Inspirowany kultowym serialem, ten numer ma w sobie niesamowitą energię. Adrian współtworzył go niedługo po tym jak dołączył do grupy. Udowodnił, że był tym brakującym elementem układanki w składzie. 

To właśnie Adrian naciskał, by ten utwór miał nieco wolniejsze, bardziej hardrockowe tempo, co początkowo nie do końca podobało się Steve’owi Harrisowi. Czas pokazał, że gitarzysta miał rację. Mowa tu o prawdziwym klasyku, który stał się ponadto dużym przebojem. 

Jeden z najbardziej zadziornych riffów w historii metalu. Adrian Smith, we współpracy z wokalistą Bruce’em Dickinsonem, stworzył utwór niesamowicie energiczny, który stał się żelaznym punktem w setliście koncertowej Maidenów. 

To absolutny hymn. Adrian napisał go w całości (tekst plus muzyka), a utwór stał się jednym z największych przebojów Żelaznej Dziewicy. Co ciekawe, początkowo gitarzysta wstydził się zaprezentować kompozycji Harrisowi, gdyż... kojarzyła mu się z twórczością U2. 

Głęboki, basowy puls i jedna z najlepszych solówek, jaką Adrian Smith w swoim życiu nagrał. Utwór emanuje chłodnym, futurystycznym klimatem, który idealnie pasował do tematyki albumu Somewhere in Time. 

To otwarcie jednego z najbardziej ambitnych albumów w bogatej dyskografii Iron Maiden. I prawdziwy popis kompozytorski Adriana Smitha (współautorem całości jest z kolei Dickinson). 

Kolejny dowód na to, że Smith posiada smykałkę do tworzenia przebojowych kompozycji, które natychmiast zapadają w pamięć. Ten numer to esencja Maidenów z okresu ich największej świetności. 

Powrót Adriana Smitha do Iron Maiden w 1999 musiał zostać przypieczętowany czymś wielkim. To właśnie gitarzysta przyniósł na próbę niesamowicie nośny i energetyczny riff, który stał się fundamentem dla tego utworu. 

Jeśli ktoś by potrzebował dowodu na to, że Adrian Smith potrafi pisać nie tylko utwory przebojowe, ale również bardziej złożone, to Paschendale jest ostatecznym argumentem. Ten epicki, mroczny utwór o tematyce wojennej, to klasa sama w sobie. 

Ten utwór to przykład znakomitej współpracy tria: Smith-Harris-Dickinson. Gitarzysta wniósł tu charakterystyczną dla siebie melodykę, która idealnie kontrastuje z poważną, wojenną tematyką tekstu.