, w której uczestniczył, ale nigdy nie zapomniał o solidnym gruncie pod nogami. I może właśnie dlatego jego rada brzmi tak autentycznie – bo nie była pozą rockmana, ale mądrością człowieka, który wiedział, że czasem największym luksusem nie jest platynowa płyta, ale świadomość, że zawsze można zdjąć skórzaną kurtkę i z powrotem założyć kucharski fartuch.
Galeria: Chris Cornell - 5 najlepszych solowych utworów. To także dzięki nim zapamiętamy go na zawsze
6
