ESKA ROCK

 Noel Gallagher , znany z formacji Oasis, postanowił rozpocząć karierę solową. Jego debiutancki album nosi tytuł "Noel Gallagher's High Flying Birds". Promuje go singiel "The death of you and me".

Atomic Tom to grupa rockowa założona w Cleveland.

Skład zespołu :
Luke White - wokalista
Eric Espiritu - gitara
Philip Galitzine - bas
Tobias Smith - perkusja

Dyskografia :
Rarities and B-Sides (2008)
The Moment (2010)

Robert Peter Williams czyli po prostu Robbie Williams urodził się 13 lutego 1974 roku w Wielkiej Brytanii. W 1991 roku zgłosił się na przesłuchanie do Take That. Była to jedna z najsłynniejszych brytyjskich grup popowych początku lat dziewięćdziesiątych. Aż osiem singli Take That dotarło na szczyt brytyjskiej listy przebojów. W czerwcu 1995 roku odszedł z zespołu, a Take That rozpadło się na początku 1996 roku.
Pierwszy solowy przebój Robbiego był coverem singla George’a Michaela „Freedom”. Prawdziwa kariera Williamsa rozpoczęła się jednak dopiero wraz z wydaniem pierwszej płyty „Life Thru A Lens” w 1997 roku. Robbie był współtwórcą wszystkich piosenek, większość napisał do spółki z Guy'em Chambersem, który później został naczelnym współautorem i producentem Robbiego.
„Life Thru A Lens” odniosło umiarkowany sukces, który jednak całkiem niespodziewanie nabrał rumieńców po wydaniu singla „Angels” oraz „Let Me Enterntain You”.
Kolejna płyta – „I’ve Been Expecting You” stała się prawie natychmiast wielkim przebojem. Większość materiału została napisana przez Robbie’go i Guya Chambersa w zabójczym wprost tempie na Jamajce. Płyta ukazała się w październiku 1998 roku. Największe hity z tego krążka to „Millenium”, „No Regrets”, „Strong” i „She’s The One”. W tym samym czasie, najlepsze utwory z pierwszego i drugiego albumu zostały wydane na pierwszej amerykańskiej płycie Robbie’go – „The Ego Has Landed”.
Przy trzeciej płycie Robbie rozpoczął pracę nad utworami nieco bardziej rytmicznymi. Część tego materiału pojawiła się w sierpniu 2000 roku na płycie „Sing When You’re Winning”, jednak ostatecznie na albumie przeważały utwory napisane wyłącznie przez Robbiego i Guya Chambersa, na czele z takimi hitami jak „Rock DJ”, „Kids” ( w duecie z Kylie Minogue ) i „Supreme”. Piąta piosenka – „A Road to Mandalay” ukazała się w lipcu 2001 na podwójnym singlu razem z premierowym utworem „Eternity”. Podobnie do swoich dwóch poprzedniczek, płyta „Sing When You’re Winning” sprzedała się w samej Wielkiej Brytanii w ponad dwóch milionach egzemplarzy.
W 2001 roku, po nagraniu z big band’em standardu „Have You Met Miss Jones?” na ścieżkę dźwiękową do filmu "Dziennik Bridget Jones", Robbie postanowił nagrać całą płytę właśnie w takim stylu. W ten sposób powstał album „Swing When You’re Winning”, na którym znalazły się standardy wykonywane niegdyś przez Franka Sinatrę, Deana Martina i Sammiego Davisa JR. Wiele z nich zostało nagranych w Capitol Recording Studios w Los Angeles, a więc w miejscu, gdzie nagrywano wersje oryginalne. Płytę otwierała jedyna nowa piosenka, którą napisał tandem Williams-Chambers: „I Will Talk And Hollywood Will Listen”. Na „Swing…” znalazły się również duety z takimi gwiazdami jak Nicole Kidman ( „Somethin’ Stupid” ), Jon Lovitz, Jane Harrocks, Rupert Everett, Jonathan Wilkes, a także - dzięki życzliwości rozporządzających schedą po Franku Sinatrze - pojawiło się nagranie „It Was A Very Good Year” z udziałem samego Sinatry.
Robbie postanowił, że 2002 rok będzie rokiem przerwy. Jednak już na początku, podczas trasy po Europie, ukazał się film dokumentalny „Nobody Someday”, wydany później na DVD, ukazujący życiowe wzloty i upadki artysty.
Tymczasem album „Escapology” dojrzewał. Płyta została nagrana w Los Angeles, artysta zarządził, aby album nagrać szybko, zaś ewentualne niedociągnięcia miały być atutem płyty i dlatego nie zostały poddane żadnemu wygładzaniu. Po raz kolejny większość piosenek wyszła spod pióra Robbie’go i Guya Chambers’a. Na płycie znajdują się piosenki, które są owocami samodzielnej pracy Robbiego. Mowa tu o „Come Undone” i „Nan’s Song”. „To piosenka o mojej babci, która zmarła pięć lat temu” – wyjaśnia artysta. „Myślę, że to nic niezwykłego, że moja pierwsza samodzielnie napisana piosenka jest poświęcona osobie, którą kocham.”
Pikantniejszym szczegółem dotyczącym pracy nad „Escapology” może być fakt, iż wiele partii wokalnych na płycie Robbie nagrywał nago. „To daje poczucie pewnej bezbronności” – komentuje Williams. Jak głoszą plotki, jeden z utworów, który jednak nie znalazł się na płycie, Robbie zaśpiewał w stroju Supermana. Chociaż sam akt nagrywania piosenek był dla Robbie’go bardzo często irytującym obowiązkiem, zwłaszcza, jak mówi, „w czasach, gdy lubił się napić”, to jednak tym razem postanowił całkowicie oddać się temu zadaniu od początku do końca. „Przed „Swing When You’re Winning” wydawało mi się, że moja rola kończy się wraz z nagraniem piosenki, trochę na zasadzie: teraz wy idźcie sobie na trzy miesiące do studia i nie zawracajcie mi głowy" – przyznaje. „Jednak album „Swing…” zmienił wszystko. To było naprawdę niezwykłe doświadczenie. Przez większość czasu pracowałem z 60 osobową orkiestrą symfoniczną: śpiewałem w studio do ich akompaniamentu i chociaż wcześniej wydawało mi się to niewykonalne, całkiem nieźle dawałem sobie radę. To była ogromna przyjemność. Żałowałem tylko, że nagrywanie swojego własnego materiału nie daje mi tyle radości. Jednak całkiem niespodziewanie przy „Escapology” bawiłem się równie dobrze co wtedy…”

