ESKA ROCK

Historia Pink Floyd to świetny materiał na scenariusz filmowy: są w niej dramaty, są konflikty i zdrady, są etapy załamania i wielkie powroty. Ale Pink Floyd to oczywiście przede wszystkim świetna, nowatorska i zarazem ogromnie popularna muzyka.

A zaczęło się standardowo, w połowie lat sześćdziesiątych w Londynie, od zespołu utworzonego przez kilku studentów architektury: Rogera Watersa, Ricka Wrighta i Nicka Masona. Pierwszy był wtedy jeszcze gitarzystą, dopiero później sięgnął po gitarę basową i zaczął śpiewać, drugi już wówczas grał na instrumentach klawiszowych, trzeci na bębnach. Nie nazywali się jeszcze Pink Floyd, a w zależności od potrzeby – Sigma Six, The Architectural Abdabs czy The Screaming Abdabs. Nazwę Pink Floyd wymyślił, łącząc imiona dwóch mniej znanych bluesmanów amerykańskich, Pinka Andersona i Floyda Councila, muzyk, który dołączył nieco później, Syd Barrett, wokalista i gitarzysta. To on w krótkim czasie wysunął się w grupie na pierwszy plan, on stworzył niezwykłe, psychodeliczne, a jednocześnie baśniowe piosenki na pierwszy album, „The Piper At The Gates Of Dawn” (1967). Niestety wkrótce potem usunął się w mrok choroby psychicznej. Wydawało się, że to koniec Pink Floyd, ale na jego miejsce pojawił się inny niezwykle utalentowany wokalista i gitarzysta, David Gilmour. Pojawiły się następne albumy: „A Saucerful Of Secrets” (1968), „Ummagumma” (1969), „Atom Heart Mother” (1970), „Meddle” (1971).

Nieoczekiwanym hitem, sprzedanym do dziś w blisko trzydziestu milionach egzemplarzy, okazała się ambitna płyta „The Dark Side Of The Moon” (1973). Był to początek całkowitej dominacji w grupie Rogera Watersa, kompozytora i autora tekstów większości utworów na kolejnych, równie wspaniałych i populanych albumach: „Wish You Were Here” (1975), „Animals” (1977), „The Wall” (1979) i „The Final Cut” (1983).

Niestety, już podczas pracy nad „The Wall” w grupie zaczął narastać konflikt między Rogerem Watersem, a pozostałą trójką. Następne płyty studyjne, już bez Rogera Watersa  „A Momentary Lapse Of Reason” (1987) i „The Division Bell” (1994) oraz koncertowe „The Delicate Sound Of Thunder” (1988) i „Pulse” (1995), potwierdziły klasę zespołu.