Pierwszy Eddie był krwawiącą głową zawieszoną nad perkusją
Pod koniec lat 70. muzycy Iron Maiden grali jeszcze w klubach i nie mieli pieniędzy na rozbudowaną scenografię. Dave „Lights” Beazley, odpowiedzialny za światła i efekty, przygotował makabryczną głowę, którą zawieszano z tyłu sceny, nad zestawem perkusyjnym. Rekwizyt podłączono do pompki akwariowej, dzięki której z ust wypływała sztuczna krew podczas utworu „Iron Maiden”. Efekt nawiązywał do tekstu „Iron Maiden”, w którym padają słowa o płynącej krwi, i sprawiał, że młody zespół zapadał publiczności w pamięć.
Maska powstała z odlewu twarzy samego Beazleya, wykonanego z pomocą znajomego ze szkoły artystycznej. Jedna z wersji mówi, że imię Eddie pochodziło z brytyjskiego żartu o chłopcu, który przez całe życie pozostawał samą głową, a na urodziny dostawał kolejne kapelusze. Paul Di’Anno wspominał również, że angielskie słowo „head”, wypowiedziane londyńskim akcentem jako „’ead”, mogło dać początek nazwie Eddie the Head. Obie wersje dobrze pasują do pierwotnej postaci, ponieważ pierwszy Eddie dosłownie nie miał ciała.
Derek Riggs przeniósł Eddiego na londyńską ulicę
Pełnopostaciowy Eddie nie był dziełem ekipy scenicznej. Derek Riggs namalował jego pierwowzór około półtora roku przed spotkaniem z Iron Maiden, a obraz nosił roboczy tytuł „Electric Matthew Says Hello”. Przedstawiał wychudzoną, czaszkowatą postać w koszulce i z nastroszonymi włosami, wyraźnie inspirowaną schyłkowym punkiem.
Rod Smallwood zobaczył prace Riggsa za pośrednictwem dyrektora artystycznego EMI i poprosił malarza o pokazanie portfolio podczas przygotowań do debiutu grupy. Zespół połączył gotową postać z nazwą używaną wcześniej dla scenicznej głowy. Na okładce debiutanckiego albumu „Iron Maiden” z 1980 roku Eddie po raz pierwszy pojawił się w całej postaci, na zwyczajnej londyńskiej ulicy. Riggs uważał, że horror działa mocniej w znajomym otoczeniu niż wśród zamków, mgły i innych gatunkowych dekoracji.
Wcześniejszy singiel „Running Free” pokazywał jedynie jego twarz ukrytą w cieniu, dlatego okładka albumu po raz pierwszy mogła pokazać Eddiego w całej postaci. Rok później na okładce „Killers” Eddie stał nocą z zakrwawionym toporem, stając się bohaterem sceny rodem z horroru. W tle znalazł się prawdziwy blok Etchingham Court w Finchley, gdzie mieszkał wówczas Riggs. Eddie wciąż pozostawał częścią rozpoznawalnej miejskiej rzeczywistości, a nie oderwanym od niej znakiem graficznym.
Od diabła po cyborga, Eddie zmieniał postać, lecz nie tracił rozpoznawalnych rysów
Na „The Number of the Beast” z 1982 roku Eddie pociągał za sznurki diabła, który kontrolował mniejszą figurę Eddiego, tworząc przewrotną opowieść o tym, kto naprawdę sprawuje władzę. Grafika powstała pierwotnie z myślą o singlu „Purgatory”, jeszcze zanim napisano utwór tytułowy, a jej demoniczny charakter wywołał później oskarżenia o satanizm podczas amerykańskiej trasy. Na okładce „Piece of Mind” Eddie ma bliznę i metalowy implant w czaszce. Został pokazany przykuty w celi szpitala psychiatrycznego, po lobotomii.
Na „Powerslave” Eddie przybrał formę gigantycznej rzeźby egipskiej świątyni, co bezpośrednio wpłynęło na rozmach dekoracji World Slavery Tour. „Somewhere in Time” przeobraziło go w cyborga w mieście inspirowanym filmami „Blade Runner” i „Terminator”, pełnym odwołań do wcześniejszych płyt Maiden. Każda kolejna okładka nadawała Eddiemu nową rolę, ale zachowywała jego charakterystyczne zęby, włosy i upiorną twarz. Właśnie dlatego postać, która zaczynała jako prosty rekwizyt sceniczny, stała się trwałym symbolem zespołu.
15
