Kupiłem mnóstwo płyt tylko dlatego, że grafika na okładce wyglądała czadowo, i ta zdecydowanie była jedną z nich! [...] Zaniosłem płytę do domu i już od pierwszych dźwięków "Riff Raff" przepadłem. Podobnie jak Ramones, AC/DC grali prosto i bezkompromisowo. 

Płyta ta w stu procentach odpowiada za to, że zostałem profesjonalnym basistą! [...] Zdjęcie zespołu wewnątrz 12-calowego winyla sprawiło, że zapragnąłem zostać gwiazdą rocka. Od pierwszego przesłuchania, w wieku dziesięciu lat, poszło już z górki. 

W latach 70. działał wysyłkowy klub płytowy o nazwie Columbia Record Club. [...] Moim pierwszym zakupem był album zespołu Boston. Od pierwszego opuszczenia igły na "More Than A Feeling" to była jak zupełnie nowa soniczna fantazja w świecie nagrań muzycznych. Wszystko było nuta w nutę perfekcyjne, bez jakichkolwiek produkcyjnych niedociągnięć.

To była pierwsza prawdziwa płyta heavymetalowa, jaką dotychczas słyszałem, i była tak ciężka, że aż mnie przerażała. Podwójna stopa w utworze Exciter wyznaczała nowe standardy. [...] Wszystko, co słyszałem wcześniej, było zaledwie hard rockiem i przy tym bledło. 

Usłyszałem "Shout It Out Loud" w radiu w szkolnym autobusie, kiedy miałem jedenaście lat, i po prostu mnie wciągnęło. [...] Potem zobaczyłem wizerunek zespołu i moje pragnienie, by zostać rockową gwiazdą grającą na basie, weszło na zupełnie inny poziom. 

Punk rock wyraźnie stawał się częścią tkanki mojego nastoletniego życia, a ci faceci byli uosobieniem prostoty i odwadze. To były gwiazdy rocka pozbawione jakiegokolwiek szpanu.

Ten album sprawiał, że czułem się tak, jakbym siedział w pierwszym rzędzie. Po prostu brzmiał jak na żywo, jakby w moim salonie stała scena. Pod względem muzycznym Neil Peart był najbardziej postępowym perkusistą, jakiego w życiu słyszałem. Nie mogłem też pojąć, że Geddy Lee potrafi tak śpiewać i grać na basie, a Alex Lifeson był absolutnym Bogiem rocka.

To było moje pierwsze zetknięcie z punk rockiem i zostałem całkowicie powalony surową, pozbawioną pretensjonalności produkcją, zabawnymi, a zarazem ciężkimi utworami oraz – w równym stopniu – legendą tworzących go muzyków.

Byli mroczni, tajemniczy, mieli zarówno czyste, jak i przesterowane brzmienia gitar, pisali świetne piosenki, a gra prowadząca Elliota Eastona do dziś pozostaje jedną z moich ulubionych.

Ponieważ pochodziłem z małego miasteczka rolniczego, mieliśmy na głównej ulicy lokalny sklep, w którym sprzedawano płyty i kasety [...]. Ten sklep był moim ulubionym miejscem do odkrywania nowych albumów. Pewnego dnia, kiedy wszedłem do środka, zobaczyłem tę płytę na półce i kupiłem ją natychmiast tylko dlatego, że okładka była czadowa. Było na niej czterech gwiazdorów rocka.