Pidżama Porno została założona w grudniu 1987 roku przez Krzysztofa „Grabaża” Grabowskiego i Andrzeja Kozakiewicza.

Pierwszy album zatytułowany „Ulice jak stygmaty” ukazał się w 1989 roku. W tym samym czasie debiutowali na Dużej Scenie Festiwalu w Jarocinie, Festiwalu w Sopocie, a także jako pierwsza polska kapela undergroundowa zagrali w Pradze. W 1996 roku grupa nagrała drugą płytę pt. „Futurista”. W chórkach można tu usłyszeć nieznaną wtedy Kasię Nosowską. Oficjalna premiera płyty odbyła się dopiero w 1996 roku i otrzymała bardzo dobre recenzje.

W 2003 roku Pidżama Porno zagrała koncert w Londynie, a także w Studiu im. A.Osieckiej w radiowej „Trójce”. Ważnym wydarzeniem był również występ podczas Punk Rock Later, gdzie zagrały legendy polskiego gniewnego rocka lat 80-tych. Korzystając z okazji grupa wznowiła na CD swoje pierwsze nagrania z płyty „Ulice jak stygmaty” z 1989 roku. Jesienią zespół odbył długą trasę koncertową, która przyciągnęła tłumy fanów.

Co roku Pidżama Porno organizowała koncerty urodzinowe z udziałem znanych artystów: Kasi Nosowskiej, Kazika Staszewskiego, Zygmunta Staszczyka, Roberta Brylewskiego, Marcina Świetlickiego, Tomasza Budzyńskiego, Tymona Tymańskiego i wielu innych.

8 grudnia 2007 roku w Poznaniu na hali Arena odbył się ostatni (pogrzebinowy) koncert Pidżamy Porno. Kilka miesięcy wcześniej – 13 lipca podczas koncertu w radiowej Trójce Grabaż oficjalnie ogłosił decyzję o bezterminowym zawieszeniu działalności Pidżamy Porno z dniem 9 grudnia 2007 roku.

Twórczość „Grabaża” funkcjonuje również poza sceną muzyczną. Jego wiersze zebrano w tomiku poetyckim pt. „Welwetowe swetry”.

Gitarzysta Pidżamy – pseudonim Kozak, jest również liderem zespołu Świat Czarownic, który w 2002 roku wydał płytę z Robertem Brylewskim. Drugi gitarzysta kapeli – pseudonim Dziadek jest właścicielem Studia Czad, gdzie powstała m.in. większość albumów Pidżamy. Dziadek jest również znanym polskim realizatorem i alternatywnym producentem nagrań. Grał z zespołem Pl.otki (gitara i klawisze), a także z grupą Happy Pills. Z kolei perkusista Pidżamy – pseudonim Kuzyn gra w Strachy na Lachy. Wcześniej udzielał się też w zespołach Raj Krat, Pepesza, Okrzyk Śmierci, Babayaga ojo.

