ESKA ROCK

Za założycieli Linkin Park uznawani są Mike Shinoda, Brad Delson oraz Rob Bourdon. Dwaj pierwsi poznali się w szkole ponadpodstawowej, gdzie spotkali również Rob’a Bourdon’a. Trochę później do zespołu dołączyli Joe Hahn, Dave Farrell (dziś znany jako Phoenix) i Mark Wakefield.

Mieli nazywać się Xero, Clear, albo Hybrid Theory - co zresztą było już prawie sprawą oczywistą, gdyby nie fakt, że istniała już kapela o takiej nazwie. Ale to był rok 1996 i w głowach dwudziestoletnich wówczas chłopaków kłębiło się mnóstwo ciekawych pomysłów. Ostatecznie, z powodu zamiłowania do spędzania czasu na ławce w parku, stanęło na LINKIN PARK. Nie chodziło o pierwszy lepszy park, lecz o Park Lincolna (obecnie: Christine Emerson Reed Park) w mieście Santa Monica, skąd pochodzi lider i wokalista grupy - Chester Bennington.

Na początku byli muzycznie zaszufladkowani, przez fanów i krytyków rocka traktowani po macoszemu; z dwiema płytami, które równie dobrze, jak na rockową imprezę, nadawały się na klubowe parkiety. Pierwsza z nich, to "Hybrid Theory" z 2000 roku, na której znajdują się tak zróżnicowane piosenki, że jednoznaczne określenie stylistyki muzycznej graniczy z cudem. Pochodzą z niej m.in. "One Step Closer", "In The End" i "Crawling". Przy nagrywaniu tej płyty zespół niemal zupełnie zrezygnował z rapu Shinody, który w zamian po raz pierwszy odważył się zaśpiewać. Sama muzyka stała się zaś łagodniejsza i bardziej melodyjna niż na poprzednich krążkach.

Później, w 2003, była krzykliwa płyta "Meteora", z "From the Inside" i "Numb" na czele. A w 2007 roku artyści z LINKIN PARK nagrali trzeci krążek "Minutes To Midnight", który zaskoczył wszystkich - tych, którzy w nich wierzyli, i tych, którzy skreślili ich na samym początku. Pokazał nowe oblicze LINKIN PARK, czego potwierdzeniem może być np. utwór "What I've done" czy "Shadow of the day".

Nirvana to amerykańska grupa grunge’owa założona w 1985 roku przez Kurta Cobaina i Krista Novoselica w Aberdeen, w stanie Waszyngton. Jednak ostateczna nazwa grupy i skład ustalone zostały dopiero w 1988 roku.

Zespół wybił się albumem „Bleach”, który został wydany 15 czerwca 1989 roku przez wytwórnię Sub Pop. Muzycznie płyta nawiązywała do tradycji punkowych oraz do amerykańskiej muzyki heavymetalowej. Na okładce „Bleach” widnieje nazwisko Jasona Evermana, który nie brał udziału w jej nagrywaniu, ale wspomógł finansowo produkcję albumu.

Tuż po premierze „Bleach” z zespołu odszedł Jason Everman i Chad Channing. Miejsce perkusisty zajął multiinstrumentalista Dave Grohl. Nirvana podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Geffen, co pozwoliło im zerwać z mianem lokalnego zespołu. W 1991 roku ukazała się płyta „Nevermind”, która odniosła ogromny sukces. Krążek znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów, a grupa zyskała dużą popularność. Pochodzące z tej płyty „Come As You Are” czy „Lithium” stały się hitami, a „Smells Like Teen Spirit” uznane zostało za hymn pokolenia lat `90. Na liście najlepszych utworów wszechczasów utwór ten zajął 9 miejsce, a płyta „Nevermind” znalazła się na 17 miejscu zestawienia najlepszych płyt w historii muzyki rozrywkowej wg Magazynu Rolling Stone.

24 lutego 1992 roku Kurt Cobain i Courtney Love (wokalistka grupy Hole) wzięli ślub. Kurt miał duży problem z narkotykami. W tym czasie powstała trzecia, ostatnia już płyta długogrająca Nirvany, zawierająca premierowy materiał In Utero, wydana przez wytwórnię DGC w 1993 roku. Krążek zyskał od razu miano hitu, który zadebiutował na liście Billboardu i sprzedał się w samych Stanach Zjednoczonych w ilości ponad 6 milionów egzemplarzy. Najbardziej popularnym utowrem okazał się pierwszy singiel z tego albumu „Heart-Shaped Box”. Od 1993 roku stan psychiczny lidera grupy uległ znacznemu pogorszeniu.

