Billy Joel nie czuł się gwiazdą rocka. Wystarczyło jedno spojrzenie na Bono, by to potwierdzić

W rock'n'rollowym panteonie istniały jasne zasady dotyczące wizerunku. Gwiazda musiała wyglądać jak gwiazda: nosić skórę, epatować charyzmą, rzucać na kolana jednym spojrzeniem. Miała być kimś z innego, lepszego świata. A jednak w samym sercu tego blichtru, na szczytach list przebojów, funkcjonował artysta, który zdawał się grać według zupełnie innych reguł. Billy Joel, człowiek-instytucja, facet od fortepianu, który sprzedał ponad 160 milionów płyt, nigdy nie pasował do szablonu. Był raczej kronikarzem codzienności niż scenicznym bogiem. Sam zresztą zdawał sobie z tego sprawę, co ujął w jednej z najbardziej odświeżających i autoironicznych wypowiedzi, jakie padły z ust muzyka jego formatu.

Patrzę w lustro i myślę: „Nie wyglądam jak gwiazda rocka”. Rozmawiałem o tym z Bono; spojrzeliśmy na siebie i stwierdziliśmy, że wyglądamy jak dwóch murarzy.

Ta anegdota to coś więcej niż tylko dowcipny komentarz. To klucz do zrozumienia fenomenu Joela – artysty, który swoją potęgę zbudował na autentyczności, a nie na pozie. Artysty, który zamiast kreować mity, wolał opowiadać historie o ludziach takich, jakich mijał na ulicach Long Island.

Czy to wciąż rock and roll, panie Billy Joel?

Kiedy pod koniec lat 70. album „The Stranger” katapultował go do pierwszej ligi, krytycy mieli problem. Z jednej strony – gigantyczny komercyjny sukces, z drugiej – facet, który pisał ballady tak chwytliwe jak „Just the Way You Are” czy „She's Always a Woman”. Łatka „soft rockera” przylgnęła do niego na dobre, a dla wielu purystów gatunku był to komplement mocno wątpliwy. Joel, urażony i sfrustrowany, postanowił odpowiedzieć w jedyny sposób, jaki znał – muzyką.

Album „Glass Houses” z 1980 roku był jego manifestem. Już sama okładka, na której w skórzanej kurtce zamachnął się kamieniem na szybę własnego domu, krzyczała: „Myślicie, że jestem grzecznym chłopcem? To patrzcie”. Utwory takie jak „You May Be Right” czy przebojowe „It's Still Rock and Roll to Me” były dźwiękowym środkowym palcem wymierzonym w recenzentów. To była próba sił, próba dopasowania się do rockowej ikonografii, która jednak w jego przypadku zawsze wydawała się kostiumem, a nie drugą skórą.

Chłopak z Long Island w fabryce hitów

Cała ta walka z wizerunkiem brała się z jego korzeni. Billy Joel nie urodził się na scenie. Zanim stał się „Piano Manem” z piosenki, był po prostu Billem Martinem, grającym do kotleta w barach Los Angeles. Jego piosenki nie opowiadały o kosmicznych podróżach ani mrocznych fantazjach. Opowiadały o kelnerce Brendzie i kelnerze Eddiem z „Scenes from an Italian Restaurant”, o trudach życia w przemysłowym mieście w „Allentown”, o rybakach zmagających się z losem w „The Downeaster Alexa”. Był kronikarzem amerykańskiego snu w jego blaskach i cieniach, a jego instrumentem nie była gitara-topór, lecz fortepian – mebel kojarzony bardziej z salonem niż ze stadionowym rockiem. To właśnie ta zwyczajność, ta „murarska” solidność, stała się jego znakiem rozpoznawczym i siłą. Fani nie kochali go za to, że był nadczłowiekiem. Kochali go za to, że był jednym z nich, tylko że potrafił o tym genialnie opowiadać przy akompaniamencie pianina.

Lustro, Bono i prawda o byciu gwiazdą

Wspomnienie rozmowy z Bono dodaje tej historii uniwersalnego wymiaru. Oto dwóch gigantów, lider jednego z największych zespołów świata i jeden z najlepiej sprzedających się solowych artystów w historii, staje przed lustrem i widzi w nim nie ikony popkultury, ale zwykłych facetów. To szczere spojrzenie w głąb siebie, pozbawione blichtru i marketingowej otoczki, jest być może najcenniejszą lekcją, jaką świat rocka mógł dostać od swoich bohaterów. Pokazuje, że za wielkimi refrenami, trasami koncertowymi i platynowymi płytami kryje się człowiek, który czasem po prostu czuje się jak rzemieślnik po ciężkim dniu pracy. Być może właśnie na tym polegała tajemnica Billy'ego Joela. Nie próbował być kimś, kim nie był. Zamiast budować pomnik ze złota i blichtru, wolał stawiać solidne, ceglane mury swoich piosenek. I to właśnie te konstrukcje przetrwały próbę czasu znacznie lepiej niż niejeden rockandrollowy pałac na piasku.

Galeria: Billy Joel - 5 najważniejszych kompozycji artysty. Pozostaje światową legendą