"Kiedy ukazało się „In Rock”, byłem pod ogromnym wrażeniem wokalu Iana Gillana i jego zdolności do krzyczenia. To piękny utwór, w którym Gillan zaczyna bardzo wysoko, a potem wznosi się jeszcze wyżej. Nie wiem, jak to zrobił. Nikt inny nie robił czegoś takiego w tamtym czasie. Naprawdę przełomowy występ".

"To, co Led Zeppelin zawsze mieli, a czego Scorpions nigdy nie mogli dorównać, to świetny bluesowy akcent. Można to usłyszeć w „Whole Lotta Love”. Wszyscy w tym zespole kochamy Led Zeppelin i byliśmy pod ich ogromnym wpływem. Jimmy Page przyszedł zobaczyć Scorpions na jednym z naszych koncertów w Hammersmith Odeon i to było dla nas niesamowite przeżycie. Led Zeppelin wnieśli tak wiele do hard rocka, jaki znamy, poprzez takie utwory".

"Rudy zawsze był wielkim fanem Stonesów, podczas gdy ja wolałem Beatlesów. Ale to nie znaczy, że nie lubiłem też Stonesów. Byli i nadal są świetnym zespołem. I co za klasyk! Był to również pierwszy singiel zespołu, którego autorami byli Mick Jagger i Keith Richards, więc było to wydarzenie historyczne".

"Zawsze uwielbiałem duże ballady, a ta jest jedną z najlepszych. Ta piosenka ma tak charakterystyczną melodię, że zostaje w pamięci. Simon & Garfunkel poszli w ślady Everley Brothers i to jest świetny przykład. Kilka lat temu graliśmy na koncercie pokojowym w Korei z Artem Garfunkelem. To było niesamowite wydarzenie. Chodziło jednak o to, by zjednoczyć Koreę Północną i Południową w harmonii – cóż, nie udało się!".

"Uwielbiam The Beatles, a ten utwór zrobił na mnie ogromne wrażenie. Energia, jaką mieli, była niesamowita, a ta wersja miała w sobie niesamowitą ostrość. Znacznie więcej niż Isley Brothers. Głos Johna Lennona był naprawdę szorstki i postanowiłem go naśladować z The Mushrooms, moim ówczesnym zespołem. Kiedyś chrypiałem, próbowałem zrobić to, co Lennon tutaj!".

"To moja ulubiona płyta Elvisa. A kiedy powrócił do Las Vegas po służbie wojskowej, ten program specjalny w telewizji był niesamowity. Wyglądał tak świetnie w swoim czarnym, lakierowanym kombinezonie. Co za charyzma"

"Odkryłem The Who bardzo wcześnie, a The Mushrooms wykonywali covery niektórych ich utworów na żywo. A ten jest moim ulubionym. Połączenie wokalu Rogera Daltreya z gitarą Pete'a Townshenda jest genialne. The Scorpions wykonali ten utwór w 1989 roku na naszą składankę „Rockers ‘N’ Ballads”, a kiedy kilka lat temu wystąpiliśmy na koncercie The Prince’s Trust, Roger był obecny, ponieważ prowadził koncert. Więc zagraliśmy „I Can’t Explain” na próbie dźwięku i Roger powiedział nam, że uważa to za super wyszło. To wiele dla nas znaczyło".

"Mieszkając w Niemczech, cała idea tego, co reprezentowała Kalifornia, była po prostu zbyt odległa. Ale ta piosenka znacznie ją przybliżyła. Dała nam przedsmak tego, jak musiało być w kalifornijskim słońcu lat 60., a to wiele znaczyło dla młodych Niemców takich jak ja. Kiedy pierwszy raz usłyszałem tę piosenkę, myśl o wyjeździe do Kalifornii wydawała mi się absurdalna, a co dopiero o graniu tam. Ale to zainspirowało nadzieję, którą ostatecznie udało nam się urzeczywistnić".

"Rudy i ja mieliśmy okazję zobaczyć The Kinks na żywo w Hanowerze, kiedy ten utwór się ukazał. Było to w klubie Mulleimer, co po niemiecku oznacza „kosz na śmieci”. Co za lekcja historii – zobaczyć, jak wchodzą w interakcję z publicznością, a kiedy Dave Davis zagrał riff do tego utworu na swoim Flying V, wszyscy oszaleli. Fantastyczny kamień milowy w historii rocka".

"Pierwszy raz usłyszałem ten utwór w stosie 10 singli położonych na wale gramofonu. Kiedy płyta wpadła na swoje miejsce i igła uderzyła, mój świat wywrócił się do góry nogami. To było tak różne od wszystkiego, co do tej pory słyszałem. Nie muszę chyba mówić, że Hendrix był geniuszem, ale "Hey Joe" był pierwszym utworem, z którym się zetknąłem".

"Cóż za połączenie talentów: Erica Claptona, Jacka Bruce’a i Ginger Bakera. To była mieszanka uniwersalna. Słychać to wszystko w tym utworze. Może to nie jeden z ich hitów, ale właśnie na tym etapie, że naprawdę polubiłem zespół. Śmierć Jacka w 2014 roku była straszną stratą".