Nirvana wydała też płytę live - MTV Unplugged in New York z materiałem w wersji akustycznej. Album został uznany za jeden z najlepiej wydanych w 1994 roku. W tym samym roku Kurt Cabain popełnił samobójstwo, a grupa zakończyła działalność 5 kwietnia 1994 roku.

Guns N’ Roses - amerykański zespół hardrockowy powstały w 1985 roku z połączenia L.A. Guns i Hollywood Rose.

Początki zespołu nie były łatwe. Grupa, gdy rozpoczynała w 1985 roku miała trudności z przebiciem się na rynek muzyczny. Jednak ciężka praca i liczne koncerty sprawiły, że grono fanów Guns N’ Roses systematycznie się powiększało, sprawiając, że zespół stał się jednym z najpopularniejszych przedstawicieli amerykańskiego rocka. W efekcie wewnętrznych konfliktów działalność zespołu została na początku lat 90-tych zawieszona. Zespół wrócił na scenę dopiero, gdy na miejsce starych członków zespołu skłóconych z Axlem Rose, weszli nowi.

Pierwszy skład zespołu (jako Hollwood Rose):  Axl Rose – śpiew, Izzy Stradlin - gitara rytmiczna, Rob Gardner – perkusja, Tracii Guns - gitara prowadząca, Ole Beich - gitara basowa.

W 1985 roku Guns N’ Roses nagrali swoje pierwsze demo. Rok później grupa wydaje kolejne demo, które zostaje wysłane do firm płytowych. W 1987 roku ukazuje się na rynku ich pierwsza duża płyta, która zapewnia sobie ważne miejsce w historii muzyki rockowej. Grono fanów i wielbicieli powiększa się.

Skład zespołu z lat 1985-1990 (jako Guns N’ Roses):  Axl Rose – śpiew, Izzy Stradlin – gitara rytmiczna, Duff McKagan - gitara basowa, Slash - gitara prowadząca, Steven Adler – perkusja.

W 1990 roku Steven Adler za problemy z narkotykami został usunięty z zespołu, na jego miejsce wszedł Matt Sorum z The Cult. W tym okresie do zespołu dołącza klawiszowiec Dizzy Reed.

We wrześniu 1991 roku zespół opuścił Izzy Stradlin, tuż po wydaniu podwójnego albumu „Use Your Illusion”. Jeszcze w tym samym roku gitarzystą Guns N’ Roses zostaje Gilby Clarke z formacji Kills for Thrills.

Po wydaniu płyty „The Spaghetti Incident”, zespół opuszcza Gilby Clarke, w 1996 roku Slash, a w 1997 Matt Sorum i Duff McKagan. Dochodzi do tego, że Axl Rose zostaje ostatnim członkiem pierwotnego składu.

Po dłuższej przerwie formacja daje dwa koncerty, a mianowicie sylwestrowy występ w House of Blues w Las Vegas w 2001 roku oraz podczas trzeciej edycji Rock In Rio w nowym składzie Axl Rose – śpiew, Robin Finck - gitara prowadząca, Buckethead - gitara prowadząca, Paul Huge - gitara rytmiczna, Tommy Stinson - gitara basowa, Brain Mantia – perkusja, Dizzy Reed, Chris Pittman - instrumenty klawiszowe.

13 stycznia 2006 roku Axl Rose uczestniczy w przyjęciu zorganizowanym z okazji promocji nowej płyty „Koma”. 12 maja 2006 roku nowym gitarzystą zostaje Ron Thal znany jako Bumblefoot. Po tej zmianie skład zespołu wygląda następująco: Axl Rose – śpiew, Robin Finck - gitara prowadząca, Ron Thal - gitara prowadząca,  Richard Fortus - gitara rytmiczna, Tommy Stinson - gitara basowa, Brain Mantia – perkusja, Dizzy Reed - instrumenty klawiszowe,  Chris Pittman - instrumenty klawiszowe i efekty specjalne, Frank Ferrer - perkusja (w zastępstwie Braina Mantii).

