ESKA ROCK

Chad Kroeger (Chad Robert Turton), urodził się 15 listopada 1974 roku w w Kanadzie, jest frontmanem zespołu Nickelback.

Jego pierwszą płytą był album nagrany z grupą Motley Crue „Theather of pain”. Od najmłodszych lat kochał muzykę. Kiedy dorósł postanowił założyć własny zespól rockowy. W 1996 roku napisał dziesięć utworów pożyczył od swego ojczyma 1500 dolarów i przekonał swego brata, kuzyna Brandona Kroegera i kolegę Ryana Peake, aby nagrać je w Vancouver. Wtedy też narodziła się pierwsza nazwa zespołu - Village Idiot, lecz szybko ją zmieniono na Brick. Odnieśli pierwszy sukces w ojczystej Kanadzie, po wydaniu albumu „Curb” w 1996 roku. Sporo koncertowali po różnych klubach. O zespole Nickelback, jak i samym wokaliście zrobiło się głośno kiedy wydali swój trzeci album: „The State” (2000). We wrześniu 2002 roku, wraz z grupą Nickelback wydał album „Silver Side Up”, który okazał się momentem przełomowym w karierze zespołu. W 2002 roku Chad Kroeger nagrał wspólnie z wokalistą hard rockowej grupy Saliva Josey'em Scott'em, gitarzystą grupy Theory of a Deadman, Tyler'em Connolly i perkusistą grupy Pearl Jam Matt'em Cameron'em piosenkę „Hero”, która promowała film „Spider Man”. „Hero” cieszył się bardzo dużą popularnością na listach przebojów przez wiele tygodni. W tym samym roku, Kroeger nagrał wspólnie z Carlosem Santaną utwór „Why Don't You & I”, który znalazł się w albumie gitarzysty „Shaman”. W 2003 roku Kroeger wystąpił gościnnie na płycie Bo Bice'a „The Real Thing”, natomiast dwa lata później wystąpił gościnnie na drugim solowym krążku perkusisty Motley Crue Tommy'ego Lee zatytułowanej „Tommyland: The Ride”. W 2007 roku ponownie nagrywał w duecie z Carlosem Santanątym razem utwór nazywał się „Into The Night”, i został wydany na singlu 20 sierpnia 2007 roku. Utwór znalazł się w albumie „Ultimate Santana”. Kroeger brał udział także w powstaniu płyty muzyka Travis Tritt'a „The Storm”, na której to muzyk nagrał cover utworu zespołu Nickelback „Should've Listened”, pochodzącego z płyty „The Long Road” z 2003 roku.

W styczniu 2008 roku zakończył 3-letnią trasę wraz z zespołem Nickelback, która promowała album „All the Right Reasons” wydany 2005 roku.

Za założycieli Linkin Park uznawani są Mike Shinoda, Brad Delson oraz Rob Bourdon. Dwaj pierwsi poznali się w szkole ponadpodstawowej, gdzie spotkali również Rob’a Bourdon’a. Trochę później do zespołu dołączyli Joe Hahn, Dave Farrell (dziś znany jako Phoenix) i Mark Wakefield.

Mieli nazywać się Xero, Clear, albo Hybrid Theory - co zresztą było już prawie sprawą oczywistą, gdyby nie fakt, że istniała już kapela o takiej nazwie. Ale to był rok 1996 i w głowach dwudziestoletnich wówczas chłopaków kłębiło się mnóstwo ciekawych pomysłów. Ostatecznie, z powodu zamiłowania do spędzania czasu na ławce w parku, stanęło na LINKIN PARK. Nie chodziło o pierwszy lepszy park, lecz o Park Lincolna (obecnie: Christine Emerson Reed Park) w mieście Santa Monica, skąd pochodzi lider i wokalista grupy - Chester Bennington.

