The White Stripes świadomie zrezygnowali z basisty
The White Stripes od początku opierali brzmienie na skromnym instrumentarium. Jack White śpiewał i grał na gitarze, a Meg White odpowiadała za prostą, mocno akcentowaną perkusję. W składzie nie było basisty, ponieważ duet nie chciał powielać klasycznego rockowego układu z gitarą, basem i perkusją. Surowe brzmienie wynikało właśnie z napięcia między gitarą a perkusją.
White podkreślał, że nie widział potrzeby poszerzania składu o basistę. Przed wielkimi festiwalowymi koncertami on i Meg zastanawiali się jednak, czy dwie osoby będą w stanie wypełnić dźwiękiem przestrzeń przed wielotysięczną publicznością. „Seven Nation Army” udowodniło, że brak basisty może stać się świadomym elementem aranżacji, a nie słabością zespołu.
Motyw powstał na próbie dźwięku w Melbourne
Zalążek riffu powstał podczas próby dźwięku The White Stripes w Corner Hotel w Melbourne. Źródła nie są zgodne co do dokładnej daty tego wydarzenia. Najczęściej wskazuje się przełom 2001 i 2002 roku, gdy duet był na jednej z pierwszych tras po Australii.
Jack White powtarzał tę frazę na gitarze typu hollowbody, ponieważ od razu dostrzegł jej potencjał. Marszowy charakter motywu skojarzył mu się nawet z możliwym tematem do filmu o Jamesie Bondzie. Nie dostał wtedy takiego zlecenia, więc riff trafił do repertuaru The White Stripes. Z czasem riff stał się fundamentem utworu rozpoznawalnego szerzej niż większość piosenek z filmów o Jamesie Bondzie.
Sam tekst „Seven Nation Army” nie opowiada o wojnie ani o prawdziwej armii. White wiązał go z plotkami, presją i poczuciem, że jego relacja z Meg jest nieustannie komentowana. Tytuł wziął się z dziecięcego przekręcenia nazwy organizacji Salvation Army.
Gitara Kay i efekt Whammy stworzyły basowe brzmienie riffu
Otwierający riff nagrano na gitarze Kay typu hollowbody, a nie na basie. White przepuścił jej sygnał przez cyfrowy efekt DigiTech Whammy IV ustawiony o oktawę niżej. Efekt obniżył wysokość każdej zagranej nuty o oktawę, nadając riffowi rejestr kojarzony z basem. Nadal słychać jednak gitarowy atak, chropowatość i lekko sztuczny charakter przetworzonego dźwięku.
Efekt Whammy nie miał imitować tradycyjnego basu w sposób idealny. Dawał White’owi możliwość zagrania niskiej, nośnej linii bez zmiany instrumentu i bez rozbudowywania zespołu. W dalszej części nagrania gitarzysta dołożył wyższe partie slide, akordy oraz przesterowane solo, którego agresję wzmacniał fuzz Big Muff Pi.
Dzięki studyjnym dogrywkom utwór brzmi pełniej, niż można oczekiwać po zespole złożonym z dwóch osób. Jego rdzeń pozostał jednak prosty: kilka nut, wyraźny puls Meg White i niski motyw, który natychmiast zapada w pamięć. Dlatego utwór równie dobrze działał na scenie, gdzie duet musiał radzić sobie bez dodatkowego basisty.
Riff z „Seven Nation Army” trafił ze studia na stadiony
Utwór otwiera album „Elephant”, wydany 1 kwietnia 2003 roku. Płyta powstała w londyńskim Toe Rag Studios na analogowym sprzęcie, a „Seven Nation Army” szybko stało się największym przebojem The White Stripes. W 2004 roku kompozycja zdobyła Grammy za najlepszą piosenkę rockową, a jej popularność szybko wykroczyła poza rockową publiczność. Pięcionutowy riff przejęły stadiony, gdzie bywa śpiewany bez słów przez tysiące ludzi. Paradoks tego motywu polega na tym, że dźwięk przypominający bas pochodzi z gitary. Jack White nie uzupełniał składu na siłę, lecz wykorzystał gitarę w roli basu i stworzył jeden z najbardziej rozpoznawalnych riffów XXI wieku.
Galeria: The White Stripes - 5 ciekawostek o albumie “Elephant” | Jak dziś rockuje?
5
