Rodzinne zespoły z Detroit ukształtowały Suzi Quatro
Susan Kay Quatro urodziła się 3 czerwca 1950 roku w Detroit, mieście kojarzonym z Motown, garażowym rockiem i bardzo aktywną sceną klubową. Muzyka była obecna w jej domu na co dzień. Ojciec, Art Quatro, prowadził jazzowe Art Quatro Trio, a przyszła rockowa gwiazda zaczynała w tym zespole jako perkusistka. Zanim zaczęła występować przed dużą publicznością jako basistka, nauczyła się zespołowej dyscypliny i obycia na scenie.
Impulsem do założenia własnego zespołu był telewizyjny występ The Beatles. Suzi i jej starsza siostra Patti postanowiły wtedy stworzyć własną grupę, a w 1964 roku Patti założyła The Pleasure Seekers. Suzi grała na basie, śpiewała i koncertowała, choć jako nastolatka nie zawsze mogła legalnie wejść do klubów, w których występowała. The Pleasure Seekers nie były projektem wymyślonym przez wytwórnię, lecz zespołem zbudowanym na lokalnej scenie i regularnym graniu koncertów.
Cradle zwrócił uwagę Mickie Mosta
Po okresie działalności The Pleasure Seekers siostry Quatro przekształciły skład w Cradle. Cradle grał cięższy, bardziej psychodeliczny repertuar i zrywał z wizerunkiem dziewczęcego zespołu garażowego. W Cradle Quatro skupiła się przede wszystkim na grze na basie i właśnie wtedy wyraźnie rozwinęła technikę. W repertuarze Cradle znalazły się między innymi autorski utwór Quatro „Brain Confusion” oraz „Jailhouse Rock” w ich interpretacji.
Brytyjski producent Mickie Most zobaczył Cradle w Detroit po tym, jak na ich koncert zaprosił go Michael Quatro, brat Suzi i promotor. Źródła różnie datują to spotkanie, na 1970 albo 1971 rok, zgodnie opisują jednak jego rezultat. Most zwrócił uwagę na Quatro, która wystąpiła przed zespołem i zaśpiewała dwa utwory. Kontrakt zaproponował jej, a nie całemu Cradle.
Quatro miała też ofertę od Elektra Records w Stanach Zjednoczonych. Wytwórnia chciała promować ją jako następczynię Janis Joplin, lecz Quatro od początku odrzucała takie porównanie. Oferta Mosta obejmowała kontrakt z RAK Records, przeprowadzkę do Wielkiej Brytanii i karierę budowaną pod własnym nazwiskiem, bez narzucania jej wizerunku drugiej Janis Joplin. Po rozpadzie Cradle, do którego Most nie naciskał, Quatro przeniosła się w 1971 roku z Detroit do Londynu, by rozpocząć solową karierę.
„Can the Can” wyniósł Suzi Quatro na szczyt brytyjskiej listy
Pierwsze miesiące w Anglii nie przyniosły Quatro przełomu. Debiutancki singiel „Rolling Stone” z 1972 roku nie odniósł sukcesu w Wielkiej Brytanii, choć dotarł do słuchaczy w Portugalii, a nagrania z muzykami sesyjnymi nie oddawały energii jej koncertów. Most zdecydował się skompletować stały zespół i połączył Quatro z duetem autorów piosenek, Nicky'm Chinnem i Mike'em Chapmanem, którzy po obejrzeniu próby jej grupy napisali Can the Can. Singiel z 1973 roku dotarł na 1. miejsce UK Singles Chart i spędził na liście 14 tygodni. Kolejne single, „48 Crash”, „Daytona Demon” i „Devil Gate Drive”, potwierdziły, że „Can the Can” nie był jednorazowym sukcesem, a Devil Gate Drive ponownie znalazł się na szczycie zestawienia. Występy w „Top Of The Pops” utrwaliły jej wizerunek w czarnym skórzanym kombinezonie i z basem na pierwszym planie. Quatro stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci brytyjskiego glam rocka pierwszej połowy lat 70.
16