Na początku byli muzycznie zaszufladkowani, przez fanów i krytyków rocka traktowani po macoszemu; z dwiema płytami, które równie dobrze, jak na rockową imprezę, nadawały się na klubowe parkiety. Pierwsza z nich, to "Hybrid Theory" z 2000 roku, na której znajdują się tak zróżnicowane piosenki, że jednoznaczne określenie stylistyki muzycznej graniczy z cudem. Pochodzą z niej m.in. "One Step Closer", "In The End" i "Crawling". Przy nagrywaniu tej płyty zespół niemal zupełnie zrezygnował z rapu Shinody, który w zamian po raz pierwszy odważył się zaśpiewać. Sama muzyka stała się zaś łagodniejsza i bardziej melodyjna niż na poprzednich krążkach.

Później, w 2003, była krzykliwa płyta "Meteora", z "From the Inside" i "Numb" na czele. A w 2007 roku artyści z LINKIN PARK nagrali trzeci krążek "Minutes To Midnight", który zaskoczył wszystkich - tych, którzy w nich wierzyli, i tych, którzy skreślili ich na samym początku. Pokazał nowe oblicze LINKIN PARK, czego potwierdzeniem może być np. utwór "What I've done" czy "Shadow of the day".

Jay- Z, właściwie Shawn Carter, urodził się 4 grudnia 1969 w Nowym Jorku, jest amerykańskim artystą hip-hopowym. Początkowo występował wśród kolegów jako "Jazzy", potem zmienił pseudonim na "Jay-Z".

Wkrótce wraz z przyjaciółmi – Damonem Dashem i Kareemem "Biggsem" Burkealemem – założył własną wytwórnię płytową, którą nazwali Roc-A-Fella Records. Pierwszą wydaną płytą pod szyldem Roc-A-Fella Records, był album Jaya-Z „Reasonable Doubt”. Utwory z tej płyty – "Ain't No Nigga", oraz "Can' t Knock the Hustle” stały się przebojami, dzięki którym Jay-Z stał się jedną z najważniejszych postaci w świecie muzyki hip-hop. Drugi album, „In My Lifetime Vol. 1”, nagrany we współpracy z DJ-em Premierem, nie odniósł zbyt dużego sukcesu. Dopiero trzeci album, „Vol. 2... Hard Knock Life” zdobył uznanie i już w pierwszych tygodniach sprzedał się w ponad 300 000 kopii. Po wydaniu tego krążka, Jay-Z rozpoczął duże tournee, wkrótce też stał się jednym z najpopularniejszych raperów wschodniego wybrzeża USA. Pod koniec 1999 roku ukazała się jego kolejna płyta – „Vol. 3... Life and Times of S. Carter”, lecz przeszła ona bez specjalnego rozgłosu. Jednak już w 2000 roku Jay-Z wydał album „The Dynasty: Roc La Familia”, z której pochodzi m.in. utwór "Just wanna love U". W 2001 roku Jay-Z wydał z wytwórnią DMF, kolejną płytę „The Blueprint”, na której znalazł się m.in. singiel nagrany z Eminemem. W 2002 roku, razem z R. Kellym nagrali album „The Best of Both Worlds”. Dwa lata później ukazała się płyta Shawna Cartera z zespołem Linkin Park zatytułowana „Collision Course”.

Raper od stycznia 2005 roku objął stanowisko prezesa wytwórni Def Jam.

W życiu prywatnym związany jest z Beyonce Knowles. Miał konflikt między innymi z Nas, 50 Cent (jednak szybko się z nim pogodził i nagrali wspólnie piosenkę If I Can't Remix, DMX, Mase, Mobb Depp). Zajmuje drugie miejsce na liście najbogatszych osób w biznesie hip-hopowym (za Sean Combsem). Jego majątek szacuje się na około 340 mln dolarów. Ma własną firmę w branży odzieżowej Rocawear założoną w 1999, oraz Jigga Wear. Jay-Z ma również udziały w drużynie koszykarskiej New Jersey Nets.