15 czerwca 2006 roku na stadionie Legii w Warszawie został zorganizowany koncert amerykańskiego zespołu, na którym wystąpił gitarzysta i współzałożyciel zespołu Izzy Stradlin.

13 lipca 2008 roku poinformowano, że utwór „Shackler's Revenge” znajdzie się w grze konsolowej „Rock Band 2”, jednocześnie jest to pierwsza piosenka Guns N’ Roses od 1999 roku.

21 listopada 2008 roku ukazała się w Polsce płyta „Chinese Democracy”. O wydaniu płyty mówiło się już w 2005 roku.

Jeszcze nie tak dawno uważano, że ciężka muzyka rockowa bez zastrzyku „świeżej krwi” zostanie ogarnięta przez totalną niemoc i fani gatunku przestaną zwracać na nią uwagę. I nagle pojawił się System Of A Down, który swoją odmianą hardcore’u ocucił, odżywił i przywrócił wiarę w heavy metal.

Siedem lat później i z ponad dwoma milionami płyt na koncie, są ciągle żywym dowodem na to, że opłaciło się łamać konwencje i iść swoją własną nieprzetartą drogą.

Debiutancki krążek grupy, zatytułowany po prostu „System Of A Down”, wyprodukował jeden z najlepszych producentów świata – Rick Rubin (Slayer, Red Hot Chili Peppers, Public Enemy) i było to prawdziwa perła heavy metalu, pełne ponurych klimatów, morderczych zmian tempa i progresywnych konstrukcji dźwiękowych.

W sierpniu 2001 roku ukazał się wreszcie kolejny album „Toxicity”. W jego recenzjach krytycy prześcigali się w superlatywach, a stacje radiowe i telewizyjne umieszczały pierwszy singiel „Chop Suey!” na najwyższych miejscach list przebojów. W maju 2002 roku święcąc triumfy tytułowego kawałka z płyty i nabierającym rozpędu trzecim singlem „Aerials” zespół występował jako gwiazda główna Ozzfestu.

Po premierze „Toxicity” System Of A Down znalazł się już w elicie zespołów rockowych, którym udało się odnieść sukces komercyjny nie idąc na żadne kompromisy czy ustępstwa.
Trzecia w dyskografii płyta „Steal This Album” to kolekcja niepublikowanych wcześniej utworów SYSTEM OF A DOWN. Na płycie, której produkcją zajął się odkrywca zespołu Rick Rubin wspólnie z gitarzystą Daronem Malakianem, znalazło się 16 kompozycji pochodzących z różnych okresów istnienia zespołu: od 1995 roku do ostatniej, jak dotąd, sesji nagraniowej multiplatynowego albumu „Toxicity” z 2001 roku. Płyta miała ukazać się w późniejszym terminie, ale fakt przedostania się niektórych utworów do Internetu zadecydował o wcześniejszym jej wypuszczeniu.

System Of A Down stworzyli brzmienie wykraczające poza obowiązujące mody. Ich kawałi urozmaicały każdy program radiowy czy telewizyjny poświęcony „ciężkiej” muzyce. Nie wiadomo, czym jeszcze zaskoczą nas w przyszłości, ale na pewno zapisze się to na trwałe w historii rocka. Choć na pewno znowu będzie niezwykle ciężkie do sklasyfikowania.

Chris Martin spędził dzieciństwo w Devon Will Champion w Southampton, Guy Berryman w Szkocji, a później w Kent, zaś Jonny Buckland w północnej Walii. Spotkali się w połowie lat 90-tych, podczas pierwszego tygodnia roku szkolnego w londyńskim college'u i od razu zostali przyjaciółmi. Na tej przyjaźni ugruntował się zespół: Chris zaczął wraz z Jonnym pisać piosenki, dołączył do nich Guy na basie, a Will tak bardzo chciał stać się częścią zespołu, że zamienił gitarę na perkusję.
 
Muzycy nagrali EPkę z trzema piosenkami, którą wydali w nakładzie 500 kopii, co wkrótce zaowocowało koncertem na festiwalu In The City w Manchesterze w 1998 roku. Tam zostali zauważeni przez Simona Williamsa, szef wytwórni Fierce Panda, który zaproponował zespołowi wydanie jednego singla "Brothers and Sisters", a to z kolei doprowadziło ich do podpisania umowy z Parlophone. Później były cztery nagrody Grammy, i tyle samo Brit Awards oraz blisko 17 milionów sprzedanych egzemplarzy. Łatwo można zapomnieć jak daleko od mainstreamu był Coldplay, kiedy ukazał się ich pierwszy album "Parachutes": paradoksalnie spokojna erupcja prawdziwych emocji w środowisku, w którym chodziło głównie o to by krzyczeć jak najgłośniej, tak by cię dostrzeżono.
 
