Kultowa okładka przedstawiająca mężczyznę skaczącego do basenu została zaprojektowana przez legendarne studio graficzne Hipgnosis, znane ze współpracy m.in. z Pink Floyd. Zresztą ten projekt powstał pierwotnie z myślą o wspomnianej formacji. Floydzi jednak ostatecznie z niego nie skorzystali. 

Tytułowy utwór z drugiego albumu Def Leppard trafił w 1985 na słynną listę "Filthy Fifteen" (Brudna Piętnastka), która została stworzona przez organizację PMRC (Parents Music Resource Center). Jej przedstawiciele wskazali kompozycje, które, pod względem tekstowym, mogą mieć zły wpływ na dzieci i młodzież. High 'n' Dry (Saturday Night) uznano za numer promujący "nadużywanie narkotyków i alkoholu". 

Na pierwszym wydaniu winylowym ostatnie słowo utworu No No No powtarzało się w nieskończoność, dzięki zapętlonemu rowkowi końcowemu płyty. Na kasecie magnetofonowej efekt był inny – okrzyki kończyły się nagle wraz z końcem taśmy. Natomiast na wydaniach CD z tego patentu zrezygnowano. 

Album High 'n' Dry na amerykańskiej liście Billboard 200 spędził łącznie 123 tygodnie.

W 1984 roku, po tym jak album Pyromania uczynił z Def Leppard megagwiazdy, wytwórnia postanowiła kuć żelazo póki gorące. Na rynku ukazała się reedycja High 'n' Dry. Dodano do niej dwa utwory: zremiksowaną wersję Bringin' On the Heartbreak oraz Me & My Wine, czyli numer, który znalazł się na stronie B odświeżonego Bringin'.... Chodziło o to, aby obie kompozycje posiadały brzmienie zbliżone do tego z Pyromanii.