Crazy Town to zespół rapcore'owy pochodzący z Los Angeles (USA). Obecnie w skład zespołu wchodzą: Seth „Shifty Shellshock" Brooks Binzer – mc / wokal, Bret „Epic” Mazur – mc / wokal, Craig „Squirrel” Tyler – gitara. Zespół wydał dwa albumy: "The Gift Of The Game" (1999) i "Darkhorse" (2002).

Carlos Santana ur. 20 lipca 1947, w Meksyku. Muzyk rockowy i jeden z najwybitniejszych gitarzystów rockowych i jazzowych w historii. Prawdziwy geniusz i wirtuoz gitary.

Na początku lat sześćdziesiątych rodzina Santanów wyemigrowała do Kalifornii, gdzie Carlos włączył się w dynamicznie rozwijającą się tamtejszą scenę muzyki rockowej. W 1966 założył swoją pierwszą grupę Santana Blues Band, której nazwę szybko ograniczono do Santana. Wielką popularność grupy zapoczątkował fenomenalny występ na festiwalu w Woodstock.

Począwszy od roku 1972 Carlos rozpoczął także karierę solową idąc bardziej w kierunku eksperymentalnego jazzu i jazz-rocka. Występował i nagrywał z takimi znanymi muzykami jak John McLaughlin, Herbie Hancock, Billy Cobham, Wayne Shorter i wieloma innymi. Lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte to okres spadku popularności. Wielkim powrotem do szczytów rankingów był album „Supernatural” wydany w 1999. To eklektyczne wydawnictwo było zbiorem piosenek nagranych z najpopularniejszymi gwiazdami rocka i popu, głównie młodego pokolenia. Największymi przebojami płyty okazały się: „Smooth” nagrany z Robem Thomasem z grupy Matchbox 20, „Maria, Maria” z The Product G&B, „Put Your Lights On” z Everlastem, „Corazón Espinado” z Maná.

Magiczna gra Carlosa Santany nabrała jeszcze innego wymiaru dzięki długo oczekiwanemu drugiemu albumowi studyjnemu wydanemu przez ARISTA RECORDS – „SHAMAN”. Producentami krążka są: Clive Davis i Carlos Santana oraz sam szef wytwórni Arista, Antonio "LA" Reid. Premierę albumu, poprzedził singiel (oraz teledysk) "The Game Of Love” z udziałem Michelle Branch i od razu uplasował się na szczytach list przebojów. W pozostałych nagraniach udział wzięły m.in. takie sławy jak: Dido, Placido Domingo, Macy Gray, Chad Kroeger, Alejandro Lerner, Me'Shell Ndegeocello, Ozomatli, P.O.D., czy Seal.


„SHAMAN” to doskonała kontynuacja rewelacyjnego „Supernatural” (1999), sprzedanego w ponad 25 milionach kopii, laureata niezliczonych nagród, bijącego przez długi czas wszelkie rekordy popularności.

W 1998 Carlos Santana wraz ze swoją grupą w oryginalnym składzie został włączony do Rock and Roll Hall of Fame.

Jeśli żyłeś w roku 2000 i byłeś chociaż pół-przytomny, niewątpliwie słyszałeś "Kryptonite" w wykonaniu 3 Doors Down. Utwór oraz album, z którego pochodzi ("The Better Life"), przeciwstawiły się prawom grawitacji. Uporczywie tkwiły na szczytach wszystkich możliwych list przebojów - albumów, singli oraz listach radiowych - przez większość roku, a nawet dłużej. Utwór, w znaczeniu dosłownym i przenośnym, uderzył w odpowiedni akord, cały rok wcześniej zanim Ameryka naprawdę potrzebowała superbohatera. Ale kto wtedy o tym wiedział? Po dwóch latach, czterech hitach uplasowanych na pierwszych miejscach, kilku międzynarodowych trasach koncertowych, niespotykanym sukcesie radiowym, wielokrotnych nominacjach do znaczących nagród i sprzedaży ogromnej ilości albumów (w porządku, było ich 6 milionów), 3 Doors Down wrócili do miejsca, z którego przybyli w 1996 roku - małego miasteczka z prawdziwego zdarzenia, czyli Escatawpa w stanie Mississippi, położonego rzut beretem od miejsca, w którym Robert Johnson sprzedał swoją duszę.