Po sukcesach w Wielkiej Brytanii zespół Coldplay stał się szybko rozpoznawalny w Stanach Zjednoczonych, gdzie został uznany za zwiastun nowej fali brytyjskiego grania. Choć oczywiście na to miano muzycy Coldplay zapracowali sobie, przemierzając z koncertami całe Stany.
 
Dzięki drugiemu albumowi, "A Rush of Blood to The Head", zespół trafił na najwyższą półkę. W 2003 Coldplay wyruszył na długie tournee ogólnoświatowe tournee.
 
Muzyczne korzenie? W ciągu ostatnich dwóch lat muzycy z Coldplay wsłuchiwali się w Kate Bush, Davida Bowie’go, Kraftwerk, Pink Floyd, Depeche Mode, Neu, Nicka Drake'a, Briana Eno, Jimmy'ego Cliffa, Boba Marleya, Shane’a McGowana. Wprawdzie na "Talk" pojawia się jeden riff z "Computer Love" Kraftwerka, ale muzycy podkreślają, że do studia nie zabierali muzycznych pomysłów, lecz klimaty: dźwięk, moment, uczucie.
 
Album "X&Y" jest kolejnym etapem po "Parachutes" i "A Rush of Blood...".

Florence to Florence Welch, Machine to Robert Ackroyd, Christopher Lloyd Hayden, Isabella Summers, Tom Monger a wcześniej także Devonte Hynes. Razem zbudowali zespół, który potrafi tworzyć świeżą, różnorodną i nieszablonową muzykę. Każda piosenka to krótka historia pełna metafor i niecodziennych muzycznych zwrotów akcji. Od soulowych wstępów po indie popowe i rockowe finały.

Florence dorastała w domu, w którym od zawsze słuchało się muzyki. Od The Smiths, przez Toma Jonesa, na Kate Bush i The White Stripes kończąc. Przesiąknięta różnymi dźwiękami, już jako mała dziewczynka występowała na rodzinnych uroczystościach. Uczęszczała do artystycznej szkoły w Londynie zanim ją rzuciła, aby tworzyć muzykę.Pracowała między innymi z Stevem Mackey’em i Alex James (Blur).

Około 2007 roku kompletuje ekipę i w rezultacie podpisuje kontrakt z Island Records. W 2008 roku wydają minialbum „A Lot of Love. A Lot of Blood” oraz dwa single - „Kiss with a Fist” i „Dog Days Are Over”. W lipcu 2009 roku na rynku ukazuje się debiutancka płyta pt. „Lungs”, która dociera na 2. miejsce brytyjskiej listy bestsellerów. Płytę promuje singiel „Rabbit Heart (Raise It Up)”.

Jedna z najbardziej zakręconych kapel na świecie! Niepoprawne świry! Czy oni potrafią być poważni? - tak mówią o nich (prawie) wszyscy. A przynajmniej ci, którzy nie umieją czytać między wierszami, bo za tymi, na pozór niepoważnymi rock'n'rollowcami, kryją się wrażliwi faceci. Ale żeby w banał nie popaść, przejdziemy do rzeczy. Nazwa tej grupy pochodzi od tajnej jednostki z czasów drugiej wojny światowej, która zajmowała się badaniami nad UFO. Ale my nie o tym. Powstali w Ameryce, w 1994 roku, po śmierci Kurta Cobaina, lidera Nirvany. Dlaczego? Bo założył ją Dave Grohl, perkusista Nirvany. Pierwszy singel grupy „This Is a Call” został wydany w czerwcu 1995, a debiutancka płyta została wydana miesiąc później. „I'll Stick Around”, „For All the Cows” i „Big Me” zostały wydane jako single w następnych miesiącach. Potem zespół wydał „The Colour and the Shape”.  Ich trzeci krążek, "There Is Nothing Left to Lose" z 1999 roku, przerósł wszelkie oczekiwania, a single, takie, jak "Learn To Fly" czy "Breakout" są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych kawałków FOO FIGHTERS.