Od 2002 roku Grabaż, Kozak i Kuzyn grają razem w formacji Strachy Na Lachy.


 Albumy

    * 1989 – Ulice jak stygmaty
    * 1990 – Futurista
    * 1994 – Zamiast burzy (EP)
    * 1997 – Złodzieje zapalniczek
    * 1998 – Styropian
    * 1999 – Ulice jak stygmaty - absolutne rarytasy
    * 2001 – Marchef w butonierce
    * 2002 – Koncertówka part 1
    * 2003 – Koncertówka 2. Drugi szczyt
    * 2004 – Bułgarskie Centrum
    * 2007 – Złodzieje zapalniczek - reedycja
    * 2009 – Styropian - reedycja

Single

    * 1998 – Do nieba wzięci
    * 1998 – Outsider
    * 1999 – Katarzyna ma katar
    * 2001 – Twoja generacja
    * 2001 – Tom Petty spotyka Debbie Harry
    * 2001 – Bon ton na ostrzu noża
    * 2004 – Wirtualni chłopcy
    * 2004 – Nikt tak pięknie nie mówił że się boi miłości
    * 2007 – Czekając na trzęsienie ziemi

The Police to rockowy zespół, powstały w 1976 roku w Londynie, w którego skład wchodzą: basista oraz wokalista Sting (Gordon Matthew Summer), gitarzysta Andy Summers oraz perkusista Stewart Copelanda. Grupa, grająca przede wszystkim na przestrzeni lat osiemdziesiątych opiera się na nurcie rockowym w połączeniu z jazzem, reggae oraz punk rockiem. Oficjalnie rozwiązanie zespołu muzycy ogłosili w 1984 roku, jednak w późniejszych latach kilkukrotnie go reaktywowali, tj. w 1986, 2003, 2007-2008.

The Police odniósł spektakularny sukces w ilości sprzedanych płyt. Do roku 2007 odnotowano ponad 50 milionów albumów sprzedanych na całym świecie, z czego prawie połowa została sprzedana w samych Stanach Zjednoczonych.

Po rozpadzie zespołu Curved Air w 1977 roku perkusista Stewart Copeland postanowił utworzyć nowy punk rockowy zespół i tak we współpracy ze Stingiem oraz Henrym Padovoni powstał The Police. Ich pierwszym debiutanckim singlem był „Fall Out”/”Nothing Achie”. 22 października zespół wyjechał do Monachium, gdzie zagrał ze znanym kompozytorem muzyki elektronicznej. Rok później udał się ponownie do Niemiec, aby kontynuować wspólnie podjętą pracę. „Fall Out” sprzedał się dobrze, a za pieniądze ze sprzedaży zespół nagrał debiutancki krążek. Jednym z wydanych singli był utwór „Roxanne”, który jednak nie osiągnął planowanego sukcesu. Kolejnym singlem promującym płytę był „Can’t Stand Losing You”, który dotarł do pierwszej czterdziestki listy UK.

W 1979 roku zespół wydał drugi album „Reggatta de Blanc”, który wraz z promującym go singlem „Massage in a Bottle” dotarł do pierwszego miejsca list przebojów. 1980 rok to ogólnoświatowa trasa koncertowa. Muzycy wystąpili w Japonii, Australii i Nowej Zelandii, Indiach, Egipcie, Grecji, Włoszech, Niemczech, Belgii i Holandii. Pod koniec tego samego roku nagrali album „Zenyatta Mondatta”, który również wspiął się na szczyt brytyjskiego notowania. Po trasie koncertowej w 1981 roku muzycy ruszyli do studia, tworząc czwarty album „Ghost in the Machone”, który po kilku miesiącach pokrył się platyną w Stanach.

Zespół doczekał się również nagród Grammy w kategoriach: najlepszy rockowy zespół roku, za kawałek „Don’t Stand So Close to Me” oraz najlepeszy rockowy występ „Behind My Camel”, a także BRIT Awards jako najlepsza brytyjska grupa. Ostatnią płytą zespołu okazała się „Synchronicity”, wydana w 1983 roku.

Rob Thomas, dotychczas kojarzony z grupą Matchbox 20 i duetem z Carlosem Santaną rozpoczyna karierę solową. Start możemy zaliczyć do bardzo udanych. Jeżeli kariera Rob'a dalej będzie się kręcić tym tempem, wszystko wskazuje na to, że listy przebojów należeć będą do niego.