Z całą pewnością można powiedzieć, że członków 3 Doors Down - Brad'a Arnold'a, gitarzystę Matt'a Roberts'a, basistę Todd'a Harrell'a i gitarzystę Chris'a Henderson'a (oraz nowego perkusistę Daniela Adair, pochodzącego z Vancouver) - po tak oszałamiającym sukcesie debiutanckiego krążka stać było na osiedlenie się w dowolnym miejscu na świecie. Ale ci przyjaciele z dzieciństwa stąpali twardo po ziemi i powrócili do ojczystego miasteczka na zasłużony odpoczynek przed nagraniem następnej płyty pt."Away From The Sun". "Wróciłem do domu z trasy i nie słuchałem już żadnej muzyki" - mówi Brad. "Musiałem pozwolić sobie na to, aby przestało mi się kręcić w głowie. To było tak, jakbym przez długi czas utrzymywał prędkość 140 km/h, a później zatrzymał się na dłuższą chwilę."

Jednakże przerwa nie trwała długo. Wyprodukowany przez Rick'a Parshar'a (Alice in Chains, Pearl Jam, Blind Melon) album "Away From The Sun" udowadnia, że 3 Doors Down są wciąż zawzięci i gotowi do grania. Brad napisał słowa do "When I'm Gone" pewnej nocy, spędzonej samotnie w pokoju hotelowym w Puerto Rico. "Czułem się tak, jakby ci wszyscy ludzie myśleli, że mnie znają, ale tak naprawdę tak nie było" - mówi. "Chcę, żeby ludzie akceptowali mnie takim, jakim jestem”. Tytułowy utwór, nazywany przez Chris'a ich "arcydziełem", łączy jedną z najlepszych solówek gitarowych ostatnich czasów z nieśmiertelnym tekstem o tęsknocie i o tym, jak to jest "znaleźć się tak nisko i daleko od słońca". Na "Running Out Of Days" i "Ticket To Heaven" gitary i bas są tłem rozważań na temat sławy i jej ceny, jej wpływu na relacje z rodziną i przyjaciółmi. A "Here Without You" jest najlepszym utworem "samochodowym" i "na podróże", który się ostatnio ukazał.

Grupa powstała w 1983 roku, w Los Angeles. Początkowo miał to być jednorazowy żart (pod nazwą Tony Flow And The Miraculosly Majestic Masters Of Mayhem). Tworzyła ją paczka przyjaciół ze szkoły średniej: Anthony Kiedis (śpiew), Michael „Flea” Balzary (bas), Hillel Slovak (gitara) i Jack Irons (perkusja). Po zmianie nazwy ugruntowali swoją pozycję na lokalnej scenie - nie tylko ze względu na muzykę, ale także show: zwykli paradować po scenie w samych skarpetkach założonych na przyrodzenie.

Po kilku miesiącach, gdy Red Hot Chili Peppers podpisali już kontrakt z EMI, doszło do zmian w składzie. Slovak z Ironsem postanowili zająć się działalnością fonograficzną ze swoją drugą formacją, What Is This. Na ich miejsce do zespołu dołączyli Jack Sherman (gitara) i Cliff Martinez (perkusja). W tym składzie powstał debiutancki album, "Red Hot Chili Peppers" (1984).

Rok później grupę opuścił Cliff Martinez (dziś uznany kompozytor muzyki filmowej), a za bębny wrocił Irons. Pierwotny skład, znów w komplecie, mógł przystąpić do pracy nad nowym materiałem. Jej rezultatem był album "The Uplift Mofo Party Plan" (1987). Niestety, podczas promującej go trasy koncertowej dało o sobie znać narkotykowe uzależnienie Kiedisa i Slovaka. Ten drugi przedawkował heroinę i zmarł w czerwcu 1988 roku.