Wrzesień 2007 roku przyniósł nową, szóstą (licząc tylko studyjne) płytę - "Echoes, Silence, Patience & Grace", z krzykliwym singlem promującym to dzieło - "The Pretender". Fani na pewno się nie zawiodą, bo to dobra płyta na wysokim poziomie, dopięta na ostatni guzik, bez zbędnych kombinacji.

Foo Fighters zawitał do Polski jak na razie tylko jeden raz. Miało to miejsce podczas rozpoczęcia trasy po Europie, promując swój debiutancki album, dokładnie 3 lipca 1996 w Sopocie. Grupa zagrała takie kawałki jak: “Enough Space”, “This Is a Call, „Winnebago”, „For All the Cows, „Weenie Beenie”, „Butterflies”, „Big Me, „Gas Chamber”, „Up In Arms”, „Podunk”, „How I Miss You”, „Alone+Easy Target”, „I'll Stick Around”, „Down in the Park”, „Exhausted”.

Dzisiaj, po prawie 15 latach koncertowania i nagrywania płyt, oprócz wielu wiernych fanów, FOO FIGHTERS zdobyli też pewną pozycję w muzycznym świecie - stali się czymś więcej niż zespół, stali się marką samą w sobie i coraz wyżej stawiano im poprzeczkę.

IRA (łac. gniew, zło) – polski zespół rockowy założony w połowie listopada 1987 roku w Radomiu przez grającego na gitarze Kubę Płucisza. IRA to jeden z najpopularniejszych i najbardziej "kasowych" polskich zespołów grających dużo łagodniejszą odmianę heavy metalu pierwszej połowy lat 90, mający na koncie trzy złote płyty i jedną platynową. Krążki „Mój dom”, 1993 rok oraz koncertowy „IRA Live” osiągnęły nakład sięgający wielu tysięcy egzemplarzy, co pozwoliło grupie błyskawicznie awansować do czołówki na polskiej scenie rocka. Dzięki takim sukcesom, zespół miał okazję brać udział w największych festiwalach rockowych w kraju, m.in. trzykrotnie na Festiwalu w Jarocinie, na Przystanku Woodstock, oraz na Festiwalu Odjazdy. Utwory z tych płyt zadebiutowały na prestiżowej polskiej liście przebojów programu III polskiego radia.

W maju 1994 roku IRA jako jedyny spośród setki polskich zespołów rockowych został wybrany do supportowania takiej gwiazdy rocka jak Aerosmith. W drugiej połowie lat 90 nad zespołem zaczęły gromadzić się czarne chmury zapowiadające zmiany. Zespół zrezygnował ze swego charakterystycznego stylu i  radykalnie zmienił swoje oblicze. Płyta „Znamię” wydana we wrześniu 1994 roku była wyraźnym ukłonem w stronę mocniejszego brzmienia, zahaczających nawet o thrash metal, co niezbyt przypadło fanom do gustu. Zespół zaczął coraz mniej koncertować. Wydana we wrześniu 1995 roku płyta „Ogrody”, mimo iż jest powrotem do brzmień zbliżonych z krążka „Mój dom”, nie przekonała fanów grupy, ani też nie spełnił oczekiwań muzyków. 1 września 1996 roku grupę opuszcza jej założyciel grupy Kuba Płucisz, a parę miesięcy później kapela przestaje razem grać.

Zespół wrócił na polską scenę muzyczną pod koniec 2001 roku po kilkuletnim okresie spowodowanym zawieszeniem działalności. Od momentu powrotu na scenę, grupa nagrała trzy studyjne albumy, oraz jeden koncertowy, który jest zapisem wielkiego jubileuszowego koncertu z okazji 15-lecia istnienia zespołu, który się odbył w 2003 roku w rodzinnym Radomiu w amfiteatrze. Nowe utwory grupy ponownie rozgościły się na krajowych listach przebojów. W listopadzie 2003 roku, grupa supportowała podczas dwóch koncertów w Polsce hardrockowy zespół Def Leppard. W 2002 roku grupa została nominowana do nagrody Fryderyki 2002 za krążek „Tu i Teraz”, a dwa lata później za album „Ogień”. Obecnie zespół wciąż intensywnie koncertuje po całym kraju. Grupa jak do tej pory sprzedała ponad 2 mln. płyt w całej Polsce.