Doskonałym dowodem jest pierwszy, solowy singiel „Lonely No More”. Utwór pochodzi z pierwszej, samodzielnej płyty zatytułowanej „Something To Be”. Na krążku artystę wspomagają liczni goście, w tym m.in. John Mayer (zdobywca dwóch tegorocznych nagród Grammy) i Robert Randolph. Kolejni goście Thomasa to Mike Campbell (Tom Petty and the Heartbreakers), Jeff Trott (Sheryl Crow), Wendy Melvoin (Wendy & Lisa, Prince), Mike Elizondo (Dr Dre, Eminem) i Gerald Hayward (Beyonce, Mary J. Blige). Jego pierwszy singiel "Lonely No More" trafił na szóste miejsce amerykańskiej listy przebojów Billboard Hot 100.

Jeżeli chodzi o brzmienia, fani Matchbox 20 na pewno będą usatysfakcjonowani. Produkcyjnie za cały krążek odpowiada Matt Serletic, który z zespołem pracował od czasów debiutanckiej płyty tej formacji, czyli roku 1996.

W 2000 roku otrzymał trzy nagrody Grammy za napisanie i zaśpiewanie utworu "Smooth" znajdującego się na albumie Carlosa Santany "Supernatural".

W dniu 2 października 1999 roku wziął ślub z modelką Marisol Maldonado. Ma ona syna - Maisona Avery'ego Williama Thomasa (ur. 10 lipca 1998) z poprzedniego związku. Zamieszkali w Beverly Hills.

Gordon Matthew Sumner, bo takie nazwisko nosi Sting, urodził się w Wallsend, robotniczej dzielnicy Newcastle w Anglii. Jest najstarszym z czworga dzieci Audrey Cowell i jej męża, Ernesta Sumnera. Ma brata Philipa oraz dwie siostry: Angelę i Anitę. Sumner wychowywał się w tradycji religii rzymskokatolickiej (jego babka pochodziła z irlandzkiej rodziny).

Naukę rozpoczął w szkole podstawowej St. Cuthbert's – katolickiej instytucji o bardzo surowych zasadach. Następnie zdał egzaminy wstępne na Uniwersytet Warwick w Coventry, aby studiować filologię angielską. Wytrzymał tam tylko jeden semestr i wrócił do Newcastle, gdzie przez sześć miesięcy pracował na budowie. Później pracował w administracji jako urzędnik w dziale zajmującym się podatkiem dochodowym. W latach 1971-1974 był uczniem szkoły o profilu pedagogicznym. Następnie przez dwa lata pracował jako nauczyciel w rzymskokatolickiej szkole podstawowej w Cramlington.

Od najmłodszych lat chciał zostać muzykiem. Początkowo grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi takimi jak „Phoenix Jazzman”, „The Newcastle Big Band” czy „Last Exit”.
W 1977 Sting, Stewart Copeland i Henry Padovani (bardzo szybko zastąpiony przez Andy'ego Summersa) utworzyli w Londynie rockową grupę The Police. Grupa wydała wiele znakomitych albumów i zdobyła 6 nagród Grammy na początku lat osiemdziesiątych. Ich ostatni album „Synchronicity” ukazał się w 1983 roku. Grupa reaktywowała się w 1986, aby nagrać nową wersję piosenki „Don't Stand So Close to Me”, ale ich współpraca nie trwała długo. Od tej pory Sting rozpoczął karierę solową.

Sting występował też w filmach i programach telewizyjnych. W 1979 zadebiutował w filmie „Quadrophenia”. Jedną z najgłośniejszych ról była postać Feyd-Rautha z 1984 w filmie „Diuna” nakręconym na podstawie głośnej powieści science fiction Franka Herberta. W 1998 zagrał właściciela pubu w filmie Guya Ritchie'ego „Lock, Stock and Two Smoking Barrels”. Sting występował również w produkcjach telewizyjnych (gościnnie w Simpsonach i Ally McBeal) oraz teatralnych. W późniejszym okresie z przemysłem filmowym związany był dzięki swojej twórczości muzykę.

Swój pseudonim otrzymał podczas występu z Phoenix Jazzmen. Na jednym z koncertów wystąpił w swetrze w czarno-żółte pasy. Lider grupy Gordon Solomon stwierdził, że Gordon wygląda jak trzmiel i stąd jego pseudonim Sting (czyli Żądło).

Poza działalnością muzyczną artysta wspiera organizacje zajmujące się ochroną środowiska i akcjami humanitarnymi takie jak Amnesty International czy Fundacja Ochrony Lasów Tropikalnych.

W 2003 roku ukazała się jego autobiografia, zatytułowana „Broken Music: A Memoir” (wyd. polskie: „Niespokojna muzyka: Wspomnienia”, Wydawnictwo Literackie, październik 2004, tłum. Janusz Margański).