Rozbity zespół próbował współpracy z różnymi muzykami. Przełomem okazało się dopiero zaangażowanie Johna Frusciante. Osiemnastoletniego wówczas chłopaka, fana grupy, lecz przede wszystkim znakomitego gitarzysty. Jego styl umiejscowił się między wpływami Hillela Slovaka, a Jimiego Hendrixa. Wkrótce skład uzupełnił także, znaleziony za sprawą ogłoszenia, kolejny perkusista – Chad Smith.

Pełni nowych sił Chili Peppers przystąpili do nagrywania czwartej płyty długogrającej, zatytułowanej "Mother’s Milk" (1989). Nacisk na melodyjność, połączony z nadejściem epoki muzyki alternatywnej, spowodowały że album odniósł komercyjny sukces. Dotarł do czwartego miejsca notowania „Billboardu” i sprzedał się w ponad 500 tysiącach egzemplarzy – co dawało w Stanach status złotej płyty. W tamtym czasie zespołem zainteresowała się też publiczność europejska.

Red Hot Chili Peppers kontynuują karierę po zmianie wytwórni. Dyskografię w barwach EMI uzupełnia kolekcja przebojów "What Hits!?" (1992) oraz zbiór rzadkich nagrań "Out In L.A." (1994).

Urodziła się 13 czerwca 1973 roku. Wychowywała w podwarszawskim Sulejówku, razem z dwoma starszymi od niej braćmi. Muzyka była w niej od zawsze, to ona wykształciła w niej tak niespotykaną wrażliwość na dźwięki... i to właśnie poprzez nią najlepiej mogła wyrazić swe emocje i uczucia.

W latach 90-tych, zanim nagrała swój debiutancki album, śpiewała i nagrywała płyty w przeróżnych zespołach, jak Human, Fatum, Hetman, Piersi czy Talking Pictures. Jednak największy sukces przyniosła jej współpraca z zespołem założonym wspólnie z Robertem Amirianem "Evergreen".

Pierwszy debiutancki album Kasi pt. "Gemini " ukazał się w 1994 roku. Płyta została bardzo dobrze przyjęta przez rynek muzyczny i znalazła wierną rzeszę nabywców, uzyskując w krótkim czasie status złotej, a następnie platynowej.

Przyszedł rok 1995, a wraz z nim kolejna płyta - zatytułowana "Koncert inaczej", będąca rejestracją niezwykłego przedsięwzięcia z udziałem wielu znakomitych muzyków, jak Wiesław Pieregorólka, Robert Majewski, czy Henryk Miśkiewicz. Obok znanych już rockowych utworów znalazły się na niej przepiękne kompozycje musicalowo-jazzowe, takich wspaniałych i uznanych autorów jak: Bernstein, Gershwin, B. Joel czy J. Hendricks. W miesiąc po premierze również ten album zdobył status Złotej Płyty.

Kolejne płyty Kasi to: "Czekając na…" (1996), ”Pełna obaw” (1998), "5 " (2000), „Antidotum” (2002), „Samotna w wielkim mieście” (2004). Wszystkie rozeszły się w wielotysięcznych nakładach.

Kasia jest zwyciężczynią wielu plebiscytów i laureatką wielu nagród, np. Fryderyków czy jak choćby jednej z najbardziej prestiżowych nagród na Świecie - MTV Music Awards 2001.
Ma też na swoim koncie epizod aktorski. Zagrała rolę młodej dziewczyny uzależnionej od narkotyków w filmie pt.: "Nocne Graffiti", w reżyserii M. Dutkiewicza, udowodniła dzięki temu swój wszechstronny talent i  spotkała się z wielkim uznaniem mediów i krytyków filmowych.