Kings of Leon to grupa rockowa założona przez trzech braci i ich kuzyna w 2000 roku. Zespół powastał w Mt. Juliet, Tennessee w USA. Ich twórczość muzyczna opiera się na southern rock, indie rock, aż po bluesa. Nazwa zespołu pochodzi bezpośrednio od imienia ojca i dziadka rodzeństwa (Leon). Zespół wydał w sumie cztery albumy, które zdobyły dobre opinie krytyki, a także popularność wśród publiczności, szczególnie w Europie (zespół cieszy się znacznie mniejszą popularnością w USA).

Pierwszy minialbum zatytułowany „Holy Roller Novocaine” został wydany w 2003 roku. Debiutancki album Kings of Leon „Youth and Young Manhood” największym powodzeniem cieszył się w Wielkiej Brytanii, gdzie Kings of Leon został szybko przypisany do tzn. „new rock revolution”. Nazwa albumu została zaczerpnięta z książki Ernesta Hemingwaya.

W tym samym czasie robili też support w czasie tras koncertowych U2 i The Strokes, co zwiększyło grono ich fanów.

Druga płyta grupy pt. „Aha Shake Heartbreak” pojawiła się na rynku w Wielkiej Brytanii w październiku 2004, a w USA w lutym 2005 roku. Album spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem ze strony publiczności. Utwory „The Bucket”, „Four Kicks” i „King of the Rodeo” zostały później wydane jako single. „The Bucket” znalazł się w pierwszej dwudziestce najlepszych singli w Wielkiej Brytanii. Kings of Leon cieszyli się również uznaniem kolegów z branży, którzy dobrze oceniali ich twórczość, mi.in. Radiohead, Modest Mouse, Oasis, Pearl Jam czy Boba Dylana. Kings of Leon koncertowali wspólnie z Pearl Jam i Bobem Dylanem w latach 2005 i 2006.

Trzecia płyta „Because of the Times” ukazała się w kwietniu 2007 roku, poprzedzona singlem „On Call”. Był to kolejny album, który zyskał dużą popularność i dobrą opinię wśród krytyków. Album trafił na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii i Irlandii. W rankingach USA osiągnął 25 miejsce. W ciągu pierwszego tygodnia od ukazania się płyty, zostało sprzedanych ponad 70 tysięcy egzemplarzy. Później wydane zostały jeszcze single „Fans” i „Charmer”.

Czwarty z kolei album „Only by the Night” pojawił się 19 września 2008 w Europie, 22 września w Wielkiej Brytanii, a 23 września w USA. 28 września był już na pierwszym miejscu brytyjskich rankingów sprzedaży z wynikiem 220 tysięcy sprzedanych egzemplarzy.

Zespół otrzymał nominację do nagrody Grammy 2008 w kategoriach: Best Rock Performance By A Duo Or Group With Vocals ("Sex On Fire"), Best Rock Song ("Sex On Fire"), Best Rock Album ("Only By The Night").

5 lipca 2009 roku planowany jest występ zespołu w Polsce na Open'er Festival.

Saul Hudson - bo tak naprawde nazywa się Slash - przyszedł na świat 23 lipca 1965 roku w Stoke-on-Trent w Anglii.

Jego rodzice byli artystami i pracowali w showbiznesie. Matka projektowała kostiumy dla wielu gwiazd, m.in. dla Davida Bowie. Ojciec z kolei zajmował się wydawaniem płyt.
Jako dziecko Slash wraz z rodzicami przeprowadził się do Los Angeles. To właśnie tam, już jako młodzieniec, poznał Izzy`ego Stradlina. W efekcie - zaczął powstawać zespół Guns' N Roses.
Slash opuścił szeregi zespołu w 1996 roku.

Od 2002 roku gra w zespole Velvet Revolver. Razem z nim współtworzą go Matt Sorum (były perkusista Guns N’ Roses), Duff McKagan (były basista Guns N’ Roses), Scott Weiland (były wokalista Stone Temple Pilots) i Dave Kushner (były gitarzysta Suicidal Tendencies). Jak do tej pory nagrali dwie płyty - „Contraband” (2004) i „Libertad” (2007).
W 2002 roku czasopismo „Total Guitar” opublikowało wyniki plebiscytu „Top 100 Guitarists”. Slash zajął 4 miejsce, ustępując tylko Jimiemu Hendrixowi, Jimmy’emu Page’owi oraz Ericowi Claptonowi.